:: BESPREKINGEN ::
DVDInfo.be >> Bespreking >> FLIKKEN - SEIZOEN 6
FLIKKEN - SEIZOEN 6
Bespreking door: Werner - Geplaatst op: 2006-10-20
SERIE
Eerst dit: het heeft inderdaad een tijdje geduurd vooraleer we deze dvd-reeks aan een kijkbeurt onderwierpen, en dat was geen toeval, en al zeker geen vergetelheid. De reeks vroeger reeds op de VRT gevolgd hebbende - in de goeie ouwe tijd toen er nog niet voor Flikken moest worden bijbetaald - zagen we de bui al hangen, en hebben we de reeks als een onprettige gedachte telkens voor ons uit geschoven, dieper en dieper de achterstandsrij in. Maar dat kan niet blijven goed gaan, en vroeg of laat borrelt deze review toch nog weer eens naar boven. Vroeg... laat... het is uiteindelijk nu geworden. Uitstel betekent dus niet noodzakelijk afstel.

Flikken is de eerste science-fiction-politiereeks van VRT-makelij. De reeks speelt zich in een parallel universum af dat - voor het ongeoefende oog - erg goed op Gent lijkt, waarin van het korps verwacht wordt dat ze een groot deel van de diensttijd spenderen aan hun privé-problemen, en ondanks dat feit de misdaden als op wonderbaarlijke manier toch nog worden opgelost, meestal na een telepathische interventie van één van de korpsleden. De meest susceptibele sujetten voor een dergelijk contact van een andere beschaving zijn de twee Rambo's van het korps, de schlemiele (Pasmans) en de lelijke kale (Raymond), die hun leven dat gedomineerd wordt door het schrijven van parkeertickets en zonder waarschuwing te schieten op fietsers die langs de verkeerde kant van de weg rijden, plots zonder enige waarschuwing een seriemoordenaar bij de lurven vatten die eigenlijk in hun armen kwam gelopen. Het DNA-bewijs rammelt. De man ontkent. Maar ze laten hem vrij, en hij herbegint zijn hobby, waarna ze hem toch nog net kunnen bij de kraag vatten, op heterdaad, en waarbij er dan nog een twist ending voorzien is waar zelfs Mr. Night Shyamalan, die op dat gebied al wel wat gewoon is, zich van pure miserie in de Gentse dokken zou smijten met een zware molensteen rond zijn nek. In dit parallelle universum wordt er ook geen Nederlands of Vlaams gesproken, maar NederVlaams, een nergens anders ter wereld bestaand dialect waarin ABN wordt afgewisseld met Gentse gemompelde en onverstaanbare dialectwoorden die óók in het ABN worden "verbasterd". Tot overmaat van ramp is in dit parallel universum het gros van de acteurs in Vlaanderen omgekomen bij de brand van de Innovation, en zijn ze op zeer subtiele manier vervangen door handpoppen van het type Samson, waarbij het declameren van de teksten handig wordt gecamoufleerd door het op het lichaam kleven van een cassetterecorder, en de acteurs alleen maar wat grimassen moeten trekken. Om de één of andere reden helpt het bovendien de zaak enorm vooruit al de diverse sponsors van de reeks op tijd en stond vernoemd worden, zelfs al brengen ze niets bij tot het verhaal. Doe de test: zet een fles whisky op Uw salontafeltje, en neem een glas tot U telkens als één van de volgende merknamen expliciet vernoemd wordt in de reeks: (1) Proximus, (2) mini-Cooper, (3) een echt bestaande horeca-zaak in het Gentse.

