:: BESPREKINGEN ::
DVDInfo.be >> Bespreking >> NRC HANDELSBLAD – MODERNE EUROPESE KLASSIEKEN
NRC HANDELSBLAD – MODERNE EUROPESE KLASSIEKEN
Bespreking door: William - Geplaatst op: 2006-01-18
REEKS
In 2005 verscheen bij Homescreen de 12-delige dvd-reeks Moderne Europese Klassieken in samenwerking met de Nederlandse kwaliteitskrant NRC Handelsblad. Chef van de kunstredactie van de krant, Joyce Roodnat, selecteerde de titels en leidde de films bij de koper/kijker in via een uitgebreid en vaak zeer verfrissend artikel in het boekje dat telkens bijgesloten werd.

De keuze van Joyce Roodnat is uiteraard zeer persoonlijk, maar werd beperkt door de beschikbaarheid van titels voor de Nederlandstalige markt. Zo werd Jeder Für Sich Und Gott Gegen Alle van Werner Herzog op het laatste moment vervangen door Die Bleierne Zeit van Margarethe von Trotta wegens problemen met de rechten. Een geluk bij een ongelukje want van Herzog is inmiddels zowat alles op dvd te koop terwijl het werk van Von Trotta met mondjesmaat op de zilveren schijfjes verkrijgbaar is.

Ook in de loop van 2005 publiceerde DVDinfo.be alle 12 recensies van deze NRC/Homeschreen- Europese klassiekers. U kan ze in het archief opzoeken en nalezen. Hier volgt een korte samenvatting met een link naar elke film:



Les Valseuses (Bertrand Blier, 1974)
Twee jonge Fransen, Jean-Claude (Gérard Depardieu) en Pierrot Patrick Dewaere), gezworen boezemvrienden die alles samen doen, zien we in een roadmovie van regisseur Bertrand Blier. Ze trekken door Frankrijk op zoek naar spanning, avontuur en seks. Daarbij gaan ze vaak heel stout te werk, maar meestal blijft het bij verbale uitvallen en scheldpartijen die voor komische en gevaarlijke situaties zorgen. Als kleine criminelen in hart en nieren schrikken ze voor weinig terug en winnen toch de sympathie van de kijker, want Les Valseuses is een lichte, supersnelle en vlotte film met twee rasacteurs in de hoofdrol die op een plezierige manier gestalte geven aan hun personages. Hun tegenspelers, Marie-Ange (Miou-Miou) en Jeanne (Jeanne Moreau), even groots als ze verschillend zijn, voegen genoeg afwisseling toe om de film onderhoudend en interessant te houden tot op het einde.

De volledige bespreking van Les Valseuses kan U hier lezen.



Mephisto (István Szabó, 1981)
Hendrik Höfgen (Klaus Maria Brandauer) is toneelspeler bij het Volkstheater in Hamburg. Daar wordt geëngageerd en proletarisch theater gemaakt dat de arbeidersklasse moet motiveren voor de strijd tegen het kapitalisme. De armoede in het Duitsland van de jaren’20 – na de vernederende voorwaarden van het vredesverdrag van Versailles in de Eerste Wereldoorlog - is een voedingsbodem voor communistische en revolutionaire initiatieven. Höfgen is ongelukkig met zijn statuut van provincialistisch acteur en wil vooral vooruit komen. Hij trouwt daarvoor met de dochter van een invloedrijk inwoner van de Noord-Duitse stad die hem op zijn beurt introduceert bij kennissen uit het theatermilieu in Berlijn. In Berlijn moet Höfgen zich opnieuw bewijzen, maar dat lukt hem vrij aardig en hij groeit uit tot een bekende en gewaardeerde naam in het Pruisische theaterwereldje. Ondertussen hebben de nazis het roer overgenomen en infiltreert de SS systematisch het openbare leven. Wanneer Höfgen aan de nieuwe minister van cultuur wordt voorgesteld, neemt zijn leven een wending die hij zelf niet meer onder controle heeft.

De volledige bespreking van Mephisto kan U hier lezen.



