:: BESPREKINGEN ::
DVDInfo.be >> Bespreking >> LADY IN THE WATER
LADY IN THE WATER (BLU-RAY)
Bespreking door: Werner - Geplaatst op: 2009-07-28
FILM
Cleveland Heep (Paul Giamatti), de sjofele en stotterende conciërge van het appartementsgebouw The Cove, heeft ondervonden dat er iemand 's nachts aan het skinny dippen is in het gemeenschappelijk zwembad. Op een avond kan hij de indringster betrappen: ze blijkt een Narf te zijn, een soort waternimf die Story (Bryce Dallas Howard) heet en die afgevaardigd is om de mensheid informatie te brengen die voor de toekomst van het hele mensenras belangrijk kan zijn. Meer bepaald is ze op zoek naar een schrijver: Cleveland gaat tussen de kleurrijke bewoners van het appartement op zoek naar wie er allemaal ooit in zijn leven iets heeft geschreven. De filmcriticus? De rechtenstudente? De bodybuilder die maar één arm aan het trainen is? De vrouw die vlinders aantrekt of misschien wel het clubje zéér diepzinnige wietrokers dat elke avond zit te filosoferen over hoe groot hun handen wel niet zijn? Intussen loert het gevaar in de struiken, want Story wordt belaagd door een Scrunt, een soort wilde hond die zich in gras nagenoeg perfect kan camoufleren. In tweede instantie wil Story maar wat graag naar haar volk terugkeren, maar de Scrunt is erop uit om haar in stukken te scheuren als ze ook maar één voet buiten het appartement durft te zetten. De enige aanwijzing die Cleveland heeft is een oud Chinees volkssprookje dat de moeder van één van de appartementsbewoners, Young-Soon Choi (Cindy Cheung), waarin wordt vertelt hoe de gecombineerde inspanning van onder meer een Heler, een Lezer, een Wachter en een Raad van Wijzen de Narf in veiligheid kan brengen. Maar vooraleer iedereen zijn rol in deze sage kan vervullen, zal er nog heel wat water door het zwembad moeten stromen...


Na The Village trapte Buena Vista regisseur M. Night Shyamalan buiten omdat ze zijn nieuw project, Lady In The Water, pompeus pretentieus en zelfverheerlijkend vonden. Niet dat dat helemaal onwaar is, maar Freddy Got Fingered is dat óók en Lady In The Water is zeker en vast een pak minder ranzig waarbij - oh, horror! - van de kijker wordt verwacht dat 'ie ook nog een beetje nadenkt. Maar Disney en meer bepaald het Miramax-productiehuis, zag het project niet zitten. Shyamalan zocht daarop en vond een ander nest waar hij zijn ding zonder veel bemoeienissen van de studio mocht doen en dat werd dus Warner Bros. dat na de onverwachte successen van onder meer The Sixth Sense en Unbreakable wel een gokje wilde wagen. De "creatieve verschillen" waarop Buena Vista was afgeknapt bleken echter vrij groot te zijn. Zo was het scenario van Shyamalan's nieuwste troeteldier gebaseerd op een - houd u vast! - zelfverzonnen sprookje dat hij placht te vertellen aan zijn kindjes voor het slapengaan (waarna, Shyamalans reputatie indachtig, de kindjes waarschijnlijk naar de psychiater mochten voor een acute insomniabehandeling). In tegenstelling tot de vorige films waarin hij altijd een kleine cameo vertolkte, schreef Shyamalan een niet onbelangrijke hoofdrol voor zichzelf in de film en het lijstje acteurs dat in eerste instantie aan de film wilde meewerken, maar uiteindelijk toch afhaakte, was verdacht lang.

Van je ex-collega's moet je het overigens hebben, want nog voor iemand één beeld van Lady In The Water had gezien werden er talloze geruchten de wereld ingestuurd dat Shyamalan na vier successen nu eindelijk eens flink op zijn bek zou gaan. Een belangrijk deel van die geruchten vond zijn oorsprong in de Miramax-studio's waar Shyamalan met slaande deuren was vertrokken. Als dat al enig gevolg had, was het wel dat de regisseur zich nóg minder aantrok van wat er over hem verteld werd en hij werkte zijn magisch-realistisch werkstuk rustig af zonder externe bemoeienissen - welke regisseur kan dat vandaag de dag nog zeggen?. Wat hij over de critici dacht die al als hongerige hyena's klaar stonden om hem van bij de eerste vertoning af te slachten, maakt Shyamalan op een niet fout te interpreteren wijze duidelijk wanneer één van zijn personages, een filmcriticus, in de film op een niet al te prettige wijze komt te gaan. En inderdaad, het eindresultaat is zeer gemakkelijk onderuit te halen met simpele argumenten: het verhaal heeft zeer weinig cohesie, Shyamalans complex waarbij hij van zichzelf denkt dat hij de nieuwe Hitchcock is - en op iedereen spuwt die die mening niet deelt - wordt nog maar eens uitvergroo. Zijn cast bestaat voor 99 % uit raciale stereotypen en voor de resterende procent uit nog maar eens, net als Mel Gibson in Signs een hoofdpersonage dat in de knoop met zichzelf ligt omwille van het verlies van één of meerdere dierbare(n). En inderdaad: Narfs? Scrunts? Tartutic? Een sprookjesfiguur dat Story heet - waarom niet ineens Dag Allemaal? Meer dan één kijker zal de zaal verlaten met een what the fuck-gevoel, ook al omdat iedereen net als in Shyamalans vorige films op het einde weer een plot twist verwacht waardoor het verhaal in een heel ander perspectief komt te staan. Helaas als u daar zat op te wachten, want Lady In The Water wordt redelijk lineair en zonder al te veel bochtenwerk afgewerkt.