En nu ernstig, alhoewel bovenstaande karikatuur niet ver van de waarheid verwijderd is. Flikken wordt met het jaar slechter. Dat is, althans, mijn persoonlijk mening. Het vele wisselen van de cast doet daar natuurlijk geen goed aan. Tegenover reeks 1 zijn Joke Devynck, Hubert Damen, Axel Daeseleire, Cahit Ölmez, Katelijne Verbeke, Wim Danckaert en nog een hele schare nevenfiguren verdwenen; vorig seizoen was het nog de beurt aan Ann Ceurvels, die, nadat ze goed en wel in de reeks was opgenomen, plots zwanger werd en er in allerijl weer uit moest worden geschreven. Zo'n ingrepen wegen natuurlijk op de geloofwaardigheid en het gebrek aan tijd waar de acteurs mee geconfronteerd worden om zich in hun rol in te leven. En ook in deze zesde reeks is het weer prijs: ancien van het eerste uur, Andrea Croonenberghs, wordt meer en meer naar de achtergrond verschoven ten voordele van Tine Van den Brande, die tegen het einde van het seizoen... uit de reeks geschreven wordt wegens zwangerschap. Ten voordele dan nog van Tania Kloek, die op het einde van reeks zeven... enfin, U snapt het plaatje. Alleen de Gaston en Leo van het korps, Ludo Hellinckx en Mark Tijsmans, twee lichtgewichten, blijven straks nog uit de originele cast over.

Met Oorlog nam deze reeks alvast een boeiende start, maar de openingsaflevering is werkelijk het énige hoogtepunt in een reeks vertolkingen waar zelfs het amateur-toneelgezelschap van Scheldewindeke zich over zou schamen. Krampachtig wringen de acteurs één voor één hun teksten in het eerder vermelde schabouwelijk, onbestaand NederVlaams dialect uit hun strottenhoofd, en komen qua overtuigingskracht ongeveer op het gemiddelde niveau van reeksen als Thuis en Familie terecht - en gelooft U ons op ons woord dat dat niet als compliment bedoeld is. Het type acteerprestatie waarbij men recht in de camera kijkend "er belt iemand aan de deur" roept, twee seconden vóór de bewuste bel afgaat. Maar een nog veel erger probleem is de acute bloedarmoede waarmee de scenaristen kampen. Waar in de vorige reeksen de spannendste verwikkelingen moesten komen van de vriendelijke nonkel poliessen Raymond en Pasmans die in het park iemand moesten arresteren die de eendjes de nek onwrong, of de jacht op een recidieve foutparkeerder moesten coördineren vanuit hun staminée, waagden de scenaristen van Flikken zich in reeks 6 aan het opsporen van - hou U vast - een seriemoordenaar. Jeffrey Dahmer? Jack The Ripper? Charles Manson? Saddam Hoessein? Zo'n verantwoordelijkheid kon men blijkbaar niet op de schouders van het Gentse korps, noch op die van de scenaristen alléén leggen. En ook al niet van Boudewijn De Groot, die als Nederlandse profiler Robert Nieuwman, het korps tijdelijk komt versterken. De Groot als acteur, het zou een giller zijn, ware het niet dat de makers bloedernstig waren in hun intenties. We hebben overigens het allergrootste respect voor Boudewijn De Groot als de peetvader van de kleinkunst der lage landen (al wie een tekst kan schrijven van het niveau van "Testament" is per aanname een literair genie), maar als acteur is hij geen vijf eurocent waard. Maar om terug te komen op het scenario: het is net alsof de scenaristen zich, vooraleer ze begonnen te schrijven, een weekeindje in de Ardennen hebben teruggetrokken met kopijen van Silence Of The Lambs en Se7en onder de arm, en vervolgens gedacht hebben: "Een seriemoordenaar! Dat kunnen we ook eens proberen!"