Cría Cuervos (Carlos Saura, 1976)
Het verhaal gaat over vrouwen, want mannen komen in deze film nauwelijks voor, tenzij om te verleiden, overspel te plegen, de sfeer te bederven, want zoals Rosa, de huishoudster zegt: mannen willen maar één ding. Ana (Ana Torrent) en haar beide zusjes, Irène en Maite zijn weesjes sinds de dood van hun moeder. Die stierf aan kanker. Hun vader, een militair, volgt zijn echtgenote kort nadien: tijdens een seksspelletje met de vrouw van zijn beste vriend krijgt hij een hartstilstand. Wellicht een gedroomde manier om te sterven voor vele mannen, zij het dat Ana min of meer getuige is van haar vaders laatste momenten. De zus van hun moeder komt bij ze inwonen om voor hun te zorgen, een oude vrijster die begrip wil opbrengen voor het verlies van haar nichtjes, maar tegelijk in haar eigen problemen gevangen zit. En dan is er ook nog grootmoeder, een oude vriendelijke dame, verlamd in een rolstoel. Ze praat niet meer, maar glimlacht nog heel vriendelijk en schudt van ja en nee als Ana haar vragen stelt terwijl ze rondgereden wordt in het grote huis en de ruime tuin. Rosa, de huishoudster, is de harde werker, degene die instaat voor de organisatie en de goede gang van zaken. Ze is naturel zoals eenvoudige mensen kunnen zijn, en vriendelijk, met het hart op de juiste plaats en op de tong en ze heeft het tegen Ana vaak over haar moeder.

De volledige bespreking van Cría Cuervos kan U hier lezen.



Fanny Och Alexander (Ingmar Bergman, 1982)
Het verhaal speelt zich af in het begin van de vorige eeuw op kerstavond 1907 en eindigt een jaar later op dezelfde plaats, met dezelfde mensen, allemaal leden van de vooraanstaande, rijke en sociaal hoog gesitueerde familie Akdahl uit Upsalla, verenigd rond de feesttafel van grootmoeder Helena Ekdahl (Gunn Wällgren). Uit alles blijkt dat de Akdahls well to do zijn: grootmoeders huis is heel ruim, met kamers die in elkaar overlopen, vorstelijk gedecoreerd met donker meubilair en indrukwekkende schilderijen, dure snuisterijen en heel veel huispersoneel in smetteloos witte pakjes met bijpassend muts. Helena zelf kijkt toe op de voorbereiding van de maaltijd en geeft de laatste orders zodat alles in goede banen wordt geleid en rimpelloos verloopt. Dan arriveren de kinderen, drie zoons met hun vrouw en kinderen, ook Fanny (Pernilla Allwin) en broertje Alexander (Bertil Guve) en hun vader Oscar Akdahl (Allan Edwall) met hun moeder. Dan zijn er pakjes en een ritje naar het theater voor het kerstspel. Het feest duurt lang en de nacht is kort. Een paar weken later: Oscar, voorzitter van de plaatselijke toneelclub, in de rol van Hamlet op de bühne van het door de familie Akdahl gesponsorde theater. Plots vergeet Oscar zijn tekst, struikelt en komt op de grond terecht. Een paar dagen later is hij dood en neemt zijn vrouw Siri (Kristina Adolphson) zijn taak als voorzitter van de toneelvereniging over. Bisschop Edvard Vergerus (Jan Malmsjö) draagt de begrafenismis op en heel de stad loopt uit om Oscar naar zijn laatste rustplaats te begeleiden. De dood van zijn vader is voor Alexander een nachtmerrie, maar zijn geest zal hem blijven bezoeken, in dromen, in hallucinaties, als een troostende engel, een rustig toekijkende aartsengel. De lutherse bisschop komt regelmatig langs en houdt zich minzaam met Fanny en Alexander bezig. Maar beide jonge kinderen (Alexander is tien, z'n zusje iets jonger) voelen zich niet op hun gemak als de grijzende puriteinse macho in de buurt is. Na de zomer vraagt hij hun moeder ten huwelijk en zij stemt toe. Voor Fanny en Alexander verandert nu alles.

De volledige bespreking van Fanny Och Alexander kan U hier lezen.



