SERIE
In seizoen 7 eindigde Carrie Matheson in een Russische gevangenis, waar ze zo'n slordige 250 dagen heeft doorgebracht. Uiteraard heeft ze daar geen pillen gekregen om haar bipolaire stoornis onderdrukt te houden, en de maanden van gevangenschap zijn in haar hersens één grijze mush. Wanneer ze geruild wordt en overgebracht naar een Amerikaans militair hospitaal in Duitsland (Landstuhl), wordt eraan getwijfeld of ze tegenover haar Russische ondervrager Yevgeny Gromov (Costa Ronin) geen essentiële geheimen heeft gelekt. De leugendetectortest heeft ze alleszins niet doorstaan, maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ze het zelf allemaal niet meer weet.




Saul Berenson (Mandy Patinkin) leidt als nationaal veiligheidsadviseur in Doha onderhandelingen tussen de Afghaanse regering en de Taliban om de oorlog in Afghanistan tot een einde te brengen. Die onderhandelingen worden bemoeilijkt door de Afghaanse vicepresident Abdul G'ulom (Mohammad Bakri), die zich niet aan de afspraken wenst te houden. Daarom laat Saul Carrie overbrengen naar Kabul. G'ulom is namelijk een oude bekende van haar, en wanneer ze over informatie blijkt te beschikken dat G'ulom overheidsgeld in zijn eigen zakken heeft gepompt, kan zij hem naar de onderhandelingstafel dwingen en zijn toon laten verzachten. Saul probeert intussen hetzelfde te doen met Taliban-leider Haissam Haqqani (Numan Acar), die te maken krijgt met verraad door zijn eigen zoon Jalal (Elham Ehsas).




Carries ondervrager Yevgeny Gromov is echter ook in Kabul, en hij laat uitschijnen dat hij mogelijk wil overlopen. Carries baas Mike Dunne (Cliff Chamberlain) vertrouwt het zaakje niet, en hij laat Carrie bespioneren door Jenna Bragg (Andrea Deck), waarbij Carrie het als een leuk spelletje schijnt te beschouwen om haar altijd op het verkeerde been te zetten. Intussen arriveert de Amerikaanse president Ralph Warner (Beau Bridges) in Afghanistan om de onderhandelingen te ondersteunen, maar hij en de Afghaanse president Daoud (Christopher Maleki) worden in hun helikopter uit de lucht geschoten, blijkbaar door luchtafweer van de Taliban. Haissam Haqqani wordt daardoor plots publieke vijand nummer één, en de tot president verheven G'ulom laat alle Taliban-sympathisanten arresteren en in een stadion onderbrengen, met de bedoeling hen te executeren, tenzij Haqqani zich overgeeft. Haqqani pleit echter onschuldig en geeft zich vrijwillig bij de Amerikanen gevangen. Carrie wordt intussen afgeleid door Samira Noori (Sitara Attaie), de informante die haar de informatie over G'ulom had ingefluisterd. Haar man Bilal is omgekomen bij een ontploffing van een autobom, en diens broer wil nogal haar hardhandig dwingen met haar te hertrouwen.




Max Poitrowski (Maury Sterling) is intussen bij een groep verkenners ingelijfd, en op de crashsite van de helikopter neemt hij de vluchtrecorder mee. Zijn avontuur eindigt echter in de handen van twee Talibanstrijders, die er niet beter hebben op gevonden dan de vluchtrecorder te verkopen aan een onderdelenhandelaar. Yevgeny kan Carrie misschien helpen Max terug te vinden, maar in ruil daarvoor eist hij dat Carrie twee minuten lang de telefoontap onderbreekt. Carrie wordt verplicht om terug te keren naar Duitsland, maar ze duikt met Yevgeny's hulp onder, om op eigen houtje de vluchtrecorder te recupereren. Wanneer ook Haqqani wordt geëxecuteerd, neemt zijn zoon Jalal de macht over de Taliban over en beweert dat hij en hij alleen de helikopter heeft neergehaald. Om zijn bewering kracht bij te zetten, laat hij nog een zelfmoordterrorist een aanslag plegen op Amerikaanse troepen. Jalal verschuilt zich in Pakistan, en wanneer de Amerikanen om zijn uitlevering vragen, beweren de Pakistani dat ze hem niet vinden. De zaak escaleert zo erg dat de Verenigde Staten en Pakistan met kernwapens tegenover elkaar staan. Uit de vluchtrecorder blijkt echter dat Jalal vooral bluft en de neergestorte helikopter een ongeval was, maar gaat die boodschap nog op tijd de autoriteiten bereiken? Carrie moet zodanig hoog spel spelen, dat ze zélf beschuldigd wordt van verraad, en de benen moet nemen.