Enter Luc Feiremans (Wouter Van Lierde), en samen met hen de meest bespottelijke reeks clichés uit het seriemoordenaar-genre, de OCMW-tegenhanger van Hannibal Lecter of John Doe, met het verschil dat op het budget van datzelfde OCMW tenminste nog een minimale kwaliteit wordt gegarandeerd. Als deze reeks al één ding bewezen heeft, dan is het dat het niet voldoende is om af en toe eens het woord "modus operandi" of "daderprofiel" te laten vallen als recept voor instant succes. Of "profiler"; de manier waarop ze het uitspreken doet alleen al de rillingen over de rug lopen, want het wordt zodanig op tafel geflikkerd, als wilden de scenaristen een statement maken dat ze ook eens een moeilijk woord mochten gebruiken waar ze tijdens hun retraite in de Ardennen op aan het broeden hebben gezeten. Heel het scenario rond de affaire Feiremans is één samenraapsel van cliché's uit andere films en series, en de manier waarop het korps probeert om klaarheid in die zaak te scheppen, is vooralsnog enkel geschikt voor een instructievideo hoe het niét moet. Voeg daar nog eens bij dat de - zogezegd psychisch gestoorde - Feiremans zowat de slechtste vertolking van de hele reeks geeft - en dat betekent in deze context héél veel - en je zit qua geloofwaardigheid, waar we bij vorige reeksen al sceptisch over waren, nu ongeveer bij het absolute nulpunt. Daarenboven stapelen de onlogische wendingen elkaar op, en zit de plot vergeven van de absolute beginnersfouten - in de laatste aflevering wordt er zelfs nog ééntje opgehangen aan een telefoongesprek met... een dove!

In een vorige serie kon je al eens gemakkelijker over een slechtere aflevering heenstappen, in de wetenschap dat er daarna wel eens een aflevering zou volgen waarin het verhaal eens over een heel andere boeg gegooid zou worden, en daardoor terug gemakkelijk op te pikken zou zijn. Door het feit dat in deze reeks zowat alle afleveringen worden opgehangen aan het dossier Feiremans (op Oorlog na), zinkt het verhaal als een baksteen de dieperik in. Tegen de dertiende aflevering is het scenario zo'n danige knoeiboel geworden van doodbloedende verhaallijnen, mislukte nevenplots en acteurs die al wauwelend hun tekst staan af te dreunen zonder dat ze zélf feitelijk nog weten waar het over gaat, dat je stiekem hoopt dat seriemoordenaar Feiremans eens en voor altijd het Gentse korps met wortel en al uitroeit. Waarom per sé zo veel mogelijk Amerikaanse formules moeten worden gekopieerd, inclusief jachtig camerawerk, terwijl dat helemaal nooit de sterktes van Vlaamse dramareeksen waren, zal wel voor altijd een mysterie blijven.

Wat er dan nog overblijft zijn de myriade aan nevenplots, en dat was vroeger ook al niet de sterkste kant van de reeks. Zo blijkt Merel Vanneste (Rebecca Huys) zonder het te weten een relatie te hebben met Tommy (Bart Slegers), de ex van haar partner, Lieselot Winter (Tine Van den Brande). Wat voor de nodige "spanning" moet zorgen. Maar ook hier geldt weer: dit heb ik al eerder gezien, elders en vooral beter. Enkele van de soap-verhaallijnen worden zelfs gewoon niet uitgewerkt: Nick (Werner Desmedt) ontfermt zich over een drugshoertje met mentale problemen, dat door de reeks een paar keer de benen neemt, waardoor heel het korps (naast de zaak Feiremans uiteraard) maar weer eens op zoek kan. Maar waar leidt het uiteindelijk naartoe? Nergens. Bruno (Maarten Bosmans) koopt met zijn - bescheiden - zuurverdiende lottocenten een nieuw wagen, maar heeft dan geen geld meer voor een deftige omnium. De wagen wordt gestolen en tegen dat hij 'm heeft teruggevonden, is het ding al naar ergens in Afrika versast, en Bruno raakt in geldproblemen. Maar waar leidt het uiteindelijk naartoe? Nergens. En als klap op de vuurpijl bindt Raymond (Ludo Hellinckx) een nieuwe relatie aan met balieagente Carla (Veerle Malschaerts), diezelfde die hem enkele seizoenen geleden bijna zijn huwelijk kostte. Toen moest Pasmans (Mark Tijsmans) nog hemel en aarde bewegen om onze pater familias terug in zijn eigen stal te krijgen. En nu? Nu is dat blijkbaar allemaal niet meer van belang, want zijn Lydie blijkt meer in Benidorm te zitten dan elders. Wat ineens alles verklaart, natuurlijk: waarschijnlijk was de actrice die Raymonds echtgenote speelt gewoon niet meer beschikbaar. Waarschijnlijk had ze op voorhand de scenario's van seizoen zes te lezen gekregen.

