FILM
Broer en zus David (Tobey Maguire) en Jennifer (Reese Witherspoon), twee typische restafvalprodukten van de MTV-generatie, zijn allerminst elkaars beste vrienden. Wanneer hun moeder, die na haar scheiding wanhopig probeert te bewijzen dat ze nog jong is, hen een avondje alleen thuis laat, hebben ze kletterende ruzie over de afstandsbediening, totdat die in onzacht contact komt met de muur. Terwijl Jennifer met één of andere oververhitte no­zem van school naar een concert wou kijken, wou David zich net installeren voor een marathonheruit­zending van zijn favoriete feuilleton, Pleasantville, een zwart-wit "familiereeks" uit de jaren '50 die overloopt van de naïviteit en de perfectie, waarin de plot draait rond ongemeen spannende gebeurte­nis­sen zoals het redden van een poesje uit een boom of een bezoekje aan de kapper, en die bevolkt wordt door een bende ongelofelijke sullen, maar waarin het leven eenvoudig is en onveran­derlijk voortkabbelt.




Een myste­rieuze oude TV-reparateur geeft hen een andere afstands­bediening, waardoor ze in het programma gezapt worden, en ze plots Bud en Mary Sue worden, twee van de protagonis­ten uit de TV-reeks. In afwachting dat ze terug naar hun eigen wereld kunnen, proberen ze maar het beste te maken van hun situatie, en vooral Jennifer heeft in deze compleet aseksuele wereld problemen om haar hormoon­spiegel onder controle te houden. En onvermijdelijk veroorzaken de twee dat Pleasantville niet langer zo gelijkmoedig meer zal blijven als weleer. Sommige bewoners gooien de eentonigheid van zich af, stellen zich vragen over de wereld buiten Pleasantville, kunnen genieten van kunst, moderne muziek en seks, terwijl ze als grappig neveneffect stilaan 'ingekleurd' worden. Elk mes snijdt natuurlijk aan twee kanten, en de aanvankelijke verwondering slaat om in een diepe verdeeldheid, wanneer er bijna een rassenoorlog uitbreekt tussen de 'kleurlingen' die zich niet langer willen conformeren, en de zwart-witten, die liefst Pleasantville terug in zijn oorspronkelij­ke staat zouden willen herstellen.




Pleasantville is een leuke, onderhoudende film zonder al te veel pretenties, met enerzijds wel hier en daar een flinke lik moraliserende saus, maar anderzijds op het gepaste ogenblik oprecht komisch zonder in vulgariteiten te vervallen, en dat is tegenwoordig al heel wat. De scene met de brandende boom en de reactie van de brandweermannen deed ons spontaan terugdenken aan de "Don't Panic"-sequentie uit Chicken Run! De gebruikte symboliek is leuk maar soms een beetje te doorzichtig (het plukken van de appel bijvoor­beeld die de zondeval moet voorstellen). Het is een leuk fantasiever­haal, soms misschien iets té conformistisch, maar de vele rake oneliners en vooral de leuke speciale effecten waarbij zwart-wit en kleur door elkaar gebruikt worden houden de film meer dan zomaar overeind. Tobey Maguire en Reese Witherspoon zijn tenandere erg goed op elkaar ingespeeld als kibbelende broer en zus. Regisseur Gary Ross, ook bekend van films als Dave en Big! was bij het maken van deze film duidelijk in zijn betere doen.




We moeten echter deze UHD ten stelligste afraden! De reden? Het spook van de censuur heeft weer toegeslagen! U krijgt namelijk niet de integrale versie van de film. Ongeveer in de 109de minuut zijn zeven seconden uitgesneden waarin Reese Witherspoone's personage de zin "I did the slut thing, David. It got kind of old" uitspreekt, in referentie naar een vorige uitspraak van haar eerder in de film. Dit is een label als Shout! Factory onwaardig en ook regisseur Gary Ross hult zich in stilzwijgen. Aangezien deze film daardoor vermassacreerd is, kunnen we hem niet aanraden en de standaard sanctie is dan ook de halvering voor de score van inhoud.

BEELD EN GELUID
Pleasantville verscheen eertijds op Blu-ray bij Warner, en alhoewel de 4K-presentatie net nog dat ietsje verder doorduwt in de gimmick van de film dat de kleur-en zwartwitscènes netjes gescheiden moeten blijven, is het verschil marginaal. Het is daarom ook des te meer zonde dat we in deze 4K-presentatie niet van de ongeschonden film kunnen genieten. De bijhorende Blu-ray biedt overigens geen soelaas, want die is op dezelfde plaats gecensureerd, en biedt voor de rest dezelfde kwaliteit als de eerder vernoemde Blu-ray. De geluidstrack is uitgevoerd in DTS-HD MA 5.1, en er wordt spaarzaam maar effectief gebruik van gemaakt: de brandweer die uitrukt om een poesje uit een boom te halen, een woedende menigte of een ontploffende boom brengen wat kleur aan het soundscape. De muziek in deze film is overigens van de hand van niemand minder dan Randy Newman; alleen spijtig dat zijn bijdrage beperkt is gebleven tot de instrumentale score en niet, zoals bij Toy Story, tot gezongen nummers. U krijgt ondertiteling in Engels CC, maar géén Nederlands.




EXTRA'S
Het bonusmateriaal is iets anders dan dat van de op Blu-ray van Warner. Er is een audiocommentaar door regisseur Gary Ross alsook een geïsoleerde muziekscore met audiocommentaar door Randy Newman. Dit zijn overigens de enige twee bonussen die zowel op de 4K als op de Blu-ray staan. Naast een inleiding door Gary Ross (0:41) die in alle talen zwijgt over het feit dat zijn film gecensureerd is, is er een nieuwe documentaire "The Color of Change: Making Pleasantville (36:38) waarin Gary Ross zijn idee achter de film beschrijft. Zo is blijkbaar Joan Allens personage gebaseerd op zijn eigen moeder. Gary Ross heeft het ook over de video van Fiona Apple, die feitelijk op deze versie niet meer te bespeuren valt. The Art of Pleasantville (32:37) is een uit vijf segmenten bestaand filmpje over de speciale effecten. Vooral deze documentaire geeft de disk meerwaarde; er zit namelijk een scène in de film waarin Tobey Maguire zijn moeder, die voor de buitenwereld moet verbergen dat haar huid is gekleurd, gaat grijs schminken, en achteraf bezien was die scène ondanks zijn schijnbare eenvoud toch één van de moeilijkere om te doen. Ook wordt in het filmpje de conceptuele schilder­kunst belicht die door Jeff Daniels wordt gebruikt in zijn rol van de uitbater van de lokale fast-foodketen die als een van de eerste inwoners van Pleasantville existentiële vragen heeft over zijn monotone leven, en de schilderijen als uitlaatklep voor vrije expressie beschouwt. De videoclip van Fiona Apple is verdwenen, maar er is nog wel een trailer (2:32).

CONCLUSIE
Tenzij u een marginaal betere beeldkwaliteit prioritizeert tegenover artistieke integriteit, laat u deze 4K best zo ver mogelijk links liggen. Jammer, een gemiste kans!