SERIE
Er heerst commotie in New York. Omdat Bertha Russell (Carrie Coon), exponent van de nouveaux riches, geen box kan toegewezen krijgen bij de Academy (de opera), steunt ze openlijk de bouw van de nieuwe opera, de Metropolitan, waarbij ze zo veel mogelijk rijken tracht te overtuigen om voor haar nieuwe opera kamp te kiezen, en daarmee rijdt ze recht tegen de kar van Mrs. Astor (Donna Murphy), voorvechtster van de oude opera en exponente van de oude aristocratie. Bertha's vroegere kamenier, Enid Turner (Kelley Curran), is door huwelijk met de veel oudere, steenrijke Joshua Winterton (Dakin Matthews), opgeklommen op de sociale ladder. Ze wordt een van Bertha Russells grootste rivalen in de opera-oorlog. Ze kent immers alle gewoontes en zwakke plekken van de familie Russell uit haar tijd als bediende en probeert Bertha sociaal te vernederen.




Bertha's man George (Morgan Spector) probeert intussen om alle neuzen van de industriëlen in dezelfde richting te zetten, wanneer de vakbonden van de nationale spoorwegmaatschappij besluiten het werk neer te leggen en een achturige werkdag te eisen. Schijnbaar doet George toegevingen aan vakbondsleider Bill Henderson, (Darren Goldstein), maar zijn plan is om de diverse soorten arbeiders, tijdelijke en vaste of doorheen de diverse etnieën, tegen elkaar op te zetten. Bovendien wordt hun dochter Gladys (Taissa Farmiga) gebruikt als pion om aan de juiste persoon te worden uitgehuwelijkt

In het kamp van de oude adel trouwt Ada (Cynthia Nixon) onverwacht met de nieuwe pastoor, Luke Forte (Robert Sean Leonard), maar tante Agnes Van Rhijn (Christine Baranski) is daar niet zo mee opgezet, want alhoewel ze het niet wil toegeven, zal ze het gezelschap van haar zus missen, mocht die uit het huis trekken. Want ook Marian Brook (Louisa Jacobson) heeft trouwplannen, en wel met een verre aangetrouwde neef, Dashiell Montgomery (David Furr), een weduwnaar met een dochter. Daarnaast jaagt ze tante Agnes ook al in de gordijnen omdat ze een job als lerares schilderkunst aanvaard heeft. Veel geluk heeft de familie niet, want nadat Luke overlijdt, loopt ook de relatie van Marian op de klippen. En dat is nog niks, maar Agnes' zoon Oscar (Blake Ritson), die naarstig op zoek is naar een huwelijkskandidate, al was het maar om zijn homoseksuele neigingen voor de buitenwereld verborgen te houden, gaat in zee met de elusieve Maud Beaton (Nicole Brydon Bloom), die hem aanspoort om zijn geld te investeren in een spoorwegbedrijf dat achteraf alleen maar op papier schijnt te bestaan. Niet alleen is Oscar zijn geld kwijt, maar hij heeft ook een groot deel van het familiefortuin van zijn moeder mee geïnvesteerd, en ook dat geld is in rook opgegaan.




Peggy Scott (Denée Benton) treedt opnieuw in dienst van de familie Van Rhijn, maar schnabbelt na de uren nog bij als journaliste. Ze reist in die hoedanigheid af naar haar geboortestreek, Alabama, maar wordt daar geconfronteerd met het feit dat een zwarte medemens daar niet telt, en ze moet zelfs samen met haar baas op de loop voor een menigte met hooivorken. Terug in New York hoort ze dat de Onderwijsraad enkele zwarte scholen wil sluiten. Ze mobiliseert binnen haar gemeenschap en gaat daartegen in het verweer: om hun onderwijsproject relevant te houden, sluit de zwarte gemeenschap een alliantie met enkele Ierse leerkrachten, die omwille van hun achtergrond ook niet bepaald welkom zijn in het onderwijs, en ze pleiten voor gemengde scholen, waar blank en zwart harmonieus op dezelfde schoolbanken zitten. Het zal echter vooral een kwestie zijn om enkele blanke ouders te kunnen overtuigen om hun kinderen naar die scholen te sturen, maar Peggy is gelukkig niet voor één gat gevangen.