Maar waar leidt het uiteindelijk naartoe? Zoals gezegd: nergens. Om maar samen te vatten: het acteerwerk is bedroevend. Wouter Van Lierde verdient voor zijn (wan)prestatie als Feiremans - de serial killer die begint te mokken als er niet genoeg suiker in zijn koffie zit - alvast de trofee van slechtste acteur ooit uit de Vlaamse televisiegeschiedenis. Maar ook een triestige kasplant als Andrea Croonenberghs is compleet miscast voor de rol, en als de huilebalk van het korps al ergens in slaagt, dan is het om onsympathie te wekken voor haar rol. En of ze nu al dan niet een relatie heeft met haren Hollander, wel, dat kan ons op de duur geen reet meer schelen. Alleen Rebecca Huys en Jo De Meyere weten zich nog redelijk staande te houden - alhoewel De Meyere duidelijk drie divisies te laag speelt ten opzichte van zijn kunnen - maar ook de olijke avonturen van de motardclub Werner De Smedt en Maarten Bosmans vinden in onze ogen geen genade. Maarten Bosmans zou een sympathieke ome-agent moeten zijn, maar hij is een koleriek en impulsief ventje dat ook al weer geen sympathie bij de kijker kan opwekken. Door de scenaristen in één van de vorige reeksen hem plots als de (stief)zoon van Nauwelaerts op te voeren, zijn ze er in geslaagd twee rollen tegelijk te kelderen, want qua belachelijkheid schurkt dit idee ergens aan tussen het (gelukkig afgeschoten) plan om van Derricks assistent Harry Klein zijn adoptiefzoon te maken, en het (spijtig genoeg niet afgeschoten) beruchte Dallas-incident.

"Flikken" was lang geleden een scheldnaam voor de politie, totdat deze reeks het imago van het korps danig heeft opgepoetst. Nu is de naam echter verbasterd tot een nieuwe scheldnaam, ditmaal voor uitgerangeerde acteurs. Volgend seizoen a.u.b. geen seriemoordenaars meer, de spannende jacht op een sluikstorter die in het stadspark een zakske (voor de Nederlanders: een tasje) van Carrefour (voor de Nederlanders: Albert Heijn) heeft achtergelaten met drie hondendrollen in, is voor de intellectuele capaciteiten van het korps - maar vooral voor de scenaristen - al genoeg qua uitdaging.

AFLEVERINGEN
66. Oorlog
John Nauwelaerts arriveert nooit op de persconferentie waar hij en zijn team wil pronken met een grote nieuwe drugvangst. De broer van de arrestant, die samen met hem in het Tsjetjeense leger heeft gezeten, ontvoert in ware commando-stijl de commissaris, en wil hem ruilen tegen de in beslag genomen drugs. En ze menen het!

67. In het duister
Karolien, de blinde dochter van een pretentieuze universiteitsprofessor, Gaston Heymans (Arnold Willems), wordt vermoord. Is er een seriemoordenaar aan het werk, zoals Robert Nieuwman beweert? De professor meent dat Karoliens verloofde, David Louwers (Wim Stevens) alleen op haar (lees: zijn) geld uit is.

