FILM
Fight Club volgt een naamloze verteller, gespeeld door Edward Norton, die een leeg en eentonig bestaan leidt. Hij werkt op een kantoor dat iets doet met schade-expertise aan voertuigen, lijdt aan slapeloosheid en probeert geluk te vinden door de éne na de andere zelfhulpgroep af te struinen voor o.a. slachtoffers van teelbalkanker, terwijl hij geen enkele van die ziektes heeft, en door de catalogus van de Ikea leeg te kopen. Zijn leven grossiert in leegheid, zelfs wanneer hij op één van die zelfhulpgroepen Marla Singer (Helena Bonham Carter) ontmoet, een verknipte vrouw die blijkbaar dezelfde hobby heeft als hij. Omdat hij onmogelijk functioneert wanneer zij en hijzelf elkaars dekmantel kunnen opblazen, spreken ze af om de zelfhulpgroepen onder elkaar te verdelen. Zijn leven wordt echter radicaal omgegooid wanneer hij op een vlucht de charismatische Tyler Durden (Brad Pitt) ontmoet, een verkoper van zeep die gewonnen wordt uit het vet van liposucties - feitelijk betalen de dames dus voor zijn luxeprodukt dat uit hun eigen billen is gezogen. Tyler schijnt dat nogal grappig te vinden.




Om de leegheid van het bestaan het hoofd te bieden, richt het tweetal de titulaire Fight Club op, een geheim genootschap van mannen die 's avonds ergens bij elkaar komen om the living snot uit elkaar te slaan. De beweging verloopt grotendeels ondergronds, want zowel de eerste als de tweede regel van de vereniging stipuleren dat you don't talk about Fight Club! Langzaamhand krijgt de beweging echter radicale trekjes en willen de leden de samenleving ontwrichten. Tegen dan heeft ons duo het echter niet meer in de hand. En er is iets zeer vreemds aan hun vriendschap...

"Use soap!"

Fight Club is geregisseerd door David Fincher en gebaseerd op de gelijknamige roman van Chuck Palahniuk. Hoewel de film bij zijn release gemengde reacties kreeg, wordt hij tegenwoordig beschouwd als een cultklassieker. Een van de belangrijkste thema's is kritiek op consumentisme. De film laat zien hoe mensen hun identiteit vaak koppelen aan bezittingen en materieel succes. Tyler Durden verzet zich hiertegen en moedigt mensen aan om los te breken van maatschappelijke verwachtingen. Daarnaast behandelt de film thema's zoals identiteit, mannelijkheid en vervreemding. Veel personages voelen zich gevangen in een moderne samenleving die weinig ruimte laat voor persoonlijke vrijheid en betekenis. De film stelt vragen over wie we werkelijk zijn en in hoeverre onze identiteit wordt gevormd door sociale normen. Alleen gebeurt dat nogal aan de cryptische kant, waardoor Fight Club op het eerste zicht een gigantische legpuzzel lijkt.




David Fincher gebruikt een donkere visuele stijl die perfect aansluit bij de sombere sfeer van het verhaal. De cinematografie bevat veel schaduwen, ongebruikelijke camerabewegingen en creatieve montages. Ook de soundtrack van The Dust Brothers, die in Amerika ook verantwoordelijkheid dragen voor het onuitstaanbare nummer Mmmbop van Hanson, draagt bij aan de energieke en chaotische sfeer van de film. De acteerprestaties zijn sterk, vooral die van Brad Pitt als Tyler Durden. Zijn personage straalt charisma en zelfvertrouwen uit, waardoor het begrijpelijk is dat anderen hem volgen. Edward Norton overtuigt als een man die langzaam de controle over zijn leven verliest en door zijn slapeloosheid uiteindelijk knettergek wordt.




Een veelgehoorde kritiek is echter dat de film geweld aantrekkelijk en bevrijdend voorstelt, een rechtvaardiging van nihilisme, agressie of anti-maatschappelijk gedrag. Hoewel dit niet noodzakelijk de bedoeling van de makers was, toont het aan dat de boodschap op verschillende manieren kan worden opgevat. Want hoewel het verhaal uiteindelijk de gevolgen van extremisme laat zien, kunnen sommige kijkers de vechtclubs interpreteren als een positieve oplossing voor frustraties en maatschappelijke problemen. De film is bedoeld als satire op consumentisme, machocultuur en extremisme. Toch vinden sommige critici dat deze satire niet altijd duidelijk genoeg is. Hierdoor bestaat het risico dat kijkers Tyler Durden zien als een held of rolmodel, terwijl de film juist kritiek op zijn ideeën probeert te leveren.




Verder is er slechts een beperkte rol weggelegd voor de vrouwelijke personages, en dan in het bijzonder voor Helena Bonham Carters personage Marla Singer, die een belangrijke rol speelt in het verhaal, maar veel critici vinden dat de film voornamelijk draait om mannelijke ervaringen en problemen. De vrouwelijke personages krijgen relatief weinig diepgang en invloed op de gebeurtenissen. De stijl primeert ook boven de inhoud, en qua filosofische benadering levert de film vooral simplificaties. Dat is natuurlijk wel eigen aan de roman van Chuck Palahniuk, maar het maakt van Fight Club een film die veel controverse oplevert.

