FILM
Dodin Bouffant (Benoît Magimel) houdt regelmatig (in zijn huiskamerrestaurant?) opulente banketten voor de hoogwaardigheidsbekleders van het dorp. In de keuken zwaait Eugénie (Juliette Binoche) de plak, niet dat ze als vrouw niet mee aan tafel mag zitten, maar ze vindt dat haar plaats in de keuken is, of anders loopt alles in het honderd. Haar specialiteit is een soort van vidéeke waar je makkelijk met zijn tienen van kan eten. Haar gezondheid speelt haar echter parten, en uit schuldgevoel begint Dodin voor haar te koken. Dodin heeft altijd een boon voor haar gehad, maar tot een relatie is het niet gekomen, totdat hij een ring in haar eten stopt annex huwelijksaanzoek. Mooie gebaren alemaal, maar veel helpen doet het niet; uiteindelijk bezwijkt ze aan een fatale ziekte. Op zoek naar een nieuwe kokkin moeten de kandidates haar vidéeke, de befaamde pot-au-feu, zo goed mogelijk namaken, maar geen enkele van de kokkinnen komt nog maar in de buurt van wijlen Eugénie. Er is echter nog altijd Pauline (Bonnie Chagneau-Ravoire), die als kind van de meid mee in de keuken heeft geholpen en de kneepjes van het vak kent.




La Passion De Dodin Bouffant, om geen enkele goede reden door de lokale distributeur hernoemd tot Le Pot-Au-Feu, en in het Engelse nog schabouwelijker vertaald als The Taste Of Things, wordt vaak geprezen om zijn esthetiek en verfijning, maar die kwaliteiten verhullen niet dat de film ook duidelijke zwakke punten heeft. Het tempo is niet alleen "meditatief", maar op momenten ronduit slepend; zo wordt er in het eerste half uur niets anders gedaan dan gekookt, en denk je dat je per ongeluk een koopvideo van SOS Piet of Dagelijkse Kots in je speler hebt gestoken. Jammer, want er zit ergens in de film wel een mooi verhaal over liefde en trouw, maar dit gaat compleet tenonder aan de ellenlange kookscènes, waarbij elke schub van de rug van de rog in detail moet worden verwijderd, en de kalfsrug drie keer van pan moet verwisselen.




Deze ode aan de gastronomie is vooral op de leest gesneden van een Cannes-minnend publiek, waarbij de grote massa kijkers over het hoofd wordt gezien. De lange kookscènes, hoe mooi ook gefilmd, voelen soms repetitief en zelfgenoegzaam aan. Wat in het begin nog intrigeert, verliest gaandeweg zijn impact doordat er weinig variatie of narratieve vooruitgang is. Het lijkt alsof de film meer geïnteresseerd is in het tonen van culinaire perfectie dan in het vertellen van een meeslepend verhaal. Daarnaast blijft de karakterontwikkeling vrij oppervlakkig. De relatie tussen Dodin en Eugénie wordt subtiel weergegeven, maar die subtiliteit slaat soms door in vaagheid. Hun emoties worden zelden expliciet gemaakt, waardoor het moeilijk kan zijn om echt betrokken te raken bij hun innerlijke wereld. Voor een film die zo sterk leunt op hun band, voelt dat als een gemiste kans. Thema's als liefde, toewijding en kunst worden wel aangeraakt, maar zelden echt uitgediept. Het resultaat is een film die mooi is om naar te kijken, maar die weinig blijft nazinderen op intellectueel of emotioneel vlak.




BEELD EN GELUID
De Blu-ray van La Passion de Dodin Bouffant is op technisch vlak zonder twijfel verzorgd, maar niet geheel vrij van kanttekeningen. Het beeld is meteen het sterkste aspect van deze uitgave: de warme, natuurlijke belichting en het rijke kleurenpalet komen uitstekend tot hun recht in high definition. Vooral de vele keukenscènes profiteren van de hoge detaillering. Texturen van ingrediënten, stoom, koperwerk en stoffen worden met indrukwekkende precisie weergegeven. De transfer behoudt bovendien een filmische uitstraling, zonder overdreven digitale verscherping of storende artefacten, wat de authenticiteit van de cinematografie respecteert. Toch is het beeld niet altijd even consistent. In sommige scènes lijkt het contrast iets te zacht, waardoor details in donkere partijen minder goed naar voren komen. Dit kan een bewuste artistieke keuze zijn, maar op Blu-ray komt het soms over als een lichte beperking in dynamisch bereik. Daarnaast zullen kijkers die hopen op referentiekwaliteit misschien merken dat de scherpte niet in elke scène even uitgesproken is, vooral bij zachter gefilmde momenten met diffuus licht. De Franse DTS-HD MA 5.1-track is functioneel en passend bij de film, maar minder spectaculair. De nadruk ligt sterk op subtiele omgevingsgeluiden: het sissen van boter, het snijden van groenten, het zacht gekletter van keukengerei. Deze details zijn helder en goed gescheiden in de mix, wat bijdraagt aan de immersie. Dialogen blijven steeds duidelijk verstaanbaar en natuurlijk gepositioneerd in het geluidsbeeld. Verwacht echter geen dynamische surroundervaring; de achterkanalen worden spaarzaam gebruikt en dienen vooral om een lichte ruimtelijkheid te creëren in plaats van een echt omhullend geluidsveld. Qua soundtrack krijgt u een paar streepjes klassieke muziek, al even spaarzaam als de plotwendingen in deze film. De specificaties, zowel beeld als geluid als speelduur, op de achterkaft, kloppen overigens voor geen meter!

EXTRA'S
Ja hoor een trailer (1:33).




CONCLUSIE
En wat hebben we vandaag geleerd, Mimi? (1) de Frans-Viëtnamese regisseuse Anh Hung Tran zou waarschijnlijk meer succes hebben, mocht ze een restaurant beginnen; (2) er bestaan vidéekes waar je met een hele familie van kan eten; en (3) hopelijk zijn de schotels genoeg gekruid opdat je niet in slaap zou vallen tijdens het eten, want dit risico loop je met deze film. Smakelijk! Ik bedoel: slaapwel! Nee, ik bedoel... laat maar zitten.