:: BESPREKINGEN ::
DVDInfo.be >> Bespreking >> TOY STORY COLLECTOR'S EDITION
TOY STORY COLLECTOR'S EDITION
Bespreking door: Werner - Geplaatst op: 2006-01-06
FILMS
Was U ook zo teleurgesteld dat de "special editions" van Toy Story en Toy Story 2 zo belabberd waren, althans wat de Benelux-versie betreft? Ze bevatten uiteraard wel meer bonusmateriaal dan de oude versie, maar eens te meer worden we in de Benelux als een stelletje domme garnalen beschouwd, die toch zonder nadenken kopen wat Buena Vista ons door de strot ramt. Wel, we hebben goed nieuws voor U: Als U, net zoals wijzelf, de maling heeft aan Nederlandse of Vlaamse dubbingssporen, dan kan U beter deze Collector's Edition aanschaffen. Natuurlijk heeft die ook zijn onvolkomenheden, maar de discs zijn wel elk 2-discuitvoeringen met hopen bonusmateriaal én Nederlandse ondertiteling.



Toy Story
In Toy Story maken we kennis met Woody de Cowboy (Tom Hanks), het favoriete speeltje van een all-average-American jongetje, Andy. Wanneer Andy als geschenk voor zijn verjaardag het laatste nieuwe speeltje krijgt, een pop van de ruimtevaarder Buzz Lightyear (Tim Allen), voelt Woody dat zijn plaats als favoriete speelgoed in het gedrang komt. De rivaliteit tussen de twee speeltjes om de gunst van Andy breekt los, en in een moment van zwakte ziet Woody de kans om zijn concurrent het raam uit te duwen. De wroeging én het feit dat zijn collega-speeltjes hem met de nek aankijken, maken dat Woody zijn aartsrivaal toch gaat redden. Ze zijn op elkaar aangewezen om diverse gevaren het hoofd te bieden, zoals het vernielzuchtige buurjongetje Sid en zijn bloeddorstige hond. Buzz weet echter niet van zichzelf (of wil het niet weten) dat hij maar een stuk speelgoed is, en denkt tot overmaat van ramp dat hij echt kan vliegen. De confrontatie met de werkelijkheid zal hard aankomen. Maar veel tijd om te treuren hebben ze niet, want ze moeten terug bij Andy zien te geraken vòòr de verhuiswagen...



Toy Story, tien jaar geleden de eerste volledig digitaal geanimeerde film, werd eerder al eens, apart én in een duopack met zijn sequel, Toy Story 2, uitgebracht, maar the powers that be hebben besloten dat voor de tiende verjaardag een nieuwe special edition aan de orde was. Het animatiebedrijf Pixar, die in eerste instantie hun filmpjes niet aan de straatstenen kwijtraakten, vonden na lang leuren eindelijk gehoor bij Disney, die vooral dachten dat een film over speelgoed automatisch de merchandising-winkel zou kunnen doen draaien. De uitkomst van het succesverhaal is bekend: na Toy Story volgden achtereenvolgens A Bug's Life, Toy Story 2, Monsters Inc., Finding Nemo en The Incredibles - en dan hebben we het nog niet gehad over de ontelbare klonen die door de concurrentie de wereld werden ingestuurd, waar ook best te genieten prenten tussen zitten. John Lasseter trok zich na een paar films terug als regisseur ten voordele van enkele jongere krachten zoals Brad Bird, en kijkt tegenwoordig toe vanop de zijlijn als uitvoerend producent naar zijn geesteskindje Pixar, dat intussen nog niet één minderwaardige film heeft afgeleverd, en zo invloedrijk was dat ze bepaalde conventies van het genre hebben bepaald: een ris bijkomende grappen tijdens de aftiteling, het herwaarderen van het voorfilmpje (waar alleen al enkele pareltjes te zien zijn, zoals Bouncin', Geri's Game en Luxo Jr.)