68. Wolf
De man van een bejaard koppel wordt door een inbreker in elkaar geslagen. Het van haar melk zijnde dametje (Mieke Verheyden) beweert dat de dader er met een stapel kasbons vandoor is. Volgens haar zoon Joël (Frank Dingenen) zijn die kasbons al járen geleden verkocht en opgesoupeerd. Britt en Robert krijgen ongewild assistentie van een amateur-detective (Benjamin Van Tourhout) die Roberts werk op de voet volgt.

69. Geflikt
Truckster Patricia Van Cauwenbergh (Inge Van Olmen) wordt 's nachts met geweld overvallen, en haar oplegger - tjokvol namaaksigaretten - wordt gestolen. Afgezien van het feit dat de daders héél goed wisten wat er te rapen viel, heeft Patricia, ondanks de sleutelbeenbreuk die ze aan het incident heeft overgehouden, ook geen vlekkeloos CV. Britt en Ronald trekken naar Brussel om ene Annick Lafaille (Veerle Baetens) aan te tand te voelen, die mogelijk de seriemoordenaar waar ze jacht op maken heeft gezien, maar de confrontatie heeft overleefd omdat ze de kans schoon zag hem in elkaar te rammen.

70. Solfer
Annick Lafaille wordt voor haar eigen veiligheid van Brussel naar Gent overgebracht. De psychopaat die haar achtervolgt beschikt echter over genoeg insider-informatie om hiervan op de hoogte te zijn, en hij kan het niet laten om de politie tot in het hotel waar Annick ondergedoken zit te treiteren. Dankzij het speurwerk kunnen ze ook een naam uit de ellenlange verdachtenlijst van Robert Nieuwman filteren: Luc Feiremans (Wouter Van Lierde) voldoet perfect aan het profiel. De vangst van Feiremans laat echter op zich wachten, want Britt, die haar hoofd niet bij de zaak heeft omdat haar dochter volgens Lieselot Winter zich bij een jeugdbende heeft aangesloten, laat Feiremans per ongeluk lopen.

71. De getuige
Een anoniem telefoontje is het enige wat er na de verdwijning van de illegale Litouwse prostituée Laima Tiskuté (Anke Truymans Peeters) over is gebleven. Raymond en Pasmans proberen te beller te identificeren, en komen op het spoor van academicus Koenraad Depoorter (Dirk van Dijck), die een studie over mensenhandel maakt. Hij wil echter geen woord zeggen uit schrik voor represailles van de hardhandige Litouwse pooiers. Bruno en Nick doorzoeken de hoerenbuurt, en Nick maakt zo kennis met een minderjarige heroïnehoer, Eva Dumoulin (Valerie Vertenten), die door haar vriendje Björn Stevens (Pieter Jan Nicolaas) onder de duim wordt gehouden. Bruno en Nick hebben echter kletterende ruzie over een geldkwestie. Met Britts vertrek is er een plaats bij, en Merel wil dat Lieselot Winter haar overplaatsing naar haar team aanvraagt.

72. Den bok
Op patrouille 's nachts treffen Raymond en Pasmans Raf Merters (Marc Peeters), de ex-turnleraar van laatstgenoemde, aan in zijn auto. Eerst denken ze dat hij zich een stuk in zijn kraag heeft gezopen, maar hij heeft een diepe snijwonde onderaan zijn rug, waar hij geen verklaring meer voor heeft. Zijn geld is verdwenen, maar hij heeft de avond ervoor flink tournées gegeven in de stamkroeg van de voetbalclub. En ondanks zijn vrijgevigheid wordt er lustig geroddeld over het feit dat hij iets te vaak in de douche van de jonge voetballertjes te vinden zou zijn. De wedersamenstelling van de zaak Feiremans loopt uit op een incident, en Bruno ziet zijn met zijn lottowinst gekochte mini-Cooper voor zijn ogen gestolen worden.