Maar toch. Op zo'n moment moeten we toch even een paar argumenten opwerpen ter verdediging van de veelgeplaagde regisseur en voor alle duidelijkheid, hij staat ons hier niet af te dreigen met een Scrunt of iets gelijkaardigs. Eerst en vooral trekt Shyamalan zich geen bal aan van de gangbare conventies,en doet hij dezer dagen blijkbaar alleen nog maar wat hem zelf pleziert. Of hij daar lovende kritieken voor krijgt of rotte tomaten, het kan hem zo te zien geen barst meer schelen. Het eindresultaat is niet direct in één hokje onder te brengen. - het is geen drama en ondanks een paar leuke schrikmomenten is het geen horror - maar het bij wijlen absurde scenario is mogelijk wel een beetje een egotrip van de regisseur en het is een origineel werkstukje waarbij Shyamalan zich tenminste de verdienste heeft dat hij niet zomaar klakkeloos andermans werk kopieert, maar een poging doet om met iets origineels op de proppen te komen. Wat al voldoende is om respect te verdienen, ongeacht het eindresultaat. Lady In The Water is zeker geen film geworden die een breed publiek zal aanspreken en al zeker niet het soort publiek dat zijn aandacht verliest als er niet om de vijf minuten iets op het scherm ontploft. Als onafhankelijke film, gefinancierd door een "groter" label, kan de productie zeker als een interessant experiment beschouwd worden en hoe men het draait of keert, Shyamalan is een regisseur die de kunst van het regisseren verstaat en die met zijn beelden en een minimum aan speciale effecten én budget (Cindy Cheungs agent vroeg voor haar rol 1 miljoen dollar toen hij de naam Shyamalan hoorde vallen, maar hij moest uiteindelijk vrede nemen met een tiende daarvan en dat was nog de helft meer dan de regisseur wilde betalen) toch weer voor de vijfde keer op rij zijn suspenseatmosfeer weet op te wekken.

Wat Shyamalan dan in godsnaam bezield heeft om zichzelf met zijn vertolking af te schilderen als de Grote Redder, de Verlosser of wat dan ook, is een compleet raadsel. Ofwel heeft hij ze inderdaad niet meer alle vijf op een rijtje, ofwel is dit zijn manier om al degenen die hem al te serieus nemen een lange neus te zetten. Met de zesde film van de regisseur in het vooruitzicht hopen we op dat laatste. Lady In The Water is vergezocht en extreem onwerkelijk, maar het is fantasy in een eigentijds kleedje en wie dat alleen een reden vindt om de film tot op de grond af te breken, kan dezelfde argumentatie aanvoeren om bijvoorbeeld een klassieker als Peter Pan naar de prullenbak te verwijzen (overigens ook één van mijn hobbies, maar dan om een totaal andere reden. Doch dit terzijde.) De oplettende kijker zal er ongetwijfeld ook een morele fabel in kunnen terugvinden over sociale cohesie en tegengif voor wat tegenwoordig met een modewoord de "verzuring" van de maatschappij wordt genoemd. Het is pas door samen te werken dat de marginale typetjes die Shyamalan opvoert uiteindelijk hun doel kunnen bereiken, daarbij rekening houdend met elkaars eigenaardigheden en tics. Het is echt niet moeilijk om met de personages te sympathiseren en al zeker niet met de zachtmoedige stotteraar die Paul Giamatti neerzet. Shyamalans fetisj-actrice Bryce Dallas Howard zet een mooie kwetsbare rol neer als de nimf Story, die wordt geaccentueerd door de actrice's breekbare fysiek en die redelijk wat verschilt van de blinde maar toch goed van zich afbijtende tante die ze in The Village vertolkte. En zijn het misschien wat ééndimensionale karakters - alhoewel Giamatti's personage tegen het einde wat uit zijn rol breekt - bedenk dan dat het hier essentieel om een sprookje gaat waarin er alleen zwart en wit is en geen schakeringen van grijs.

Lady In The Water is misschien niet de diepgravende auteurscinema die de fans van M. Night Shyamalan verwachten, maar het is en blijft een hoogst amusante film. Akkoord, alleszins minder geniaal dan hij zelf graag wil geloven, maar niet minder amusant. Voor dergelijke moderne sprookjes worden regisseurs als Tim Burton en Terry Gilliam door de critici op handen gedragen. Omdat Shyamalan nu toevallig één van de hoofdrollen naar zich toeteekt, wordt hij door diezelfde critici uitgespuwd. En dat terwijl, als je zijn naam niet op de aftiteling zag staan, negen van de tien bioscoopgangers de man hoogstwaarschijnlijk niet uit een line-up zou herkennen.
 
