FILM
1984. Homo-activist Mark Ashton (Ben Schnetzer) merkt dat er opvallend weinig politie voor de homo-boekhandel staat in vergelijking met andere dagen, waar die anders het leuk vinden om de homo's een rondje lopen te pesten. Reden: de politie heeft haar handen vol met stakende mijnwerkers die al enkele maanden de terrils lamleggen. Onder het motto 'de vijand van mijn vijand is mijn vriend' besluit hij een fonds op te richten, "Lesbians and Gays Support the Miners" (LGSM), waarin voor de felgeplaagde mijwerkers wordt ingezameld.




Wanneer hij en zijn vrienden echter naar de officiële kanalen van de mijnwerkersvakbonden bellen, en nog maar het woord homo of lesbiënne uitspreken, wordt de telefoon al dichtgegooid. Ze besluiten het daarom anders aan te pakken en spelen vogelpik in het telefoonboek, waarbij ze naar het eerste het beste mijnwerkersdorp in Wales bellen. Het lot valt op Onllwyn, alwaar de lokale inwoners, zij het schoorvoetend, de hulp accepteren, want het water staat hen aan de lippen, zeker wanneer Margaret Thatcher ook nog eens een knoop legt in de sociale zekerheid voor de mijnwerkers. Met een gammele bus trekt een half dozijn homo's westwaarts, en hun komst gaat niet onopgemerkt voorbij (ook al omdat de bus niet in de beste staat is, doch dit terzijde). Langzaamhand komt het. onder meer door de inzet van de warme Hefina Headon (Imelda Staunton) tot wederzijds begrip: de flamboyante boekhandeleigenaar Jonathan (Dominic West) leert enkele geïnteresseerden dansen, en de nog niet uit de kast gekomen Joe Cooper (George MacKay) vindt er zijn element als fotograaf, terwijl zijn ouders maar denken dat hij op de kokschool zit. Gezamenlijk organiseren ze zelfs een benefietconcert waarop Bronski Beat top of the bill is.




Het spook van AIDS waait echter door de maatschappij, en enkele kortzichtige elementen menen nog altijd dat je dat kan krijgen door een seropositieve een hand te geven. De niet zo buigzame Maureen Barry (Lisa Palfrey) knoeit met de agenda van de vergadering van de mijnwerkers, zodanig dat de samenwerking met de homo's en lesbiënnes wordt opgeblazen. Wanneer die in 1985 echter marcheren op de Gay Pride, is er een prominente plaats voor de mijnwerkers.

Anno 2026 kunnen we ons amper voorstellen dat in het Verenigd Koninkrijk de homo's en lesbiënnes zo met de nek werden bekeken, en zelfs wettelijk gediscrimineerd (seks was toegelaten vanaf 16, maar voor homo's was het 21). De prent pleit dan ook voor warme acceptatie eens men elkaar een beetje beter begint te kennen en de vooroordelen wegvallen. Pride is een prent die zo in de bakken van de sociaal geëngageerde Britse films valt, waar onder meer ook The Full Monty en Brassed Off zitten. Regisseur Matthew Wachus brengt dat allemaal mooi in beeld met behoorlijk wat relativeringsvermogen en de mooie plaatjes maken dat u Wales ongetwijfeld op uw lijst potentiële vakantiebestemmingen zet.




BEELD EN GELUID
Deze release is van de hand van Lumière en biedt een mooi beeld met de nodige fijne levendige kleuren, zij het dat de troosteloosheid van de mijnstadjes altijd wel om de hoek komt piepen. Hier en daar zit er toch wel één of ander compressie-artefact in dat de boel er wat minder aangenaam doet uitzien. In de DTS-HD MA 5.1-geluidstrack is het vooral het concert van Bronski Beat dat indrukwekkend klinkt.

EXTRA'S
Er staat een verwaarloosbaar korte making of-documentaire (2:51) op de schijf, alsook een documentaire The true story (16:01) waarin aw het achtergrondverhaal geschetst krijgen van enkele van de hoofdrolspelers in de film. Er is nog een handjevol verwijderde scènes (9:06), en ruimte om u te treiteren met moeilijk te skippen cross-promotionele trailers is er altijd nog wel te over.

CONCLUSIE
Het waargebeurde Pride pleit in de eerste plaats voor wederzijdse acceptatie, maar is anderzijds ook een snoeiharde analyse van de asociale politiek van het Thatcher-tijdperk, en is daar helaas niet de enige film mee.