BEELD EN GELUID
De 4K-uitgave van Fight Club wordt algemeen beschouwd als een van de sterkere catalogusreleases op UHD. Het beeld profiteert van een nieuwe restauratie gebaseerd op de oorspronkelijke filmnegatieven, waardoor de film er scherper en gedetailleerder uitziet zonder zijn karakteristieke stijl te verliezen. De donkere, grauwe en vaak groenachtige beeldtaal die regisseur David Fincher bewust gebruikte, blijft volledig behouden. De hogere resolutie zorgt ervoor dat fijne details in gezichten, kleding en achtergronden beter zichtbaar zijn dan op eerdere Blu-ray-uitgaven. Tegelijkertijd blijft de filmkorrel aanwezig, wat het filmische uiterlijk ondersteunt en voorkomt dat het beeld er kunstmatig glad uitziet. Dankzij HDR worden contrasten sterker weergegeven: zwarte partijen ogen dieper en schaduwen bevatten meer nuance, terwijl lichte accenten zoals neonverlichting, straatlampen en explosies meer impact krijgen. De kleuren blijven bewust ingetogen en somber, maar vertonen meer subtiele schakeringen dan voorheen.




Ook op audiovlak biedt de 4K-uitgave een indrukwekkende ervaring. De DTS-HD MA 5.1 maakt optimaal gebruik van de surroundkanalen om de kijker onder te dompelen in de wereld van de film. Tijdens de gevechtsscènes klinken stoten, slagen en omgevingsgeluiden krachtig en ruimtelijk, waardoor de fysieke impact van de confrontaties goed voelbaar wordt. De muziek van The Dust Brothers profiteert eveneens van de verbeterde geluidsmix. De elektronische beats en industriële klanken vullen de ruimte op een dynamische manier en versterken de chaotische sfeer van het verhaal. Dialogen blijven daarbij helder en goed verstaanbaar, zelfs tijdens drukke scènes. De lage frequenties worden effectief ingezet, vooral tijdens explosies en andere momenten met veel spanning, zonder dat het geluid overdreven zwaar of onnatuurlijk wordt.

Wat deze 4K-presentatie bijzonder maakt, is dat zowel beeld als geluid de artistieke intentie van de filmmakers respecteren. In plaats van de film moderner of spectaculairder te laten lijken dan bedoeld, benadrukt de links en rechts bijgetweakte restauratie juist de zorgvuldig opgebouwde sfeer van vervreemding, verval en maatschappelijke onrust. Het resultaat is een audiovisuele presentatie die technisch indrukwekkend is, maar vooral trouw blijft aan de oorspronkelijke uitstraling van Fight Club. Voor liefhebbers van de film vormt deze 4K-uitgave daarom een duidelijke verbetering ten opzichte van eerdere thuisbioscoopversies.

EXTRA'S
In de geanimeerde menu's wordt u zowel op de 4K als op de bijhorende Blu-ray eerst flink op het verkeerde been gezet door u te laten denken dat u per ongeluk de film Never Been Kissed op de schijf heeft staan. Niets is minder waar. Voor de rest nemen we even de tekst van Didiers bespreking van de Blu-ray over. Wie tuk is op het bekijken van films via commentaartracks komt hier uitgebreid aan zijn trekken, want er staan er vier op! Er is er één met regisseur David Fincher, een ander met David Fincher en Brad Pitt, Edward Norton, en Helena Bonham Carter. Wie dieper wil ingaan op het verhaal kan dat met de audiocommentaar van auteur Chuck Palahniuk en scenarist Jim Uhls. Een laatste audiocommentaar is er met de mensen die verantwoordelijk waren voor de special effects. De audiocommentaren staan zowel op de 4K als op de Blu-ray.




In Behind the Scenes kun je kiezen tussen Production, Visual Effects en On Location, waarin u een blikje achter de schermen krijgt of gewoon hoe men bepaalde special effects uitlegt. Het is allemaal veel te droog gebracht en het gaat vrij snel vervelen. Wie zin heeft in verwijderde scènes (12:59) krijgt er hier zeven op zijn bord en ook is er een uitgebreid arsenaal aan publiciteitsmateriaal waaronder 3 trailers en 17 tv-spots, 2 Public service announcements, een videoclip (3:32), 5 internetspots, een promotionele galerij en een art gallery met storyboards en een heleboel ontwerpschetsen, en als kers op de taart een tekstinterview met Edward Norton.




Echt interactief wordt het met Insomniac Mode: I am Jack’s Search Index waarbij je de keuze hebt tussen tientallen kernwoorden en eens je die aanklikt dan springt het menu over naar een commentaarband die het onderwerp belicht dat je hebt aangeklikt. In A Hit in the Ear: Ren Klyce and the Sound Design of Fight Club (5:44) komt Ren Klyce aan het woord en ook hier wordt het weer interactief, want je kan zelf bij vier fragmenten het geluid aanpassen. Tenslotte is er nog Flogging Fight Club (9:57)) waarin we te gast zijn bij de Guys Choice Awards 2009 van de Amerikaanse zender Spike TV, waar Fight Club de Guy Movie Hall of Fame Award kreeg. Voor een topstatus ontbreekt het de bonussectie aan een gedegen making of-documentaire.

CONCLUSIE
Fight Club is meer dan een film over geweld en bloedneuzen; het is een scherpe maatschappelijke satire die kritiek levert op moderne waarden en de zoektocht naar identiteit. De onverwachte plotwending en de diepere betekenis maken de film interessant om meerdere keren te bekijken. De willekeur waarmee oude Fox-releases in een 4K-kleedje worden gestoken blijft ons elke keer verbazen, maar als dit de kwaliteit is waarmee deze worden uitgebracht, hoort u ons alvast niet klagen.