:: BESPREKINGEN ::
DVDInfo.be >> Bespreking >> NRC HANDELSBLAD – MODERNE EUROPESE KLASSIEKEN
NRC HANDELSBLAD – MODERNE EUROPESE KLASSIEKEN
Bespreking door: William - Geplaatst op: 2006-01-18



De Komedianten (Theo Angelopoulos, 1975)
De Komedianten is het verhaal van een groep toneelspelers die van dorp naar dorp reist met hun voorstelling Golfo, het herderinnetje, een stuk als een Griekse tragedie met veel pathos en drama, tegen een oubollig achtergrond van weilanden met een weg, geschilderd op een stuk zeil dat gewoon tegen een wand wordt opgehangen of met stokken overeind gehouden als ze op het strand spelen voor een groepje Amerikaanse soldaten. Maar dat is later, na de Bevrijding. Aanvankelijk zien we ze in 1939, moe en lusteloos met hun koffers en attributen op het stationsplein van nog maar een sjofel plaatsje met witte huizen en grauwe straten tegen een staalblauwe hemel. Ze nemen hun intrek in vervallen kamers of uitgeleefde vertrekken en slepen zichzelf en hun materiaal bijna sluipend mee. Ze proberen onzichtbaar te zijn, behalve wanneer ze op het podium en voor hun publiek staan. Een zeldzame keer maken ze de voorstelling af, want telkens worden ze onderbroken door fascisten, partizanen, royalisten, militairen of andere politieke groepjes die wat met ze af te rekenen hebben, of met het publiek. En telkens vallen er doden of gewonden, worden er mensen meegenomen, gefolterd of verkracht. Griekenland eind jaren '30 is een gewelddadig land in de greep van de confrontatie tussen communisten, de fascistische bezetter en de nazi's die mekaar het licht in de ogen niet gunnen. De toneelgroep maakt het allemaal mee, lijdzaam toeziend en ondergaand zoals de rest van de bevolking. Ze engageren zich in manifestaties en optochten en dat is gevaarlijk. In hun midden leeft een zgn. collaborateur en die wordt gezocht en dat heeft gevolgen voor de hele troep die stelselmatig wordt lastiggevallen en uitgedund. De bevrijding en de wapenstilstand tussen de verschillende strijdende interne partijen brengt geen soelaas: de Britse overheerser kiest partij tegen de communisten en brengt de voormalige fascisten weer aan de macht. De geheime politie begint een opruimingsactie en het volk voelt zich verraden. De strijd herneemt, het doden en elimineren gaat door.

De volledige bespreking van De Komedianten kan U hier lezen.



Yol (Serif Gören & Yilmaz Günez, 1982)
In Yol vertelt Yilmaz Güney over vijf gevangen die voor een weekje naar huis mogen om hun familie te bezoeken. In het eerste halfuur zien we hoe ze zich klaarmaken, de bus opstappen, de trein nemen of op een aansluiting wachten en ondertussen vernemen we uit brieven of korte gesprekken wat ze van hun bezoek verwachten, want niet overal wachten hun de lachende gezichten van vrouw en kinderen. Zinc (Serif Sezer) heeft het meest tegenslag. Die verliest zijn papieren en zal halfweg de reis naar huis door militairen van de bus gehaald worden. Emine (Meral Orhonsay) slaagt er niet in om de chaperonnes van z’n verloofde af te schudden en is daar heel erg door gefrustreerd en Mehmet (Halil Ergun), die vast zit voor een mislukte bankoverval waar hij z'n gewonde zwager in de steek heeft gelaten op de plaats van de misdaad, is niet meer welkom bij z'n schoonouders. Ze beschuldigen hem ervan een lafaard te zijn: als hij niet was gevlucht had met hun zoon niet doodgeschoten. Bovendien weet hij uit een brief van zijn vrouw dat zij nog twijfelt tussen haar liefde voor hem of haar trouw aan haar familie en overleden broer. Seyit Alli (Tarik Akan) gaat naar huis in de wetenschap dat zijn vrouw hem niet trouw is geweest en dat zijn (en haar) familie van hem wraak eist. Omer (Necmettin Cobanoglu) ten slotte, de enige echte vrijgezel, keert terug naar zijn familie in het prachtig groene Koerdistan en moet vaststellen dat in de straten van zijn geboortedorp elke nacht slag geleverd wordt tussen Turkse militairen en Koerdische verzetsstrijders waarbij elke ochtend de lijken aan de inwoners getoond worden met de eis ze te identificeren.

De volledige bespreking van Yol kan U hier lezen.