C'Eravamo Tanto Amati (Ettore Scola, 1974)
Antonio (Nino Manfredi), Gianni (Vittorio Gassman) en Nicola (Stefano Satta Flores) zijn drie kameraden in het partizanenverzet tegen de Duitse bezetter op het einde van de Tweede Wereldoorlog. Ze zijn als zes handen op een buik, onafscheidelijk, aan elkaar gesmeed door wederzijds vertrouwen en vriendschap. Antonio wordt na de oorlog weer hulpverpleger in een Romeins ziekenhuis, Nicola lesgever op een lyceum en Gianni hulpadvocaat in een groot juristenkantoor. Leven doen ze in kleine, stoffige flats en eten in de armenkantine van de koning-van-de-halve-porties. Het leven heeft niet veel te bieden, maar iedereen is blij dat hij nog leeft. In de ziekenzaal ontmoet Antonio de aantrekkelijke Luciana en wordt meteen verliefd op haar. Hij stelt het meisje een tijdje later voor aan Gianni, maar die maakt meteen indruk op Luciana. De dag nadien moet Gianni aan zijn vriend vertellen dat hij en Luciana een stel zijn. Antonio krijgt hartproblemen, maar een hart breekt niet zó maar en Antonio overleeft de klap, het verraad, de keuze van zijn kameraad voor zijn nieuwe liefde en niet voor hun vriendschap. Ondertussen krijgt Nicola ergens in de provincie moeilijkheden wegens zijn extreme politieke stellingen over de bourgoisie versus de werkende klasse en verliest zijn baantje. Hij verlaat vrouw en kind en trekt naar Rome om er aan de kost te komen als filmrecensent. Wanneer Gianni een plaatselijke projectontwikkelaar leert kennen – en vooral zijn wat domme dochter – ziet hij de kans schoon om lid te worden van een machtige en rijke familie. Hij laat Luciana in de steek. Die zoekt troost bij Nicola. Maar onze professor heeft andere katten te geselen en bovendien is hij niet dé man die Luciana zoekt.

De volledige bespreking van C'Eravamo Tanto Amati kan U hier lezen.



L'Invitation (Claude Goretta, 1973)
Een kantoor met tien mensen in twee rijen, achter ratelende kantoormachines, de sous-chef achteraan rechts, de baas achteraan achter glas en een bevallige, aantrekkelijke, zeg maar sexy meid, die de dagelijkse post met een verleidelijke glimlach tot op de werktafel brengt: zo ging het er aan toe in het begin van de jaren '70. We kunnen het ons nog nauwelijks voorstellen: collega’s keken elkaar met de rug aan en de oorverdovende tikmachines maakten elke conversatie onmogelijk. Op zo'n kantoor werkt Rémi al meer dan 20 jaar. Hij is een stille en rustige man, verlegen en timide. Hij woont op loopafstand van zijn kantoor in een gewoon huisje met een grote tuin waarin hij samen met zijn oude moeder de bloemen verzorgt en bestudeert. Achter, voor en naast zijn woonst rijzen de nieuwe voorstadbuildings als paddestoelen uit de grond en rukken snel op. Op kantoor is Rémi de enige die 's middags z'n bureau niet verlaat om te eten. Nauwgezet legt hij een theedoek op zijn tafel, zet z'n bord en z'n eetbakje netjes naast elkaar en eet een slaatje met wat brood. Ondertussen leest hij in een oud botanisch boek, een erfenis van zijn vader die professor botanica was. Met de collega's is het contact formeel en beleefd. Toch is Rémi gelukkig in deze wat anonieme, maar zekerheidverschaffende omgeving. Wanneer z'n moeder plots sterft, is Rémi totaal van de kaart. Hij krijgt twee maanden verlof om bij te komen van de emoties en nodigt op een mooie zomerdag zijn collega's uit op een cocktail bij hem thuis, niet in z'n ouderlijke huis dat stilaan verstikt werd tussen de hoogbouw, maar in het huis dat men hem in ruil voor z’n ouwe stek aangeboden heeft: een sjieke villa in een park op het platteland, een halfuurtje van de stad.

De volledige bespreking van L'Invitation kan U hier lezen.


Pagina: 1 - 2
cover



Studio: Homescreen

Regie: Bertrand Blier, István Szabó, Carlos Saura, Ingmar Bergman, Ettore Scola, Claude Goretta, Theo Angelopoulos, Serif Gören & Yilmaz Günez, Krzysztof Kieslowski, Mike Leigh, Jiri Menzel, Margarethe von Trotta
Met: zie indiv. dvd's

Film:
-/10

Extra's:
-/10

Geluid:
-/10

Beeld:
-/10


Regio:
2

Genre:
Drama

Versie:
Benelux (NL)

Jaar:
1966-1993

Leeftijd:
12

Speelduur:
1625 min.

Type DVD:
SS-SL


Beeldformaat:
varia PAL

Geluid:
zie indiv. dvd's

Ondertitels:
o.a. Nederlands
Extra's:
• zie indiv. dvd's

Andere recente releases van deze maatschappij