:: BESPREKINGEN ::
DVDInfo.be >> Bespreking >> RAINBOW WARRIORS OF WAIHEKE ISLAND, THE
RAINBOW WARRIORS OF WAIHEKE ISLAND, THE
Bespreking door: Werner - Geplaatst op: 2010-07-19
DOCUMENTAIRE
Sorry, dat u dit keer een min of meer gekleurde review krijgt, iets waar ik normaal van huiver, maar als je een als documentaire vermomd politiek pamflet als dit in je handen gestopt krijgt "ter bespreking", dan moet ik even in mijn pen kruipen om mijn rechtopstaand haar, dat ik na het bekijken van deze documentaire heb gekregen, terug in de plooi te krijgen. Eerst dit: feel free to differ, maar ik heb het persoonlijk nooit erg begrepen op Greenpeace-activisten. Je kan niet naar de éne kant opkijken en bepaalde idealen verdedigen en dan met één beweging het hoofd draaien en diezelfde idealen verloochenen: selectieve verontwaardiging wanneer het in het in het politieke kraam past, maar waarbij achteraf blijkt dat het bedoeling is om zoveel mogelijk ruckuste maken om zelf in het middelpunt van de belangstelling te staan. Je kan geen pacifist zijn en intussen met een knuppel op de barricaden staan, of om het bij de actualiteit te houden: je kan niet protesteren tegen olieboringen en intussen met een diesel verslindend en lek vaartuig de zeeën bevaren. Bij het groene gedachtengoed dat extremistische proporties aanneemt is het als bij een watermeloen: groen vanbuiten kleurt ze snel donkerrood in de kern. Met hun eigen grote gelijk in het achterhoofd strijden deze verlopen mei-68-hippies tegen al wat in hun ogen des duivels is, liefst multinationaal van karakter, en proberen ze hun normen en waarden desnoods met geweld op te leggen aan de politiek weldenkende goegemeente. Mediageniek strijden tegen zeehondjesjacht en walvisvaart is makkelijk als je niet toevallig met een cultuur zoals de Japanse of de IJslandse geconfronteerd wordt waarin de jacht deel uitmaakt van een eeuwenoude traditie waar je gemakshalve even over stapt, omdat het in de ogen van "onze" beschaving barbaars lijkt, waarbij we nog snel even het fascistoïde idee omarmen dat onze eigen normen en waarden het ijkpunt zijn. Strijden tegen kerncentrales is ook makkelijk als je niet bereid bent om de opperste consequentie te aanvaarden, nl. alle gemaksnormen afleggen en weer in een hol of een boom wonen. De soms toch wel onverantwoorde acties van Greenpeace (intussen paradoxaal genoeg zélf uitgegroeid tot een multinational), die vele malen het niveau van gewoon debatteren overstijgen, zijn in de loop der jaren alleen maar grimmiger geworden. Ze hebben in een breed spectrum van anarchisten, dat o.m. ook principieel tegen bijeenkomsten van rijke geïndustrialiseerde landen is just for the sake of it, hun gelijken gevonden. De vergoelijking van het toenemend aantal gewelddadige activiteiten, waardoor geen enkele wereldstad nog een wereldtop durft te organiseren omdat "de vredeslievenden" geheid de stadskern in diggelen slaan, is terug te voeren tot een flater van de Franse geheime dienst die het vlaggenschip van Greenpeace, de Rainbow Warrior, ooit tot zinken liet brengen en daarmee de sympathie voor de dubieuze activiteiten van Greenpeace deed toeneme. Daarmee was de rede uitgestorven en haalde de emotie het op het de ratio. Geen betere reclame natuurlijk voor een actiegroep die zich graag ide slachtofferrol toemeet. Het heeft, naar eigen zeggen, de beweging meer dan tien miljoen in de collecte opgebracht. De munteenheid durf ik niet te noemen.