Amator (Krzysztof Kieslowski, 1979)
Filip (Jerzy Stuhr) en Irka (Malgorzata Zabkowska) zijn dolgelukkig als hun eerste kindje wordt geboren. Om later een herinnering te hebben aan het kleine meisje schaft Filip zich een 8 mm-camera aan waarmee hij de eerste dagen en weken van de nieuwe huisgenoot vastlegt. Z'n interesse waaiert evenwel gauw uit naar andere onderwerpen en Filip wordt verslaafd aan z'n camera. Wanneer het bedrijf waar hij werkt 25 jaar bestaat, verzoekt de directeur hem om het bedrijfsfeest op pellicule vast te leggen. Filip ziet dat niet echt zitten, maar stemt onder druk toe, want Lenin sprak inderdaad over film als de eerste kunst, zodoende. Heel gauw merkt Filip dat de camera nieuwe onbekende terreinen voor hem opent en dat het filmen voor neveneffecten zorgt die hij niet had verwacht: nog tijdens het jubileumfeest wordt zijn vrouw zenuwachtig van het gedoe en stapt op. Zij voelt zich bedreigd door de nieuwe hobby van haar man. Filip kijkt haar na van op de verdieping terwijl ze over het grauwe tarmac naar huis loopt. Het filmen moet evenwel doorgaan en kort na de grote dag vraagt de directeur naar het resultaat. Dat bevalt hem wel, maar er ontbreekt commentaar en muziek en wil drie scčnes verwijderd zien. Wat een akkefietje had moeten worden, blijkt plots ook de aandacht te trekken van de gemeentelijke ambtenaar voor cultuur en de organisatoren van een Festival voor Bedrijfsfilms in Warschau. Voor Filip het goed en wel beseft reist hij af naar de hoofdstad om zijn eersteling voor te stellen en wint hij de tweede prijs. Vanaf dan gaat het snel, tegen de zin van zijn vrouw, die het huis verlaat mét de baby. Maar Filip is op dat moment té veel met zijn camera en zijn filmprojecten bezig om daar veel aandacht aan te schenken. Het gonst in zijn hoofd van nieuwe mogelijkheden en nieuwe kansen, vooral sinds zijn werkgever geld ter beschikking stelt voor een 16 mm-camera en een echte studio met montage- en projectie-apparatuur. Maar hoe verder Filip in zijn hobby opgaat, hoe meer kritiek hij krijgt van zijn omgeving en van zijn oversten. De vrijheid die de camera hem biedt, blijkt tegelijk een gevangenis te zijn.

De volledige bespreking van Amator kan U hier lezen.



Naked (Mike Leigh, 1993)
Naked begint heftig. In een donkere steeg in Manchester, in een grauwe alkoof staat een stelletje te neuken. De man beukt op het vrouwtje in en zij, zij maant hem aan tot kalmte wegens pijn. Hij grijpt haar bij de haren en bij de keel en zij, zij wringt zich los en maakt zich uit te voeten. Bernard zal je hiervoor krijgen, roept ze hem na, haar kleren rechttrekkend. Johnny (David Thewlis), onze hoofdpersoon, mager, slungelig, baard van een paar dagen, sluik ongewassen haar, onverzorgde kleren, zenuwachtig van aard, neemt haar bedreiging serieus en gaat naar Londen. Daar bezoekt hij z'n ex, Louise (Lesley Sharp), maar komt bij haar werkloze huisgenote Sophie (Katrin Cartlidge) terecht, mooi gezichtje, met een prachtig lichaam samengeperst in een zwart leren lijfje met zwarte kant op de schouders, melancholisch en verslaafd. Louise is op haar werk en Johnny legt het dan maar met Sophie aan, die meteen voor hem valt. Hun seksspel wordt een heruitgave van Johnny’s laatste actie in Manchester, maar dan horizontaler, met dezelfde dierlijke agressie, hetzelfde brutale pompen, dezelfde rukken aan het zwarte haar, de vernederende keelgreep. Maar Sophie is machteloos, weinig stabiel en alert als gevolg van de joints. Met Louise blijkt de relatie meer dan verziekt en Johnny slaapt dan maar bij Sophie, waar moet ie anders naartoe?

De volledige bespreking van Naked kan U hier lezen.



