FILM
Aanvankelijk woont Anthony (Anthony Hopkins) in zijn eigen flat, en wordt hij regelmatig bezocht door zijn dochter Anne (Olivia Colman). Wanneer die naar Frankrijk zoekt te verhuizen, is ze erop aangewezen om voor hem hulp in huis te halen, maar die wordt categoriek door Anthony zelf buitengepest, want hij heeft toch geen hulp nodig, zeker? Maar iets klopt niet in dat plaatje, want plots woont Anthony bij zijn dochter in, er loopt een man rond die (Mark Gatiss) beweert dat de flat eigenlijk van hem is, en van een verhuis naar Frankrijk is er geen sprake. Bovendien ziet zijn dochter er plots anders uit, en beweert ze dat ze al vijf jaar gescheiden is.




Wat wel gebleven is, is Annes intentie om hulp in huis te halen. Tegenover Laura (Imogen Poots) is Anthony de beleefdheid zelve, omdat ze wat lijkt op zijn dochter Lucy, die hem echter nooit bezoekt. Lucy blijkt al jaren geleden verongelukt te zijn, wat Anthony niet schijnt te weten, en de aanwezigheid van Anthony jaagt Anne en haar man Paul (Rufus Sewell) de gordijnen in; Paul wil liever dat hij in een instelling geplaatst wordt, en naarmate Anthony's gedrag steeds meer bokkensprongen begint te vertonen, lijkt het op den duur de enige overgebleven mogelijkheid.




Het verfilmde toneelstuk van Florian Zeller komt binnen als een stomp in de maag. De verwarrende verhaallijn blijkt net de manier te zijn waarop Anthony, die lijdt aan steeds verder gaande dementie, tegen de dingen aankijkt. Hij haalt voortdurend het verleden en het heden door elkaar, beroept zich op zijn intelligentie (die hij niet meer heeft), en hij wordt bijzonder nukkig als hij zijn zin niet krijgt. Anthony Hopkins geeft in deze film een masterclass acteren, en al wie al eens van veraf of dichtbij een dementiepatiënt heeft meegemaakt, kan niets anders doen dan concluderen daat Hopkins, maar ook Zeller die verantwoordelijk is voor het scenario, de tics bijzonder goed onder de knie heeft. The Father is een meesterwerk dat je niet alleen bekijkt, maar diep ervaart. Vanaf de eerste scène word je als kijker ondergedompeld in een verwarrende en emotioneel geladen werkelijkheid die perfect de leefwereld van iemand met dementie weerspiegelt. Je verliest, net als de hoofdpersoon, langzaam grip op wat echt is en wat niet. Ook visueel is de film subtiel maar doordacht. Kleine veranderingen in decor - het verdwenen schilderij van Lucy - en setting versterken het gevoel van desoriëntatie, zonder dat het ooit geforceerd aanvoelt.




Het is zeldzaam dat een film erin slaagt om zo’n complexe mentale toestand zo tastbaar en voelbaar te maken, en je houdt er alleen maar gevoelens van empathie aan over. The Father is geen gemakkelijke film, maar wel een ontroerend, soms pijnlijk eerlijk portret van ouderdom, verlies en identiteit. Zeller slaagt er als geen ander in om een abstract en moeilijk gegeven als dementie aanschouwbaar te maken. Na The Silence Of The Lambs mocht Anthony Hopkins voor de tweede keer langs de Oscarkassa passeren. Gaat dat zien!

BEELD EN GELUID
Didier besprak voor ons als de UK-dvd, en er is ook een Blu-ray uit bij de Engelse overwaterburen. Wie echter de film op 4K wil zien, en er mee kan leven dat de credits in het Italiaans zijn, kan ik deze uitstekende release van 4Kult aanraden, waarin we in het beeld onder meer het afgetakelde appartement van Anthony meer en meer zien aftakelen naarmate de dementie toeslaat. De kleuren zijn zeer somber en gedesatureerd; buitenopnamen zijn er nauwelijks. De beeldvoering past echter helemaal bij de film. U krijgt een geluidstrack in DTS-HD MA 5.1, die niet echt veel effecten toont, maar ook dat is hier niet echt nodig.




EXTRA'S
U krijgt drie interviews, of wat daarvoor moet doorgaan, van elk minder dan een minuut (!). Anthony Hopkins sul suo ruolo (0:42), Hopkins over zijn rol; Florian Zeller sulla regia di The Father (0:42), Zeller over de regie en Olivia Colman su'll interpretazione di Anne (0:48) Olivia Colman over haar rol als Anne. Er wordt nog een documentaire Cosa può aspettarsi il pubblico da The Father (0:39) van nog geen minuut bijgevoegd in deze copieuze rijkdom, en de trailer (2:07) duurt begot nog langer. Er zijn ook nog credits, en voor een dergelijke cornucopia geef ik een vol punt!

CONCLUSIE
Florian Zeller levert met The Father een meesterwerk af, en de beeld-en geluidskwaliteit van deze 4K zijn zeer goed. De bonussectie lijdt zelf aan dementie, blijkbaar, want een volgehouden inspanning van meer dan een minuut kan er niet af.