Het laatste seizoen van Homeland is intussen door de feiten compleet achterhaald. De Amerikaanse troepen hebben zich in werkelijkheid teruggetrokken uit Afghanistan, en binnen de week tijd werd het land weer overspoeld door de Taliban, die tot op heden nog altijd hun schrikbewind onverminderd voortzetten. Ook in Israël, waar in het verhaal de zus van Saul woont, zijn de zaken geopolitiek compleet veranderd sinds de aanslagen van Hamas en de daarop volgende volkerenmoord. Een kluwen zoals het Midden-Oosten in een fictiereeks opnemen is altijd een dubbeltje op zijn kant: je probeert in te spelen op de actualiteit, maar je moet voortdurend om je schouder kijken of je niet door de feiten ingehaald wordt. De reeks eindigt dan ook een beetje op een inhoudelijke uitschuiver, alhoewel er zeker op de inspanningen van acteurs als Claire Danes en Mandy Patinkin niets aan te merken valt. Hun verhouding draait uit van een pseudo-vader-dochterrelatie tot een bittere vijandschap wanneer ze met getrokken messen tegen elkaar staan.




Vertrouwen, loyaliteit en de hoge prijs van inlichtingenwerk, dat zijn de centrale thema's in dit laatste seizoen, en Carrie’s mentale toestand, een altijd terugkerend motief in deze reeks, wordt dit keer nog dringender omdat zelfs haar eigen collega’s beginnen te twijfelen aan haar betrouwbaarheid. Claire Danes draagt al zeven seizoen de reeks met haar onevenwichtige persoonlijkheid, en dit blijft ze ook in deze laatste reeks moeiteloos doen. Wel ligt het tempo van dit laatste seizoen redelijk hoog, en even met de ogen knipperen kan tot gevolg hebben dat je een essentieel detail gemist hebt. Toch is dit boeiende televisie, en zeker het ambiguë einde zal meer vragen oproepen dan dat er beantwoord worden, maar in een reeks waar er geen zwart en wit is, alleen vele tinten grijs, kan het haast niet anders.

BEELD EN GELUID
Met de overname van 20th Century Fox door Disney is er een einde gekomen aan de fysieke release van Homeland op Blu-ray, wat voor behoorlijk veel kwade reacties heeft gevolgd. Illegale kopieën van het laatste seizoen overspoelen het net, maar als u net zoals ons zweert bij authentieke releases en er niets mee inzit om dit laatste seizoen op dvd te hebben, dan hebben we een tip voor u: de reeks is op dvd te krijgen in Japan, zij dat het een ietwat rare release is. Het doosje is kleiner dan dat van een Blu-ray, en bevat zes single layer-schijven met elk twee afleveringen in een eigenaardig dubbel doosje. De beeldkwaliteit is eigenlijk acceptabel scherp, met in het kleurpalet een nadrukkelijke aanwezigheid van woestijngeel, kenmerkend voor de Afghaanse woestenij waar zich een deel van de actie afspeelt. Het beeld is anamorf uitgevoerd in NTSC, en we hebben dus geen last van PAL-speedup. Enkele visuele effecten, zoals een projectie op een computer van de vluchtrecorder die een belangrijke rol in het verhaal speelt, zien er zeer goed uit. Er is weliswaar geen Engelse ondertiteling aanwezig, maar de Engelse Dolby Digital 5.1-track is voldoende om de dialogen te kunnen onderscheiden, en de momenten waarop deze in het Arabisch zijn, verschijnen er wel Engelse transcripts. Mogen we er u overigens ook aan herinneren dat Japanse dvd's onder regio 2 vallen, en dus hier perfect afspeelbaar zijn?




EXTRA'S
De schijven bevatten geen extra's, maar alle zes (!) starten ze op met een ergerlijke reeks cross-promotionele trailers die je maar niet geskipt krijgt.

CONCLUSIE
Homeland eindigt inhoudelijk met een hoge noot, maar vormelijk op een sisser omdat je je tevreden moet stellen met een Japanse dvd, tevens de enige officiële release die er te vinden is.