FILM
Het zevendedagadventisten-echtpaar Michael (Sam Neill) en Lindy (Meryl Streep) Chamberlain gaat met hun twee zoontjes en hun pasgeboren baby in Australië kamperen in de buurt van Ayers Rock. Op een avond wordt het babymeisje, Azaria, uit de tent gesleurd door een dingo (een wilde hond), en omdat het stikdonker is, heeft de onmiddellijk daarop volgende zoektocht door de kampeerders geen succes. Al snel wordt uitgegaan van de hypothese dat de baby dood is, zeker wanneer enkele verscheurde kleertjes worden gevonden, evenwel zonder babylijkje. De koppige Australiërs kunnen echter niet geloven dat dingo's in staat zijn om baby's te kidnappen, en zeker omdat het bovenstukje van de kleding ontbreekt, en dingo's niet goed zijn in het losmaken van knoopjes, verschuift de verdenking al snel naar Lindy zelf, een stuurse vrouw die niet dadelijk op sympathiepuntjes moet rekenen. Er volgt een trial by media, en vooraleer je met je ogen kan knipperen, moet Lindy voor de rechtbank verschijnen, alwaar ze schuldig wordt bevonden aan babymoord. Maar daarmee is het laatste nog niet gezegd...




Dit waargebeurde verhaal, geregisseerd door Fred Schepisi, is een aangrijpend waargebeurd rechtbankdrama dat in de jaren '80 voor de nodige commotie zorgde, en nogmaals bewees dat rechtbanken, zeker met juryrechtspraak, niet onfeilbaar zijn. A Cry In The Dark is daarmee de antithese van 12 Angry Men. Op beheerste wijze laat de film zien hoe een persoonlijke tragedie kan uitgroeien tot een nationale mediastorm. De film is niet alleen een juridische strijd, maar ook een pijnlijke confrontatie met de publieke opinie. De kracht ervan zit vooral in de sobere manier waarop Schepisi het verhaal vertelt. In plaats van voortdurend op zoek te gaan naar goedkope dramatische effecten, laat hij de gebeurtenissen grotendeels voor zichzelf spreken, en daardoor ontstaat juist een beklemmende sfeer. De onzekerheid rond de verdwijning blijft voortdurend aanwezig, en als kijker word je geconfronteerd met de vraag hoe gemakkelijk een samenleving tot een oordeel kan komen zonder daadwerkelijk over alle feiten te beschikken. De film gaat daarmee verder dan een traditioneel rechtbankdrama en behandelt thema's als vooroordelen, sensatiezucht en de macht van de media.




Meryl Streep levert als Lindy Chamberlain een uitzonderlijk sterke vertolking. Ze speelt haar personage niet als een gemakkelijk sympathieke moeder, maar als een complexe en soms moeilijk te doorgronden vrouw. Juist die terughoudendheid maakt haar optreden zo overtuigend. Haar Australische accent is zorgvuldig getroffen en haar spel weet de emotionele druk waaronder Lindy staat voelbaar te maken zonder overdreven te worden. De pas overleden Sam Neill, die als Nieuwzeelander bijna een thuismatch speelt, is eveneens sterk als haar echtgenoot Michael, die probeert zijn vrouw en gezin te steunen terwijl de buitenwereld zich steeds verder tegen hen keert.




Visueel kiest Schepisi voor een sobere en realistische stijl die uitstekend aansluit bij het onderwerp. De Australische landschappen worden niet alleen als decor gebruikt, maar versterken ook het gevoel van verlatenheid en dreiging. De tegenstelling tussen de uitgestrektheid van de natuur en de steeds beklemmender wordende juridische en maatschappelijke situatie werkt bijzonder goed. Ook de reconstructies van de gebeurtenissen voelen overtuigend aan doordat de film voldoende ruimte laat voor twijfel. Wat A Cry In The Dark uiteindelijk zo aangrijpend maakt, is dat de film niet alleen draait om de vraag wat er met het kind is gebeurd. Het is vooral een onderzoek naar de manier waarop mensen omgaan met onzekerheid. Zodra de publieke opinie een bepaald verhaal heeft omarmd, blijken feiten en nuance nauwelijks nog voldoende om dat beeld te veranderen. De media spelen hierin een belangrijke rol, maar de film wijst niet uitsluitend met de vinger naar journalisten. Ook het publiek blijkt maar al te bereid om een overtuigend verhaal te geloven.




Hoewel het tempo op sommige momenten wat terughoudend is en de film zich sterk richt op het juridische en maatschappelijke proces, blijft de spanningsboog vrijwel voortdurend overeind. Dat komt vooral doordat de emotionele inzet steeds groter wordt. De kijker weet bovendien dat het om een waargebeurde zaak gaat, waardoor bepaalde scènes extra confronterend overkomen. Dankzij het sterke scenario, de sobere regie en vooral de fenomenale prestatie van Meryl Streep overstijgt de film het genre van de klassieke rechtbankfilm. Het resultaat is een intelligente en aangrijpende productie die nog altijd relevant aanvoelt en de kijker na afloop met ongemakkelijke vragen achterlaat. Weliswaar is de film iets te lang voor zijn eigen goed.

BEELD EN GELUID
De Duitse Blu-ray van A Cry In The Dark zit in een mediabook, samen met een dvd en een Duitstalig fotoboekje. De Blu-ray biedt een over het algemeen verzorgde presentatie die recht doet aan de sobere, realistische beeldstijl van de film. Het beeld heeft een natuurlijke filmische uitstraling, waarbij de oorspronkelijke filmkorrel duidelijk zichtbaar blijft zonder overdreven te worden weggefilterd. De scherpte is voor een film uit 1988 behoorlijk goed: gezichten, kleding en details in de Australische landschappen worden voldoende helder weergegeven, al moet men rekening houden met enige zachtheid in bepaalde scènes en lichte variaties in scherpte. De contrastweergave is overwegend degelijk, met voldoende detail in donkere partijen, terwijl de lichte scènes een natuurlijk beeld behouden. De kleuren ogen niet overdreven verzadigd en passen goed bij de ingetogen cinematografie, waarbij vooral de aardse tinten van het Australische landschap overtuigend worden weergegeven. Eventuele kleine beschadigingen of onvolkomenheden van het oorspronkelijke materiaal doen weinig af aan het geheel. Men kan echter deze film niet presenteren als een recente productie.




Ook het geluid is netjes verzorgd en staat in DTS-HD MA 2.0 op schijf. De dialogen zijn helder en goed verstaanbaar, wat bij een film die sterk leunt op gesprekken en rechtbankscènes belangrijk is. De muziek en omgevingsgeluiden krijgen voldoende ruimte, zonder dat de soundtrack bijzonder ruimtelijk of spectaculair klinkt. Het gaat duidelijk om een filmgetrouwe presentatie waarbij een schone en evenwichtige geluidsweergave belangrijker is dan een moderne, bombastische surroundervaring. Evenwel moet u niet rekenen op een grootse disk waarmee u uw surroundinstallatie tot het uiterste gaat drijven.

EXTRA'S
Twee trailers (2:51).




CONCLUSIE
A Cry In The Dark is een ingetogen maar krachtige film over verdriet, vooroordelen en de gevaren van publieke veroordeling. Al met al is deze Duitse Blu-ray een degelijke uitgave van A Cry In The Dark, met een natuurlijk beeld en een helder geluid die beide goed aansluiten bij het karakter van de film.