:: BESPREKINGEN ::
DVDInfo.be >> Bespreking >> WILLIE NELSON - LIVE IN AMSTERDAM
WILLIE NELSON - LIVE IN AMSTERDAM
Bespreking door: Werner - Geplaatst op: 2001-10-14
CONCERT
Willie Nelson is alles wat tegenwoordig in de lichtere muziek niet meer als "in" wordt beschouwd: de man ziet er uit als een door het leven getekende hippie in T-shirt en jeans, gekroond met een stel meterslange vlechten, iemand waaraan de kapper noch de kleermaker ooit veel geld zullen verdienen. Hij is in onze contreien misschien nog het bekendst door zijn smartlap "To All The Girls I've Loved Before", een duet met de gladste paling van heel het Iberisch schiereiland, Julio Iglesias. Dit eerder middelmatige nummer is echter niet erg representatief voor de rest van zijn repertoire. Het zal de fans worst wezen, want tijdens dit concert, geregistreerd op 7 juni 2000 in theater Paradiso in Amsterdam, het eerste concert van Nelsons Europese Tour, hebben ze waar voor hun geld gekregen.

Wat Nelson brengt is een klassieke mengeling van Amerikaanse country-muziek met erg veel blues-invloeden, enkele mooie ballads en hier en daar zelfs een streepje gospel. De man kan amper op toon zingen of maat houden, maar is een virtuoos en begiftigd gitarist. In zijn repertoire mengt hij eigen nummers zoals Blue Eyes Crying In The Rain en On The Road Again met een rijke selectie covers die hij onder andere gevonden heeft bij Elvis Presley (Always On My Mind), Billy Joe Schaver (Fast Train To Georgia) en Hank Williams (Jambalaya, ook bekend in de versie van The Carpenters). Het hoge gehalte van coversongs wordt gecompenseerd doordat hij niet zomaar nummers schaamteloos kopieert, maar er telkens toch zijn eigen touch aan weet te geven met zijn nasale stem en gitaarrifs die er zonder al te veel moeite uitkomen. Het concert straalt een zeer intieme en informele sfeer uit; Nelson drapeert zich zelf bij het begin met een Nederlandse driekleur, gooit af en toe een gratis petje in de zaal en speelt op nog geen twee uur tijd maar liefst dertig nummers, waarvan enkele dan nog zijn samengesteld uit fragmenten van songs die hij naadloos aan elkaar breit, zoals Funny How Time Slips Away dat via Crazy overgaat in Night Life.



Het siert de man dat hij, ondanks zijn respectabele leeftijd, genoeg energie heeft om toch de zaal binnen de kortste keren op zijn hand te krijgen; zelfs het oudere publiek, dat waarschijnlijk om nostalgische redenen het optreden bijwoont, krijgt een show te zien met een hoge amusementswaarde, waarvan veel jonge artiesten nog wat kunnen leren. Het publiek zit in het begin een beetje onwennig, maar halfweg het concert tijdens de Hank Williams-cover "My Bucket's Got A Hole In It" klapt en bonkt iedereen vrolijk mee en tegen de tijd dat het slotnummer, Roll In My Sweet Baby's Arms aanrolt is Paradiso te klein. Nelson zelf heeft er duidelijk veel plezier in en is zeer goed ingespeeld op zijn begeleidingsband, waarvan de leden af en toe de gelegenheid krijgen om hun individuele talenten op mondharmonica en piano te demonstreren, zoals in de klassieker Georgia On My Mind. Wat men soms vergeet is dat hij tevens een begenadigd tekstschrijver is, teksten die hij in nummers als Angels Flying Too Close To The Ground overbrengt met voldoende emotie.

Een levende legende zijnde heeft de man dan ook niet het minste last van pretentie; zo gaat hij voor de bis-sectie niet eerst het publiek jennen door van het podium weg te lopen, maar geeft hij het publiek gewoon dat waarvoor het gekomen is: muziek, met maar liefst acht toegiften. Geen drukdoenerij, geen uitgebreide klank- en lichtshow, maar de muziek zelf staat centraal. Het show-element van het concert is dan ook minimaal: het voornaamste stuk decor bestaat uit een banner met in koeien van letters zijn weblink (voor de geïnteresseerden: www.willienelson.com). En na afloop van het concert is hij ook niet te beroerd om met zijn fans uitgebreid handjes te schudden of te poseren voor kiekjes. Country & Western blijft natuurlijk een genre waarvan je moet houden, want voor niet-liefhebbers lijken misschien alle nummers op elkaar. Maar kan over house en techno niet hetzelfde gezegd worden?

BEELD EN GELUID
Het gebruik van breedbeeld is in weinig concertregistraties doorgedrongen, ook al omdat het materiaal meestal, al dan niet in herkauwde vorm, voor televisie geschoten is. Op deze dvd is het beeld afgezien van een lichte achtergrondflikkering hier en daar zeer acceptabel. Vooral de helderheid, die tijdens sommige concerten al eens problematisch is, geeft hier geen enkel probleem. Uiteraard zit de layer change tussen twee songs in - het tegendeel zou ronduit gortig zijn. Het belangrijkste op deze dvd is uiteraard de geluidstrac, en die is meer dan in orde. Het ruimtelijk effect geeft de indruk alsof je plaatsen op de eerste rij hebt, waarbij je de muzikanten netjes voor je hoort spelen, gespreid over de drie frontspeakers en met  achter je het juichende publiek. De DTS-track maakt het geheel nog mooier dankzij de 1509 Kbps-bitrate, want je kan er bijna de warme klanken van de individuele instrumenten in onderscheiden. De 2.0-track mist uiteraard alle gevoel voor diepte die op een dvd als deze feitelijk onmisbaar is en reduceert het geluid tot wat je uit eender welke gemiddelde cd-speler kan verwachten.



EXTRA'S
Zwak punt aan deze release is de totale afwezigheid van extra's. Zelfs de menu's zien er erg elementair uit; het beetje muziek en bewegend beeld (een stukje uit On The Road Again) zullen je zeker niet met verstomming slaan. Maar per slot van rekening is dit geen concert van U2 of Depeche Mode, waarbij de artiesten onder beleiding van een spectaculaire lasershow de laatste nieuwe creaties van Walter Van Beirendonck etaleren, of waar op huizenhoge videoschermen zwart-wit-footage van Anton Corbijn wordt getoond. Dus: who cares?

CONCLUSIE
De fans van Willie Nelson kunnen op hun beide oren slapen: de disk is technisch perfect en laat de muziek van hun idool goed tot haar recht komen. De presentatie is vrij rudimentair en back-to-basics, maar dat is de muziek van Nelson per slot van rekening ook.


cover



Studio: Video Film/Express

Regie: Marieke de Maar
Met: Willie Nelson, Bobbie Nelson, Paul English, Billy English, Jackie King, Jody Payne, Mickey Raphael, Bee Spears

Film:
7/10

Extra's:
0/10

Geluid:
9,5/10

Beeld:
8/10


Regio:
2

Genre:
Muziek

Versie:
Benelux (NL)

Jaar:
2000

Leeftijd:
AL

Speelduur:
109 min.

Type DVD:
SS-DL

Barcode:
8713053001789


Beeldformaat:
1.33:1 PAL

Geluid:
Engels DTS 5.1
Engels Dolby Digital 5.1
Engels Dolby Surround 2.0

Ondertitels:
Geen
Extra's:
• Geen

Andere recente releases van deze maatschappij