73. Rook
Raymond en Pasmans kunnen tijdens hun nachtpatrouille nog maar net verhinderen dat het meubeldepot van Willy Neyt (Marijn De Valck) in vlammen opgaat. Wanneer Merel en Winter zien dat Neyts vrouw (Katrien De Ruysscher) en zijn secretaresse (Tiny Bertels) een enveloppe met geld uitwisselen, beginnen ze de piste van mogelijke afpersing te onderzoeken. Bruno ziet zijn gestolen wagen bij een louche garagist staan (mét vervalst chassisnummer), maar vooraleer hij kan ingrijpen, staat de auto al op een boot naar Afrika.

74. Stof
Patsy De Weert (Martine Werbrouck) wordt na dertien jaar vrijgelaten, na beschuldigingen van moord op haar man. Eén van de laatste dingen die ze doet op haar eerste vrije avond is een reeks mensen opbellen, waaronder John Nauwelaerts, om hem eens goed zijn saus te geven: ze heeft naar eigen zeggen dertien jaar onschuldig vast gezeten, en beweert nu bewijzen te hebben over wie de werkelijke dader is. Spijtig genoeg is die verklaring zowat het laatste wat ze aan de buitenwereld te melden had, want 's anderendaags is ze van de trap gevallen, en bvindt John haar dood. Is het een moord of zelfmoord? De krabsporen onder haar nagels wijzen in de richting van het eerste. Ook is in het huis een ornamentje gestolen dat in het stof een lege plek heeft achtergelaten. Bij het inspecteren van de oude onderzoeksfoto's uit de zaak vinden Winter en Merel het voorwerp terug: het gaat om een foto na een jubileumfeest. Is de centrale aanwijzing op de foto te vinden? John Nauwelaerts is alleszins minder gelukkig dat de jonkies van zijn afdeling de onderzoeken van de chef menen te moeten natrekken. En als dooddoenertje van de week: de bewijzen in de zaak Feiremans worden nietig verklaard na een procedurefout.

75. De verbrande vrouw
Voor de deur van het ziekenhuis wordt een compleet met brandwonden overdekte vrouw achtergelaten. Mihriban behandelt haar, maar haar longen zijn zodanig aangetast dat ze hooguit nog een paar dagen te leven heeft. Als laatste wens wil ze haar kinderen nog eens zien, maar ze heeft de kracht niet meer om haar identiteit mee te delen. Een onvolledige nummerplaat leidt de politie naar een drugslab waar kennelijk een ongelukje is gebeurd. Feiremans trakteert zichzelf intussen op een uitstapje naar het Begijnhof, waar de speurders een doof meisje, Mieke Geeraerts (Carolien Doggen), aantreffen, die Feiremans schijnt te kennen.

76. De Vikings
Tijdens een caféruzie worden de leden van een eerder recreatieve motorclub hardhandig aangepakt door de Vikings, een motorbende van de meer gewelddadige soort. Een café is kort en klein geslagen, en motorrijder Jeanke Hermans (Luk Wijns) is redelijk hard in elkaar geslagen. Toch weigert hij om te getuigen tegen de aanstichter van de ruzie, Marc 'Hagar' Verhulst (Guy Van Sande).

77. Kwelling
De flikken hebben eindelijk de garagebox met de geheime schuilplaats van Luc Feiremans ontdekt. In de koffer van zijn bestelwagen ligt er echter een vers lijk, dat van Femke Dierckx (Bianca Vanhaverbeke). Hoe Feiremans dat geflikt heeft is een raadsel, want het lijk is nog geen twaalf uur oud, en al die tijd zat hij in voorarrest. Ofwel is er dus een copycat aan het werk, ofwel heeft de seriemoordenaar een medeplichtige. Hoe dan ook: Annick Lafaille en Mieke Geeraerts, de volgende slachtoffers op Feiremans' "to do"-lijst, zijn in gevaar.

78. Verlossing
In het weekeindhuisje van Feiremans' moeder vindt de politie hopen bezwarend materiaal voor zijn betrokkenheid bij verschillende moorden. Hij blijft echter koppig zwijgen wanneer hem naar de identiteit van een mededader gevraagd wordt, ondanks het feit dat hij al bij voorbaat hangt.

