FILM
Na de inslag van een komeet in Greenland zit John Garrity (Gerard Butler) met zijn vrouw Allison (Morena Baccarin) en zijn suikerzieke zoon Nathan (Roman Griffin Davis) al vijf jaar in een ondergrondse bunker in Groenland, te wachten tot de omstandigheden buiten de bunker terug leefbaar worden. Gekleed in een stralingspak onderneemt John regelmatig trips naar buiten, waar blijkt dat de restanten van de komeet nog steeds sporadisch inslagen, en de stralingsniveaus zeker op lange termijn dodelijk zijn voor de mens. Spijtig genoeg zijn ook de tectonische platen verschoven, en het is maar een kwestie van tijd vooraleer de bunker instort. Als schaarse overlevers moet het gezin Garrity op de vlucht, met als doel Engeland, om van daaruit voort te reizen naar het zuiden van Frankrijk, waar volgens radioberichten in de inslagkrater een relatief leefbaar gebied is ontstaan. Helaas zijn ze niet de enigen die daar naartoe willen trekken.




Het is een aardig gegeven om eens te kijken wat er in een rampenfilm ná de ramp precies met de mensheid gebeurt, een gegeven waar films als Deep Impact redelijk sketchy over blijven. Helaas blijft het in deze film niet bij één continuïteitsfoutje, maar is de aftermath een rommeltje van jewelste. Er rijden overal legervoertuigen rond, die blijkbaar benzine als hemelse dauw uit de lucht kunnen opvangen, er zijn méér overlevers dan dat er ooit in de schuilkelders konden zitten, en met straling wordt gegoocheld alsof het zeepsop is. Greenland 2: Migration probeert groter, emotioneler en ambitieuzer te zijn dan het origineel, maar slaagt daar eigenlijk nauwelijks in. Waar de eerste film nog verrassend spannend en beklemmend aanvoelde, voelt dit vervolg vooral als een lange, grijze tocht zonder echte urgentie. De film leunt zwaar op dramatische familiemomenten, maar die komen geforceerd over en missen de emotionele impact die duidelijk bedoeld was.




Gerard Butler doet nog zijn best om alles geloofwaardig te houden, maar zelfs hij kan het zwakke script niet redden. Veel nevenpersonages worden geïntroduceerd zonder enige diepgang en verdwijnen vervolgens weer uit het verhaal alsof ze nooit belangrijk waren. De post-apocalyptische wereld ziet er soms indrukwekkend uit, en visueel scoort de film dan ook behoorlijk wat punten, maar na een tijdje begint alles op elkaar te lijken: verlaten landschappen, sombere dialogen en voorspelbare gevaren. Ook het tempo is een probleem, want ondanks de relatief korte speelduur voelt de film verrassend traag aan. Het grootste gemis is spanning; nergens krijg je echt het gevoel dat de personages in levensgevaar zijn, omdat de film constant kiest voor veilige clichés en ongeloofwaardige ontsnappingen. Daarbij neemt het geheel zichzelf veel te serieus, waardoor sommige scènes bijna onbedoeld lachwekkend worden. Uiteindelijk voelt deze sequel vooral overbodig aan: een vervolg dat de emotionele kracht en spanning van de eerste film niet begrijpt en daardoor eindigt als een middelmatige rampenfilm die snel weer vergeten zal worden.

BEELD EN GELUID
The Searchers levert een keurige schijf af waarbij de apocalyptische beelden, waarvan de eerlijkheid wel gebiedt te zeggen dat een deel uit de eerste film is gepikt, indruk maken. Bruin en grijs voeren de boventoon, maar het beeld is zeker scherp genoeg om te weten te overtuigen. De beperkte speelduur zal er wellicht iets mee te maken hebben. Compressie-artefacts zijn er niet, en ook de geluidstrack in DTS-HD MA 7.1 weet soms behoorlijk stevig uit de hoek te komen, alhoewel de echte schrikmomenten schaars zijn.




EXTRA'S
Die zijn er gewoontegetrouw niet.

CONCLUSIE
Greenland 2 had zoveel meer kunnen zijn, maar verdrinkt in de continuïteitsfouten, in die mate dat het ergerlijk wordt. Fans van Gerard Butler zullen hier allicht nog wel iets mee kunnen aanvangen, maar de film stelt teleur.