Disney heeft intussen zelf ook brood gezien in het CGI-genre, in die mate zelfs dat ze de traditionele animatieafdeling gesloten heeft - uiteraard draait het direct-to-dvd crapquel-fabriekje intussen nog op volle toeren - en rolt deze mand de eerst Disney nieuwe stijl, Chicken Little, van de band. De meningen over de kwaliteit van deze laatste zijn verdeeld, en de reden is duidelijk: Disney is Pixar niet, met wie ze overigens nog maar voor één film, Cars, contractueel verbonden zijn vooraleer Pixar eindelijk de deur achter zich dicht mag trekken. De laatste geruchten zijn echter dat Pixar en Disney terug toenadering zoeken, nu Michael Eisner aan het hoofd van deze laatste gewipt is als manager. Naast verbluffende technische hoogstandjes die tien jaar geleden nog eigenlijk pionierswerk waren, levert Pixar levert daarnaast nog inhoudelijk kwaliteit af ook. De humor bevat naast de klassieke hoeveelheid slapstick ook nog een behoorlijke dosis zelfrelativering. En de klassieke boodschap, in dit geval hoe vriendschap iets absoluuts is, wordt er een stuk minder zedenprekend ingegoten en lijkt welbeschouwd de evidentie zelve. Het wantrouwen tussen Woody en Buzz slaat pas om wanneer ze uiteindelijk gedwongen worden om op elkaar te rekenen, maar eer het zover is hebben ze op elkaar - en indirect op ons - al een spervuur van snedige oneliners afgevuurd. En daar is het ons als kijker natuurlijk om te doen. De nevenpersonages, de decors, de settings... bij deze film is werkelijk overal aan gedacht; enige minpuntje is dat de textuur van de menselijke personages nog niet zo fijn was uitgetekend als bij, zeg maar Toy Story 2. Het moeten natuurlijk ook geen Polar Express-toestanden worden: speelgoed is net cartoonesk genoeg om met simpele vormen en kleuren te renderen. Toy Story was een gok, want niemand kon inschatten wat de impact op het grote publiek zou zijn, maar het bleek een solide gok geweest te zijn. Tien jaar na uitgave moeten we echter besluiten dat het niet de verbluffende en voor die tijd revolutionaire, maar intussen weer achterhaalde animatietechnieken zijn die Toy Story zo aanstekelijk maken, maar de zorg die aan het verhaal werd besteed.



Toy Story 2
In Toy Story 2 mag Woody, met een beschadigde arm, niet mee met Andy op cowboy-kamp. Hij belandt op een schap voor vergeten speelgoed. Wanneer Andy's moeder de kapotte piepende pinguïn Wheezy (Joe Ranft) van hetzelfde schap plukt om hem bij de rommelmarkt te verkopen, onderneemt Woody een moedige poging om het speeltje terug te halen. Helaas wordt hij zelf meegepikt door een verzamelaar verkleed als een reuzekip, Al. Woody blijkt het ontbrekende stuk van een vierdelige set te zijn, die in de jaren '60 een relatieve periode van succes kende, inclusief een eigen TV-show "Woody's Roundup". Hij maakt kennis met Jessie The Cowgirl (Joan Cusack), en de nurkse goudzoeker Stinky Pete (Kelsey Grammer - bij Simpsons-fans bekend als de stem van Sideshow Bob), nog in zijn originele verpakking!. Al wil de collector's items doorverkopen aan een Japans speelgoedmuseum, en vooral Jessie ziet dat wel zitten, eerder dan in de vergetelheid te geraken in een doos op zolder, iets wat ze met haar vorige eigenares spijtig genoeg heeft meegemaakt, en waar ze een zwaar trauma aan heeft overgehouden. Buzz Lightyear en Andy's andere speeltjes ondernemen een gevaarlijke tocht om Woody terug te halen. In een speelgoedwinkel laten ze daarbij per ongeluk een pop ontsnappen van Keizer Zurg, de gezworen aartsvijand van Buzz Lightyear.



Toy Story 2 is één van de weinige voorbeelden van een sequel die beter is dan zijn voorganger. Niet alleen is de animatietechniek op een paar jaar tijd verder geperfectioneerd, vooral het verhaal schiet een stuk sneller uit de startblokken, en de hoofdpersonaes behoeven geen nodeloze verdere introductie meer. De openingsscène zelf van deze film is gewoon hilarisch, en zet bij een eerste visie de kijker compleet op het verkeerde been. Sequelfilms van Disney hebben wel eens de kwalijke reputatie om flauw, ongeïnspireerd en gemaakt door beginnelingen te zijn, en de markt wordt overspoeld met het niveau van films dat de oorspronkelijke titel eerder schade toebrengt dan wat anders, laat staan de personages uit het eerste deel karakterieel uitdiept. Echter, dit is geen Disney- maar een Pixar-product. Toen Pixar door Disney gevraagd werd om voor Toy Story een sequel te maken, wilde regisseur John Lasseter niet weten van een amechtige direct-to-video sequel, maar wilde anderzijds wél tekenen voor een volwaardig vervolg. Eerste briljante idee was om de premisse uit de eerste film om te draaien: ditmaal is het Buzz, die zich opmerkelijk verzoend schijnt te hebben met het feit dat hij een stuk speelgoed is en géén Space Ranger, die Woody ter hulp moet schieten in plaats van andersom. Een tweede goeie keuze was het uitbreiden van de cast met Joan Cusack en Kelsey Grammer: het idee om Woody als pièce unique op te voeren uit een vierdelige speelset, biedt het scenario enorm veel mogelijkheden tot uitbreiding. Ten derde is het aantal referenties voor de volwassen kijkers drastisch toegenomen: het spoofen van films als Jurassic Park en uiteraard The Empire Strikes Back zal de allerkleinste kijkertjes ontgaan, maar dergelijke knipogen trekken het verhaal niet onnodig van de rails, zoals dat met andere films soms wel gebeurt. Vierde en belangrijkste innovatie is dat de vier jaar die tussen deel 1 en deel 2 zitten, een mensenleven schijnen te zijn, want de CGI-technieken zijn veel verfijnder, wat vooral goed te merken is aan de geanimeerde mensen, Al The Chicken op kop.



