FILM
Er is geen onvoorwaardelijkere liefde dan tussen een hond en zijn baasje. De Japanners zijn door dit idee geobsedeerd, want naast het Antwerpse verhaal van Nello en Patrasche gaan de Japanners strijk voor het verhaal van Hachiko, de hond van professor Hidesaburō Ueno, die elke dag trouw op zijn baasje zat te wachten, zelfs nadat de professor in 1925 overleed. Tien jaar lang bleef de hond getrouw elke dag op post nabij het station waar zijn baasje bij leven van de trein in Tokio stapte, totdat hij zelf in 1935 overleed. Een bronzen standbeeld van de hond staat nog altijd op het Shibuya-plein in Tokio, vlak bij het station.




Het zouden echter de Amerikanen niet zijn, of ze moesten aan het verhaal een eigen draai geven. In deze film zien we hoe Richard Gere in de huid kruipt van muziekprofessor Parker Wilson, die de pup op het Bedridge Station op weg van en naar zijn werk tegenkomt. Buiten een half leesbaar Japans etiket is er geen spoor van de eigenaar, en alhoewel mevrouw Wilson (Joan Allen) het niet zo begrepen heeft op een hond in huis, ziet ze op de duur toch wel in dat haar man verknocht geraakt aan het beestje. De liefde gaat zelfs zo ver, dat de hond braaf elke dag aan het station wacht tot de professor afstapt. Hachi, van het Akita-ras dat bekend staat om zijn onvoorwaardelijke trouw, haalt nochtans zijn neus op voor het apporteren van ballen. Wanneer de professor zélfs daarin slaagt, is zijn band met de hond echter compleet.




Tijdens één van zijn lessen zakt de professor echter in elkaar en is zo dood als een pier. Wat volgt is de begrafenis, het leeghalen van het huis, en de verhuis van Hachi naar Andy (Sarah Roemer) en Michael (Robbie Collier Sublett), de dochter en schoonzoon van de professor, maar het dier blijft treuren, en vooral, het valt met geen middelen binnen te houden. Wanner Hachi ook maar de kans krijgt, slibbert hij het huis uit, en begeeft zich naar zijn oude plek nabij het station, waar onder meer de loketbediende (Jason Alexander), de eigenaar van de donutstand (Erick Avari) en de eigenares van de boekwinkel (Davenia McFadden) hem herkennen.




Films en series met een hond die zijn baasje trouw blijft tot in de dood, blijven altijd een gevoelige snaar raken. Niet toevallig is de aflevering Jurassic Bark van Futurama, gebouwd rond het zelfde gegeven, één van de meest populaire maar tegelijkertijd ook één van de meest deprimerende afleveringen. Hachi doet qua zwarte gedachten hier niet voor onder, en als u van films met een happy end houdt, dan bent u bij Hachi compleet aan het verkeerde adres. Lasse Hallström heeft van zijn film wel een mooi poëtisch plaatje gemaakt, waarin we regelmatig de wereld zien door de ogen van de hond, en met behulp van een aangepaste kleurfilter. De film is mooi in beeld gebracht en duurt niet te lang, alleen is het kaderwerk, waarbij de kleinzoon van de professor het verhaal vertelt voor een spreekbeurt, een beetje erover. Toch een aanrader.

BEELD EN GELUID
We krijgen Hachi op een single layer-schijf van E1 Entertainment, wat betekent dat dit een redelijk barebones versie is, met een aanvaardbare maar niet wereldschokkende transfer. De kalme, haast zen-achtige beeldvoering heeft echter niet veel meer nodig, en we zijn al blij dat we een mooi scherp beeld krijgen met goede kleurvoering. De geluidstrack is uitgevoerd in DTS-HD MA 5.1, en het meest ruimtelijke wat u te horen krijgt, zijn wat vogeltjes die in de tuin zingen.




EXTRA'S
Geen extra's, als we de verplicht opgelepelde cross-promotionele trailers niet meetellen. Wat we overigens nooit doen.

CONCLUSIE
Hachi is een tearjerker die vooral bij hondenliefhebbers een gevoelige snaar zal raken. Daarnaast is het ook gewoon een vakkundig gemaakte film zonder overdrijvingen of onnozele plotwendingen.