FILM
Na de algehele vernietiging van de Aarde in 2018 op het einde van Iron Sky leven de laatste 1980 overlevenden van de mensheid op de voormalige maanbasis van de nazi's. Vijftig jaar na de nucleaire holocaust wordt de gemeenschap geleid door de bejaarde Renate Richter (Julia Dietze). In het ruimtestation is werkelijk aan alles een gebrek, en het is niet de vraag of, maar wel wanneer de schroothoop in elkaar gaat storten. Renates dochter Obi Washington (Lara Rossi), techneut van dienst en dochter van wijlen James Washington, weet nog hier en daar de boel op te lappen, maar de bronnen waaruit ze wisselstukken puurt, geraken uitgeput. Op de koop toe landt er nog een schip met Russische vluchtelingen, met aan het hoofd een slijmbal, Sasha (Vladimir Burlakov), op de maanbasis om asiel aan te vragen, en ze hebben bovendien een blinde passagier bij, niemand minder dan Führer Wolfgang Korzfleisch (Udo Kier), die kennelijk de eerste film heeft overleefd. Hij onthult dat hij niet menselijk is, maar lid van een buitenaards ras, de Vril, die in prehistorische tijden geland zijn op Aarde. Alhoewel Korzfleisch aan de wieg van het menselijk ras stond, moeten de meeste Vril van mensen niet weten. Doorheen de geschiedenis zijn hun leiders geïnfiltreerd in de hoogste echelons van de mensheid: paus Urbanus II, Osama bin Laden, Putin, Genghis Khan, Margaret Thatcher, Hitler... ja zelfs de laatste presidente van de aarde, die verdomd veel lijkt op Sarah Palin (Stephanie Paul), het zijn allemaal buitenaardse reptielen, zeg ik u!




Korzfleisch vertelt aan Obi dat de Vril, nu het aardoppervlak radioactief is besmet, binnenin de holle aarde wonen, alwaar de Vril-Ya, die bewaard wordt in de Heilige Graal, een onuitputbare bron van energie levert. In eetbare vorm lijkt de Vril-Ya niet alleen op cuberdons, wanneer Renate ervan eet, krijgt ze haar jeugd terug, en Korzfleisch zelf kan afgehakte ledematen er weer mee laten genereren. Obi besluit dat het bemachtigen van de Graal waarschijnlijk de enige manier is om de mensheid van de ondergang te redden, en samen met Sasha en krachtpatser Malcolm (Kit Dale) reizen ze af naar de onderaardse stad Agartha, waar de Vril de plak zwaaien. In hun zog komen ook enkele sekteleden van de Jobsisten mee naar de Aarde, onder leiding van Donald (Tom Green), die hopen dat hun grote idool Steve Jobs (Gaëtan Wenders) nog in leven is. De Jobsisten zijn overigens rare kwieten waarbij de leden moeten bidden met behulp van een iPad, en van het geloof afvallen als ze hun iPhone jailbreaken. Op aarde krijgen ze het echter aan de stok met Hitler (ook Udo Kier), de broer van Korzfleisch, die het laatste restantje van de mensheid wil uitvagen.




Waar regisseur Timo Vuorensola zich in de eerste film nog redelijk inhield (alhoewel!), gaan in deze sequel alle remmen los. Nazi's op de maan, holle aarde, alle wereldleiders zijn reptielen... kortom, alle samenzweringstheorieën waar normaal alleen geestesgestoorden geloof aan hechten, worden in deze film bewaarheid en in een cocktail gegooid van spektakel en ongeloof. Niet geheel subtiel steekt Vuorensola de draak met ongeveer alles wat op zijn pad terechtkomt. Zo heet de tyrannosaurus waar Hitler op rijdt Blondi, en hangt het Russische schip dat uiteindelijk toch de maanbasis bereikt, aan elkaar met spuug en plaktouw, ook Putin is een reptiel, dat in zijn vrije tijd met knippen en plakken zowat alle staten van de wereld aan Rusland hangt op een kaart. Het verhaal dendert als een trein voort, wat moet in de anderhalf uur dat de film duurt, en je bent gewoon verbaasd dat een B-film als deze kan uitpakken met groots opgezette speciale effecten. De film is dan ook grotendeels gedraaid in de AED-studio's in Lint, met in de crew waarschijnlijk meer Vlamingen dan Finnen.




BEELD EN GELUID
Splendid levert weer een keurige schijf af waarbij vooral in de beeldkwaliteit opvalt dat de goedkope speciale effecten minder opzichtig door de mand vallen dan in sommige miljoenenblockbusters het geval is. De hele film is voor greenscreen gedraaid, maar daar is nauwelijk iets van te merken, en zelfs geintjes zoals Hitler op de rug van een tyrannosaurus zien er angstaanjagend en tegelijkertijd potsierlijk uit. Faut le faire. Er is een Dolby TrueHD Atmos 11.1-track aanwezig waarop ook alle registers opengetrokken worden en de geluidseffecten tot in het overdrevene door de surrounds worden gezwierd. De muziek wordt verzorgd door Tuomas Kantelinen, uiteraard afgewisseld met songs van Laibach, het huisorkest van de Iron Sky-familie. Voor de soundtrack heeft regisseur Vuorensola echter ook een meer reguliere band weten te strikken, namelijk Sunrise Avenue.




EXTRA'S
De extra's dan. Die beginnen met een videoclip (3:43) van het nummer The Coming Race van Laibach , gevolgd door een hilarische teaser trailer (1:58) waarin de grootste smeerlap van de aarde, Donald T., zijn beklag maakt dat hij niet in de film zit, en zijn eminente collega's waar hij naar opkijkt, zoals Thatcher en Hitler wel. Er is verder nog een slideshow "Behind the scenes" (3:46) en een VFX Breakdown (5:18) waarin onder meer de atoomaanval en de evacuatie van Sarah Palin worden getoond. Hoofdmoot is echter een trein aan elektronische dagboeken die onder de naam Iron Sky Spoiler alert! (1:32:28) aan ons worden gepresenteerd. In de dagboeken neemt Timo Vuorensola ons mee doorheen het productieproces van de film, waarbij de man zich duidelijk in Lint bevindt, en af en toe een uitstapje maakt naar een zonovergoten terrasje in Antwerpen. Het is een kunst om de locaties te herkennen die Vuorensola aandoet, en hij interviewt ook een boel acters en crewmensen, en bij die laatste groep zit een behoorlijke portie landgenoten.

CONCLUSIE
Op vele vlakken presteert deze Iron Sky 2 beter dan de gemiddelde Marvelproductie, niet alleen qua vormelijkheid, maar ook qua inhoud, waarbij Vuorensola zich helemaal niet serieus neemt en gewoon een film draait just for the fun of it.