Maar er zijn nog wel meer elementen waardoor Toy Story 2 uitblinkt ten opzichte van zijn voorganger. De ruimere cast laat meer mogelijkheden tot manoeuvreren met het scenario toe. Enkele nevenfiguren uit de eerste film, zoals Mr. Potato Head, Rex, Slinky en Hamm krijgen meer screentijd én eigen karaktertrekjes, in een normale film zou iemand als Jessie perfect rijp zijn voor de psychiatrie, afdeling verlatingsangst, maar met Stinky Pete wordt, in tegenstelling tot deel 1, er ook binnen de rangen van het speelgoed voor het eerst een doortrapte schurk neergeplaveid, een rol die Kelsey Grammer overigens voortreffelijk op zich neemt. Het dilemma waarvoor Woody geplaatst wordt - trouw aan Andy blijven, wat vroeger zijn hoogste ideaal was, of eeuwige roem- zorgt voor een verrassende niet-lineaire uitdieping van het verhaal. Ware het niet dat er een redelijk zoetsappig happy end aan het geheel gebreid was, er zouden behoorlijk wat kindertjes geshockeerd uit de bioscoopzaal zijn gekomen. Ook de confrontatie met de "grotemensenwereld" is doordringender: waar dit in de eerste film bijna uitsluitend via kinderen gebeurde, zij het brave kindjes (Andy) of stoute (Sid), is Al The Chicken een perfecte go-between, een geldzuchtige nerd van het type dat kinderpleziertjes zoals speelgoed - en waarschijnlijk ook strips - louter bekijkt als verzamelobjecten, en daardoor zó geobsedeerd is dat hij waarschijnlijk nooit aan een lief zal geraken. Rake typering! Samengevat: Toy Story 2 is rijker, langer, gedetailleerder, amusanter en vooral... beter dan het eerste deel. Gegeven dat die film al méér dan gewoon best te pruimen was, toont dat Pixar blijkbaar op gebied van beslissingen om te innoveren de unieke gave heeft om altijd op het juiste paard te gokken. Laten we hopen dat het zo blijft.




Pagina: 1 - 2
cover




Studio: Buena Vista

Regie: John Lasseter
Met: Tom Hanks, Tim Allen, Joan Cusack, Kelsey Grammer

Film:
8-9/10

Extra's:
8/10

Geluid:
10/10

Beeld:
9,5/10


Regio:
2

Genre:
Avontuur

Versie:
U.K.

Jaar:
1995-1999

Leeftijd:
PG

Speelduur:
166 min.

Type DVD:
SS-DL


Beeldformaat:
1.78:1 anamorfisch PAL

Geluid:
Engels Dolby Digital 5.1
Frans Dolby Digital 5.1
Engels Dolby Surround 2.0 descriptieve track

Ondertitels:
o.a. Nederlands
Extra's:
• Geanimeerde menu's,
• Cross-promotionele trailers,
• 2x inleiding door John Lasseter,
• Documentaire "The Legacy",
• Documentaire "Making Toy Story",
• Documentaire "Making Toy Story 2",
• Documentaire "Filmmakers reflect",
• 2 uitgebreide collecties "Behind the scenes"-materiaal,
• Muziekvideo's
• Conceptuele gallerijen,
• Storyboard-vergelijkingen,
• Multi angle-featurettes,
• 8 resp. 2 verwijderde scènes (TS1 resp. 2),
• 2x audiocommentaartrack,
• 2 spelletjes,
• Vooruitblik "Cars",
• 6 trailers en 8 TV-spots,
• Posterart,
• SFX only-track (enkel TS 2),
• Minstens 18 easter eggs

Andere recente releases van deze maatschappij