:: BESPREKINGEN ::
DVDInfo.be >> Bespreking >> DEATH DEFYING ACTS
DEATH DEFYING ACTS (BLU-RAY)
Bespreking door: Werner - Geplaatst op: 2009-02-23
FILM
10.000 dollar. Dat is wat er te verdienen valt voor degene die de bekende boeienkoning Harry Houdini (Guy Pearce) in contact kan brengen met zijn overleden moeder. Houdini is echter een scrupuleuze nonbeliever en de kandidaat moet bereid zijn om zich te onderwerpen aan een reeks tests die de wetenschappelijkheid (of beter, de onwetenschappelijkheid) van zijn of haar paranormale gaven toetsen. Wie wel 10.000 dollar kan gebruiken is Mary McGarvie (Catherine Zeta-Jones), een "helderziende" die samen met haar dochter Benji (Saoirse Ronan) de kost verdient in een smoezelig achteraftheatertje als de met het goddelijke zicht gezegende Prinses Kali (Zeta-Jones in een niets aan de verbeelding overlatende skimpy outfit) en haar Duistere Demon (Ronan onder een dikke laag schoensmeer). De act is voor de volle honderd procent gebaseerd op het euh... "creatieve speurwerk" dat het duo bij hun kandidaat-slachtoffers op voorhand verricht, en Mary kan even veel in de toekomst kijken als mijn hond kan praten. Houdini's manager Sugarman (Timothy Spall) denkt er het zijne over.

De test bestaat uit de laatste woorden van Houdini's moeder aan haar stervende zoon correct te citeren. Houdini heeft de tekst opgeschreven en bewaart die onder toezien van een gerechtsdeurwaarder in de kluis. Mary zal er zich uit moeten bluffen dat het niet meer mooi is om aan te zien: ofwel moet ze Houdini's vertrouwen zien te winnen zodat hij haar de tekst verklapt, ofwel moet ze de tekst van elders te weten komen, maar Houdini beweert dat hij alleen bij zijn moeder was toen ze haar laatste woorden sprak. Hoe gaat Mary zich daar uitkletsen?

Gillian Armstrong (Charlotte Gray) probeert met deze film duidelijk een graantje mee te pikken van Victoriaanse goochelsuccessen als The Prestige en The Illusionist, zij het dat het allemaal op veel bescheidenere schaal moet. De truc met de watertank lijkt echter iets té veel op een analoge scène in het vele malen superieure The Prestige, en Guy Pearce (Memento) ziet er iets té veel uit als Hugh Jackman - hij heeft zelfs zijn bakkebaarden laten staan - om nog van toeval te kunnen spreken. De sfeerschepping in de film is stemmig, maar een beetje onduidelijk. De film speelt zich af in de jaren '20, terwijl de decors en de kostuums doen denken aan een eeuw eerder, wat ons bijna naar de vraag leidt of de film ook maar enige historische juistheid bevat. De glitter en glamour waarmee Houdini rondreisde als een circusfreak is alleszins een stuk geromantiseerd, wél op historische feiten gebaseerd is Houdini's gewoonte om mensen die beweren dat ze over paranormale gaven beschikken te trachten te ontmaskeren als een vooroorlogse versie van Jean-Paul Van Bendeghem. Een medium dat hem een tijdje aan het lijntje heeft gehouden met de belofte dat ze spiritueel contact kon maken met zijn moeder, was Jean Doyle, de vrouw van Arthur Conan Doyle, auteur van de befaamde Sherlock Holmes-boeken. De vrouw werd onder meer ontmaskerd doordat de zogenaamde "boodschappen" van moeder Houdini in het Engelse werden gegeven, terwijl mama geen gebenedijd woord van de taal van Shakespeare kende. Het is ook historisch correct dat Houdini zich vaak in z'n pens liet meppen om zijn sterk gestel aan te tonen en dat dat hem uiteindelijk een gescheurde blindedarm opleverde die hem fataal werd.