BEELD EN GELUID
D'r zit iets niet snor met de kleuren. De hele film heeft een nogal waterige en modderige look en ik weet niet of dat zo maar intentioneel is. Bij de dvd zou ik het nog geaccepteerd hebben, maar bijvoorbeeld de ghosting in de eerste scène waarin Farber (Bob Balaban) wordt geïntroduceerd, heeft een duidelijk ghostingspoor achtergelaten. Echt bleek of afgewassen zien de kleuren er niet uit, maar ze zijn saai, slijkachtig en zelfs uit het mos in het bos schijnt vocht te dampen. Ruis of artefacts zijn er niet, maar de film blijft laat wel een erg softe indruk na. Op de HD-DVD was er een Dolby True-HD terug te vinden die nu is verdwenen. We moeten het dus stellen met een Dolby Digital EX-track en we voelen ons een beetje bekocht zoals bij The Da Vinci Code. De track is sfeervol en ten opzichte van de dvd krijgen we er een extra center surround-kanaal bij, maar het is en blijft een gecomprimeerde track. De geluidstrack van de film is voor het grootste deel minimalistisch en bevat lange stiltes die enkel worden opgevuld met monologen zonder noemenswaardig geluidseffect, behalve dan wanneer een Scrunt tracht aan te vallen of de Tartutic hun schuilpaatsen in de bomen verlaten. Als u deze laatste twee zinssneden niet goed begrijpt, dan hebt u de samenvatting van de film niet goed gelezen. Ik ben toch geneigd om er een paar punten voor af te trekken.
 
EXTRA'S
De extra's zijn grotendeels overgenomen van de dvd, min dan het geanimeerde menuscherm, want dat is iets waar men bij de eerste generatie Warner-titels duidelijk lak aan had. De extra's stellen wat teleur in verhouding tot de inhoudelijke grandeur van de film zelf waarin nog zoveel onopgeloste losse eindjes uitrafelen die meer aandacht konden gebruiken. De eerste documentaire Lady In The Water: A bedtime story (5 min.) is in feite bijna een reclamespot voor Shyamalan, na regisseur, cameraman, auteur en acteur nu ook schrijver van kinderboeken, en draagt aan de inhoud van de film niks bij. Onze hoop was dan ook gesteld op de zesdelige documentaire Reflections of Lady In The Water (de zes delen samen goed voor 35 min.). Ook daar krijgen we prietpraat die films van dit genre vergezeldt, hier nog wat meer  het ego van Shyamalan aanscherpend: concept, casting, filmen, postproductie... de twee onderwerpen waar wijselijk over gezwegen wordt zijn de eventuele diepere betekenissen van de film en uiteraard het onfrisse echtscheidingszaakje met Buena Vista. Al de rest van het bonusmateriaal is filler material: een montage van de audities (2 minuten), een compleet overbodige gag reel (3 minuten) en een handvol verwijderde scènes (5 minuten), niet echt in publiceerbare staat. Tot slot staan er nog twee trailers op.
 
CONCLUSIE
You'll either love or hate it. Oordeel vooral zelf. Lady In The Water is een bitterzoet, modern sprookje met een paar behoorlijk angstaanjagende momenten maar geen echte gore taferelen, een redelijk surrealistisch maar toch begrijpelijk verhaal eens je bereid bent in de logica van Shyamalan mee te stappen en het is vooral op filmgebied een mooie verzorgde prent die op Blu-ray nagenoeg dezelfde transfer als op dvd heeft gekregen. Bij mij kwamen eerder de woorden "ontroerend" en "medeleven" op. Alleen de extra's zijn wat schimmig, een audiocommentaartrack zou handig geweest zijn. Herspeelbaarheid is echter een grote factor in mijn eindoordeel en dat zit wel snor.



cover



Studio: Warner

Regie: M. Night Shyamalan
Met: Paul Giamatti, Bryce Dallas Howard, Bob Balaban, Jeffrey Wright, Sarita Coudhury, Freddy Rodriguez, Bill Irwin, Jared Harris, M. Night Shyamalan

Film:
8/10

Extra's:
3/10

Geluid:
5,5/10

Beeld:
8/10


Regio:
B

Genre:
Fantasy

Versie:
Benelux (NL)

Jaar:
2006

Leeftijd:
12

Speelduur:
110 min.

Type DVD:
SS-DL


Beeldformaat:
1.85:1 HD

Geluid:
Engels Dolby Digital 5.1 EX
Italiaans Dolby Digital 5.1 EX
Spaans Dolby Digital 5.1 EX


Ondertitels:
Nederlands, Engels, Italiaans, Spaans, Zweeds, Deens, Noors, Fins
Extra's:
• Documentaire "Lady In The Water: A bedtime story"
• Documentaire "Reflections of Lady In The Water"
• Audities
• Gag reel
• Verwijderde scènes
• 2 trailers

Andere recente releases van deze maatschappij