Hou De Trein In Het Oog (Jiri Menzel, 1966)
Hou De Trein In Het Oog won in 1967 de Oscar voor Beste Buitenlandse Film in Los Angeles. Een verrassend succes voor een zwart/wit-film zonder grote sterren of veel actie uit Tsjecho-Slowakije, godbetert, op het hoogtepunt van de Koude Oorlog, toen Oost en West klaar stonden om elkaar om zeep te helpen met hun arsenalen nucleair oorlogstuig. In het licht van die tijd en de gespannen politieke situatie, werkte Hou De Trein In Het Oog, wellicht als een katalysator, met een verhaal over een jonge stationsbediende die het tot held brengt in een filmproductie die lichtvoetig, humoristisch en zachtaardig tegelijk is, met een ferme brok absurde en Chaplineske situaties. Milos (Václav Neckár) is een zachtaardige, naďeve en stille jongen. Zijn overgrootvader kreeg heel jong een werkongeval en werd vroegtijdig gepensioneerd. Als vergoeding kreeg hij elke dag een gulden waarmee hij bier en twee pakjes tabak kocht. Als ontspanning ging hij zijn oude collega's opzoeken en opscheppen over zijn zalig leventje. Milos' grootvader was een hypnotiseur, of althans dat beweerde hij. Toen de Duitse tanks zijn land binnenreden ging hij in het midden van de weg staan om ze met zijn bezwerende kracht tegen te houden. Milos' vader werd op zijn veertigste gepensioneerd en die ligt nu hele dagen op de canapé en chronometreert de treinen die voorbijrijden. Milos zelf heeft zich voorgenomen de arbeidsschuwe traditie van zijn voorouders alle eer aan te doen en heeft een opleiding treinwachter gevolgd. Op de ochtend dat we hem leren kennen past zijn moeder hem zijn treinwachterskostuum aan. Ze is fier op hem. Hij heeft nu een goede baan. Het hele dorp zal weten dat zijn familie belangrijk is.

De volledige bespreking van Hou De Trein In Het Oog kan U hier lezen.



Die Bleierne Zeit (Margarethe von Trotta, 1981)
Plaats van actie: West-Duitsland. Tijd: begin jaren '70. Met flash backs vertelt Margarethe von Trotta het verhaal van de zusjes Juliane en Marianne, die samen opgroeien in een goed gesitueerd en streng religieus milieu. Ze trekken hun hele jeugd samen op, ook al zijn ze mekaars complete tegenbeeld: Juliane is de revolutionaire, de tegendraadse, thuis, op school en met vrienden; Marianne is de zachtaardige, degene die alles wil weten, vaders kindje, volgzaam en braaf. Eind jaren’60, als jonge volwassenen groeien ze uit elkaar: Juliane gaat voor een alternatief vrouwenblad werken en probeert via die weg de bevrijding van de vrouw te bewerkstellingen; Marianne sluit zich aan bij een terroristische beweging, verlaat man en kind, duikt onder, wordt gezocht en internationaal gesignaleerd voor haar staatsgevaarlijke activiteiten. Marianne's echtgenoot Werner pleegt zelfmoord twee jaar nadat zijn vrouw hem heeft verlaten en achtergelaten met de kleine Jan. Die komt bij Juliane terecht, maar in haar huwelijk met Wolfgang is geen plaats voor kinderen. Jan wordt in een pleeggezin geplaatst. Na haar arrestatie wordt Marianne geďnterneerd en krijgt ze het bezoek van haar zus. De eerste ontmoetingen tussen beide vrouwen zijn heftig en confronterend. Marianne verwijt haar zus de vroegere idealen op te hebben gegeven, Juliane beschuldigt Marianne ervan de makkelijkste weg te hebben gekozen. Ze had mét Jan goed werk kunnen doen in de Derde Wereld in plaats van de volgende 2 decennia in gevangenschap te slijten. De standpunten blijven ver uit elkaar liggen, maar Von Trotta toont ook de genegenheid tussen twee vrouwen die van elkaar houden en voor elkaar opkomen, ondanks de verschillen.

De volledige bespreking van Die Bleierne Zeit kan U hier lezen.

CONCLUSIE
De keuze van iemand is altijd subjectief en er zullen altijd wel films zijn die iemand in dit lijstje had willen zien staan eerder dan degene die er nu staan. Het zij zo. Mephisto, C'Eravamo Tanto Amati, Yol, Naked, Die Bleierne Zeit en Cría Cuervos kregen van uw dienaar 8 punten of meer en zijn dus in elk geval goedgekeurd. Fanny Och Alexander en Amator zijn twijfelgevallen, maar zeker de Bergman-film is indrukwekkend. O.a. Die Blechtrommel van Schlöndorff en Alexander Platz van Fassbinder ontbreken in het lijstje, maar dat heeft wellicht te maken met het klaren van rechten en dergelijke.


Pagina: 1 - 2
cover



Studio: Homescreen

Regie: Bertrand Blier, István Szabó, Carlos Saura, Ingmar Bergman, Ettore Scola, Claude Goretta, Theo Angelopoulos, Serif Gören & Yilmaz Günez, Krzysztof Kieslowski, Mike Leigh, Jiri Menzel, Margarethe von Trotta
Met: zie indiv. dvd's

Film:
-/10

Extra's:
-/10

Geluid:
-/10

Beeld:
-/10


Regio:
2

Genre:
Drama

Versie:
Benelux (NL)

Jaar:
1966-1993

Leeftijd:
12

Speelduur:
1625 min.

Type DVD:
SS-SL


Beeldformaat:
varia PAL

Geluid:
zie indiv. dvd's

Ondertitels:
o.a. Nederlands
Extra's:
• zie indiv. dvd's

Andere recente releases van deze maatschappij