Maar dat deze film historisch accuraat is, kunnen we dus met een volmondig nee beantwoorden, maar net als in films als pakweg Shakespeare In Love is die vraag ondergeschikt aan de vraag: is de film geloofwaardig? Houdini kon alleszins de cultus omtrent zijn persoon wel appreciëren, en als een intrigerende waarzegster hem toch even aan het lijntje kon houden, wie weet? Het lijkt ons echter minder waarschijnlijk dat een straatartieste die toch de hele tijd beweert dat ze haar nummertje om den brode komt opvoeren, er zo weldoorvoed en babe-achtig uitziet als Catherine Zeta-Jones, die ondanks haar "armoede" toch wel over een leuk buitenhuisje schijnt te beschikken. Een titel als Death Defying Acts zou ons eerder aan een actiefilm doen denken, misschien heeft Dutch Filmworks daarom de titel heeft veranderd in Houdini's Death Defying Acts. Guy Pearce en Catherine Zeta-Jones die op de hoes zijn verenigd door middel van een fototoestel waarvan de lens nog nalekt van de liters vaseline die er zijn opgesmeerd, het doet ons dan eerder denken aan een kleffe romantische haarbal. Het eindresultaat is iets dat overal tussenin en eigenlijk nergens blijft hangen. Maar misschien misleidt de titel daardoor nog méér; het is perfect mogelijk om over een flamboyant personage als Houdini, dat qua strapatsen niet onder behoorde te doen voor andere excentriekelingen als Howard Hughes en Larry Flynt, een amusante langspeelfilm te maken zonder dat de scenaristen hun toevlucht moeten nemen tot een fictieve geheime vlam. Het death defying-element komt niet echt goed uit de verf, want we zien Houdini welgeteld één van zijn vermaarde trucjes doen. Voor een doorleefd romantisch drama schieten er veel te weinig vonken over tussen Jones (van wie geen hond gelooft dat ze van de straat leeft) en Pearce (van wie geen hond gelooft dat hij een eind in de 50 is).

Death Defying Acts is dus een gemengd zooitje. De kostuums en de decors zijn luxueus, iets overdreven zelf, en ook Timothy Spall kan zijn kleurloze personage in zijn bekende flamboyante stijl wat opkrikken. Ook het min of meer verrassende einde maakt wel wat goed.

BEELD EN GELUID
Voor zover ik heb kunnen controleren is het beeld tenminste niet naar de snelheid van PAL opgevoerd, zoals dat met goedkopere outings van Dutch Filmworks al eens het geval durft zijn. Het beeld is gedetailleerd en contrastrijk, maar over het algemeen wat aan de donkere kant. Kleuren zijn zeker niet erg gesatureerd, ook niet in die paar scènes waar zoiets wel had gemogen, zoals die waarin Houdini Mary mee uit dansen neemt. Ook bevat het geheel soms toch nog wat milde grain. De details in de Victoriaanse hotelkamers of in Mary's cosy fermetteke komen wel goed tot hun recht. De DTS-HD MA-versie, die ik beluisterd heb voor deze recensie, klinkt goed, van zachte tonen en het onderling gefluister van de hoofdrolspelers tot de meer bombastische scènes waarin Houdini één van zijn trucs toont. De details in het geluidslandschap zijn mooi in harmonie met de muziektrack en het geheel klinkt er alleszins erg natuurlijk door.

EXTRA'S
Op deze versie is geen bonusmateriaal te vinden.
 
CONCLUSIE
De film is aanvaardbaar, maar zal zeker geen potten breken. Op technisch vlak kunnen we de disk gerust zonder problemen laten overgaan, maar een grote onderscheiding zit er niet in.



cover




Studio: Dutch FilmWorks

Regie: Gillian Armstrong
Met: Catherine Zeta-Jones, Guy Pearce, Timothy Spall, Saoirse Ronan

Film:
6/10

Extra's:
0/10

Geluid:
8/10

Beeld:
7,5/10


Regio:
B

Genre:
Romantiek

Versie:
Benelux (NL)

Jaar:
2007

Leeftijd:
12

Speelduur:
97 min.

Type DVD:
SS-SL


Beeldformaat:
2.35:1 HD

Geluid:
Engels DTS-HD MA 5.1
Engels Dolby Digital 5.1


Ondertitels:
Nederlands
Extra's:
• Geen

Andere recente releases van deze maatschappij