In deze documentaire volgt reporter Suzanne Raes een half dozijn (vooral) Nederlandse militanten van het eerste uur, die zich omwille van hun ouderdom hebben teruggetrokken op een eilandje in Nieuw-Zeeland, ver van de bewoonde wereld, waar ze hun dagen slijten, mijmerend over de goeie ouwe tijd  toen ze zich onledig hielden met het treiteren van boorplatformwerkers . Hun economische bijdrage aan de maatschappij was eertijds al niet om over naar huis te schrijven - zo hebben ze het schip dat werd omgebouwd tot de Rainbow Warrior, gekregen van het Nederlandse WWF. Zich inpassen in het systeem is als vloeken in de kerk; hun minimalistische levensstijl - ze zitten voornamelijk en naar eigen zeggen in de steuntrekkerij van Nieuw-Zeeland - laat ze ruimschoots toe om af en toe toch  (paradoxaal genoeg omringd door flink wat van het door hen bespuwde moderne levenscomfort) in een kamp voor overjaarse hippies hun dagen te vullen met narcistische bespiegelingen over hun Grote Idealen. Veel zijn ze niet veranderd, de kapper verdient nog steeds geen geld aan ze, het zijn een stel lachwekkende bejaarden die op de lokale variant van Radio Minerva verzoeknummertjes met jarenzestigmuziek voor elkaar draaien. Rond de 25ste minuut staat het hele gezelschap zelfs te hossen op een alternatieve kermis waarin één of andere Janis Joplin-would be een heilsliedje brengt waarin beweert wordt dat Waiheke Island het lichtende voorbeeld is voor wat betreft recyclen. Om het rijtje clichés nog vrolijker te maken: één van de geïnterviewden laat zich ongegeneerd filmen terwijl hij de bakken in het containerpark doorsnuffelt naar wat nog bruikbaar is. Ik laat u even extrapoleren hoe het interieur van zijn huis eruitziet. Kinderen mogen intussen op een kermisattractie ballen gooien naar dé verderfelijkste uitvinding na WOII, namelijk een kartonnen televisie met daarop in koeien van letters "TURN ME OFF", nog zo'n werktuig des duivels dat Greenpeace in de loop der jaren nochtans rijkelijk heeft bespeeld. Ook gênant is hoe één van de kinderen uit de memoires van zijn moeder voorleest, waarin beschreven wordt hoe het op de Rainbow Warrior blijkbaar één groot vrijeliefdesekskamp was, in tegenstelling tot de brave huisvaders en -moeders die de opvarende nadien zijn geworden. Eén van de andere activisten noemt hun beweging meer een cultus en de archiefbeelden laten inderdaad zien dat er best wel een aura van sektaire trekjes als een waas om de hippiecommune hing en nog steeds hangt.

Van dit soort hypocrisie hangt de levensethiek van de ex-wereldverbeteraars aaneen. Een paar van hen doen wel wat wetenschappelijk onderzoek of wat daarvoor moet doorgaan (feitelijk niet meer dan veredelde metingen) in het verlengde van hun milieuactivisme. Jammer genoeg vereist de strijd tegen de klimaatveranderingen niet dat je op een zodiac kruipt en beperken hun nieuwe campagnes zich tot het in het belachelijkte trekken van hun tegenstanders, zoals de Nieuw-Zeelandse eerste minister, die de pech heeft om hun nieuwe kop van jut te zijn. Met glinstering in hun ogen denken ze vol heimwee terug aan de manier waarop ze met de ordediensten geconfronteerd werden, telkens ze een voet aan wal zetten. "Nou, ik sjou het wel sjien sjitten om terug op so'n boot te gaan, maar ja, ik hep nou kinderen waar ik moet voor sjorgen"... Kortom: intussen zijn ze brave huisvaders geworden, moeten ze zich noodgedwongen schikken naar de normen van de maatschappij, rijden ze gewoon met de auto naar de supermarkt, waar ze een potje kankeren over het feit dat alles duurder geworden is en dat er zoveel plastic verpakkingsmateriaal wordt gebruikt. Terwijl er op het schip streng macrobiotisch gekookt werd, zijn er nu zelfs een paar die hun eigen varkens kweken. Niettegenstaande hun noodgedwongen aanpassing aan wat ze zelf zo bespuwd hebben, zien ze zichzelf nog steeds als soldaten voor de goede zaak, die alhoewel er "peace" in hun naamgeving zit, niet altijd even geweldloos is als ze willen prediken en waarvoor ze zonder twijfel opnieuw op de barricaden zouden springen, mocht hun fysieke toestand het toelaten. Het actievoeren beperkt zich dezer dagen tot het steunen van "ecovriendelijke" restaurants, waar je ecologisch verantwoorde zeekost op je bord krijgt zoals kwallenmousse.

BEELD EN GELUID
Deze documentaire bevat veel oude footage met veel lijnen en krassen op het bronmateriaal. De recentere interviews zijn van betere kwaliteit, maar voor een documentaire is sowieso niet veel nodig. Ook op ht vlak van geluid is deze gemend Engels/Nederlandse 2.0-track meer dan voldoende, zij het dat de Hollands gesproken stukken niet ondertiteld zijn en niet altijd even makkelijk verstaanbaar.
 
EXTRA'S
Als u het als een extra wilt beschouwen: de dvd zit in een gerecycleerd kartonnetje.
 
CONCLUSIE
Compleet misplaatste nostalgie zonder journalieke meerwaarde, alleen geschikt voor intern gebruik van het clubje moderne hippies dat aan dit soort hagiografieën een boodschap heeft. Mogen ze gelukkig zijn op hun eiland, en vooral, mogen ze daar blijven!



cover



Studio: A-Film

Regie: Suzanne Raes
Met: Rien Achterberg, Martini Gotjé, Henk Haazen, Bunny McDiarmid, Susi Newborn, Hanne Sorensen

Film:
0/10

Extra's:
0/10

Geluid:
6/10

Beeld:
7/10


Regio:
2

Genre:
Documentaire

Versie:
Benelux (NL)

Jaar:
2009

Leeftijd:
9

Speelduur:
87 min.

Type DVD:
SS-SL


Beeldformaat:
1.85:1 anamorfisch PAL

Geluid:
Engels/Nederlands Dolby Surround 2.0

Ondertitels:
Nederlands
Extra's:
• Geen


Andere recente releases van deze maatschappij