:: BESPREKINGEN ::
DVDInfo.be >> Bespreking >> FLINTSTONES, THE - SEIZOEN 3
FLINTSTONES, THE - SEIZOEN 3
Bespreking door: Werner - Geplaatst op: 2005-11-10


SERIE
Groot nieuws in dit derde seizoen van The Flintstones: de ooievaar - pardon, de pterodactylus - is langsgeweest bij Fred (Alan Reed) en Wilma (Jean Vander Pyl). In het derde seizoen, net wanneer de critici de tekenfilmreeks naar waarde begonnen in te schatten, namen de makers een gewaagde gok door een verhaallijn meerdere afleveringen te laten overspannen, wat in dergelijke animatiesitcoms eertijds du jamais vu was. Ook van traditionele sitcoms als The Honeymooners, waar de reeks op gebaseerd was, zouden in prime time niet zo ver gegaan zijn in het aftasten van de grenzen van de verhaallijnen - tenslotte zitten we bij deze reeks nog ergens diep in de jaren '60. De scenaristen staken ook meer en meer moeite om in de afleveringen de draak te steken met prehistorische varianten te bedenken op wat ook de hype van het moment was, van Lassie over de twist en Hawaiian Eye tot Dial M For Murder van Hitchcock. Naast de geboorte van Pebbles worden er ook enkele klassieke running gags en nieuwe personages ingevoerd. Zo zien we voor het eerst Mrs. Slaghoople, Freds schoonmoeder, ten tonele verschijnen, een gemene ouwe taart die geen woord goed veil heeft voor haar schoonzoon, en het niet kan halen om hem bij herhaling onder zijn neus te wrijven dat haar Wilma beneden haar stand is getrouwd. Ook wordt het personage van Freds baas, Mr. Slate, eindelijk wat beter uitgewerkt ten opzichte van seizoen 1, waar het personage om de haverklap van gedaante veranderde. De meest schitterende terugkerende grap is echter die waarbij Fred aflevering na aflevering wordt tegengehouden voor een snelheidsovertreding, en hij er zich elke keer probeert uit te kletsen door de één of andere noodsituatie die betrekking heeft op zijn nog niet geboren / op het punt staand geboren te worden / pasgeboren (schrappen wat niet past) dochter. Daarnaast zien we Fred en Barney (Mel Blanc) ruziën en het weer bijleggen als vanouds, de idioot uithangen in hun Water Buffalo-loge, en is Wilma constant plannetjes aan het smeden met buurvrouw Betty (Bea Benaderet). Wilma's personage is overigens niet langer dat van de perfecte echtgenote: ook zij gaat een paar keer behoorlijk uit de bocht, zoals wanneer ze in Swedish Visitors toegeeft aan haar koopziek gedrag en al het vakantiegeld spendeert aan een bontstola.

De zwangerschap van Wilma is natuurlijk voor de scenaristen dé gelegenheid om met enkele geslaagde gerelateerde grappen voor de dag te komen, maar reeds eerder in het seizoen testten ze soortgelijk materiaal uit, waar ze blijkbaar het idee van Fred die vader zou worden aan de ultieme toetssteen wilden onderwerpen. Dit resulteerde in enkele zeer geslaagde afleveringen, zoals The Little Stranger, waarin Fred per vergissing dénkt dat Wilma in blijde verwachting is, of Baby Barney, waarin hij zijn rijke oom Tex heeft wijsgemaakt dat hij een zoontje naar hem vernoemd heeft, én Barney zover krijgt om voor de baby in kwestie te spelen. Af en toe neigen de scenario's over naar het surrealisme, zoals The Invisible Barney, waarin Barney per ongeluk een drankje drinkt waar hij onzichtbaar van wordt; van dergelijke afleveringen is de reeks niet echt gediend, omdat alleen al de familiale toestanden zonder franjes genoeg stof geven voor alledaagse, herkenbare en vooral grappige situaties. Het grootste deel van het succes heeft de reeks waarschijnlijk te danken aan de graad van identificeerbaarheid met de minimum wage slave Fred, zijn bescheiden dromen, zijn tomeloze ambitie en zijn naiëve onbeholpenheid.



Een paar keer leveren de meer rubberband reality-georiënteerde afleveringen fijne staaltjes van humor op. In The Hero wordt Fred zo geconfronteerd met een spoorachtige dubbelganger van zichzelf die al zijn eigen kleine onhebbelijkheden uitvergroot. The Flintstones seizoen 3 toont ons de scenaristen op de top van hun kunnen, en ondanks het limited animation-proces waar we het uitvoerig over hadden bij onze bespreking van seizoen 2, zijn de beste afleveringen zonder twijfel uit dit seizoen afkomstig. In de laatste afleveringen is nochtans toch te zien dat de animatiekosten een maximaal rendement moesten opleveren, en werden qua animatie de kantjes er duidelijk afgelopen. Enkele van de uitlijningen in de laatste afleveringen van het seizoen zijn niet meer zo fijn als voordien, en het trucje waarbij altijd dezelfde decors worden herhaald, begint een beetje transparant te worden.

Maar alle ingrediënten zijn aanwezig voor een succesvolle komedie: persiflages, double entendres, slapstick, en Fred die zich keer op keer de neus stoot door toe te geven aan zijn onhebbelijkheden. Wat andere sitcoms dan weer niet hebben, zijn sarcastisch ingestelde huisdier-huishoudapparaten, die voortdurend hun sarcastisch commentaar spuien op de situaties, en in de hiërarchie van de loonslaven zelfs nog ónder Fred Flintstone geklasseerd dienen te worden. William Hanna en Joseph Barbera hadden in de reeks zaterdagochtend-cartoons met deze Flintstones een tijdloze klassieker in huis.


Pagina: 1 - 2 - 3
cover



Studio: Warner

Regie: Joseph Hanna & William Barbera
Met: Alan Reed, Jean Vander Pyl, Mel Blanc, Bea Benaderet

Film:
8,5/10

Extra's:
2/10

Geluid:
8/10

Beeld:
6,5/10


Regio:
2

Genre:
Komedie

Versie:
Benelux (NL)

Jaar:
1962-63

Leeftijd:
AL

Speelduur:
690 min.

Type DVD:
SS-DL


Beeldformaat:
1.33:1 PAL

Geluid:
Engels Dolby Digital Mono 1.0
Frans Dolby Digital Mono 1.0
Pools Dolby Digital Mono 1.0

Ondertitels:
o.a. Nederlands
Extra's:
• Documentaire "Bedrock Collectibles",
• Documentaire "First Families Of The Stone Age",
• Trailers

Andere recente releases van deze maatschappij