BEELD EN GELUID
Qua beeld en geluid levert Bridge alweer een topprestatie af, waarbij het voortdurend een eer is dat men alle VRT-reeksen dezelfde keizerlijke behandeling heeft: het geluid (Dolby Surround 2.0) wordt niet extra opgepompt, alleen zijn de dialogen af en toe wat binnensmonds gemompeld, maar we denken niet dat dit aan de transferkwaliteit ligt. De anamorfische beeldkwaliteit zorgt ervoor dat de Flikken er beter uitzien dan bij hun (niet-anamorfische) televisie-optreden. De kleurenbalans is heel natuurlijk, er is nauwelijks sprake van ruis of vuil, behalve misschien af en toe eens in een donkerdere kelder, en de muziek van Johan Hoogewijs biedt een mooie meerwaarde. Ook zien we hier en daar een klein compressie-artefact, vooral aan de onderkant van het beeld, bij snellere pan-bewegingen.

EXTRA'S
En ja hoor, ook nu weer krijgen we een vijftal inwisselbare documentaires van elk een paar minuten, meestal afkomstig uit nep-actualiteitenmagazines zoals De Rode Loper en 1000 Zonnen En Garnalen, en zelfs het VRT-journaal vindt het de moeite om aan de jaarlijkse Flikkendag te coveren, het soort van vedettenparades waar we dachten dat alleen VTM er zich schuldig aan maakte, maar die handig als promostunt voor de echte politie wordt aangewend. Daarnaast: bloopers en cross-promotionele trailers. En nu kan ik echt niet meer, want ik krijg een Flikken-indigestie.

CONCLUSIE
Flikken is duidelijk - en dan drukken we ons nog voorzichtig uit - over zijn hoogtepunt heen, maar wat erger is, de makers schijnen dit niet door te hebben en willen de franchise tot de laatste cent uitpersen: zo lang deze PR-stunt nog moet duren er nog volk op de Flikkendag komt, vrezen we dat het er niet op gaat beteren. Deze zesde reeks is zonder discussie totnogtoe de slechtste in de reeks, maar er is nog altijd seizoen zeven... Het goede nieuws: als er morgen ergens in Vlaanderen een serial killer wordt gezocht die de scenaristen van een welbepaalde politiereeks heeft geserialkilled, en een profiler - een échte dan, niet Boudewijn De Groot - komt tot de conclusie dat de dader wel eens een misnoegde filmrecensent is die 11 uur van zijn leven terug wil... ze zullen de dader niet ver moeten gaan zoeken.


cover




Studio: Bridge Entertainment

Regie: Toon Slembrouck, Hans Herbots, Dirk Corthout, Rik Daniëls, Michelle Graus
Met: Andrea Croonenberghs, Boudewijn De Groot, Jo De Meyere, Rebecca Huys, Tine Van den Brande, Werner Desmedt, Maarten Bosmans, Ludo Hellinckx, Mark Tijsmans, Wouter Van Lierde

Film:
2/10

Extra's:
2/10

Geluid:
8,5/10

Beeld:
8/10


Regio:
0

Genre:
Detective

Versie:
Benelux (NL)

Jaar:
2004-05

Leeftijd:
6

Speelduur:
661 min.

Type DVD:
SS-DL


Beeldformaat:
1.78:1 anamorfisch PAL

Geluid:
Vlaams Dolby Surround 2.0

Ondertitels:
Nederlands CC
Extra's:
• Geanimeerde menu's,
• Documentaire "Achter de schermen bij Flikken",
• Documentaire "Afscheid van Boudewijn De Groot",
• Documentaire "De Flikkenacteurs op de Flikkendag",
• Documentaire "Flikkendag in Gent",
• Documentaire "Première Flikken in Kinepolis Gent en sterlegging",
• Bloopers
• Cross promotionele trailers

Andere recente releases van deze maatschappij