Larry Russell (Harry Richardson) probeert ondertussen uit de schaduw van zijn vader te treden. Als architect werkt hij aan enkele prestigieuze projecten, en duikt zelf in de koffer met één van zijn opdrachtgeefsters, Susan Blane (Laura Benanti). De relatie houdt echter geen stand. Larry voelt wel wat voor Marian, maar zijn gevoelens blijven lange tijd onuitgesproken. Dan hoort Larry het merkwaardige verhaal van Emily Warren Roebling (Liz Wisan), de vrouw van architect Roebling (Kevin Dennis), die belast is met het bouwen van Brooklyn Bridge. Roebling is echter ziekelijk, en de brug is feitelijk gebouwd onder leiding van Emily. De vooroordelen heersen echter nog zo fel, dat het patriarchaat wellicht de brug niet op wil als ze horen dat die gebouwd is door een vrouw. Maar Larry is vastbesloten haar de erkenning te geven die ze verdient.

Downstairs heeft Jack (Ben Ahlers) een verbeterde voorloper van de alarmwekker ontworpen. Een lijfbediende als hij maakt echter geen schijn van kans om zijn patent erkend te krijgen. Gelukkig heeft Larry een goed oog in zaken, én is bereid om de jongen een kans te geven. Verder ontdekt Mr. Watson (Michael Cerveris), de persoonlijke bediende van George Russell, dat zijn vervreemde dochter Flora (Rebecca Haden) in de buurt woont. Flora's echtgenoot wil echter niet dat zij haar vader ziet en zet haar onder druk om het contact te verbreken. Daardoor besluit Watson dat hij New York wil verlaten en naar het westen (Californië) te verhuizen, omdat hij denkt dat er voor hem niets meer overblijft. Flora zoekt echter alsnog contact met hem en ze lijken hun relatie voorzichtig te herstellen.




In de tijdsspanne van acht afleveringen gebeurt er dus heel wat in de beau monde van New York. Scriptschrijver Julian Fellowes, geestelijke vader van Downton Abbey, probeert met deze reeks iets nieuws, maar de personages zijn niet zo ingeburgerd als in zijn notoire voorganger, en eerlijk gezegd loopt er soms té veel volk in de cast rond om nog deftig te kunnen volgen. Toch is dit een heerlijk zwierige reeks die vooral liefhebbers van kostuumdrama's zal verlekkeren. Fellowes weet als geen ander historische figuren in zijn reeks te incorporeren, zoals Emily Roebling, en alhoewel de Amerikaanse rijken geen traditie van adel kennen, zijn ze toch maar wat vereerd als de één of andere hertog de opera bezoekt - het zal alleen even spannend worden welke van de twee opera's zijn voorkeur wegdraagt.

BEELD EN GELUID
We weten niet of Warner intussen nog bereid is om de volgende seizoenen uit te brengen, want in de Verenigde Staten zitten we al aan het vierde (en laatste?) seizoen. Op een Blu-ray moeten we voorlopig niet rekenen, maar wie weet komt die net als Succession, ook een HBO-hit, op een later tijdstip. De dvd-uitgave van het tweede seizoen van The Gilded Age biedt een verzorgde presentatie, maar laat tegelijk zien dat deze luxueuze kostuumserie eigenlijk zoals gezegd meer gebaat zou zijn bij een Blu-ray-uitgave. De reeks werd oorspronkelijk in hoge resolutie voor HBO geproduceerd, terwijl de dvd beperkt blijft tot een standaarddefinitie-overdracht in 16:9-formaat. Dat verschil merk je vooral bij een serie die zo sterk leunt op rijke decors, kostuums en subtiele belichting. Nu, de beeldkwaliteit is over het algemeen netjes en stabiel. De kleuren ogen warm en verzadigd, waardoor de jurken, interieurs en vergulde salons hun indrukwekkende uitstraling behouden. Ook huidtinten blijven natuurlijk en het contrast is goed afgesteld, zodat kaarslicht en donkere interieurs sfeervol overkomen. Toch ontbreekt de scherpte die je van de oorspronkelijke HD-uitzending kent. Fijne details in stoffen, kant, juwelen en architectuur worden zachter weergegeven en bij grote groepsscènes is zichtbaar dat het beeld gecomprimeerd is. Op een moderne grote televisie valt bovendien op dat de dvd soms wat minder diepte en textuur biedt dan je zou hopen.




Het geluid is daarentegen verrassend sterk voor een dvd-uitgave. De Engelstalige Dolby Digital 5.1-mix legt de nadruk op heldere dialogen, wat belangrijk is in een serie waarin gesprekken en spitsvondige opmerkingen het verhaal dragen. Stemmen klinken zuiver en goed verstaanbaar, zonder dat de muziek of omgevingsgeluiden ze overstemmen. Tegelijkertijd wordt de surroundweergave subtiel ingezet om de sfeer van het New York van de jaren 1880 op te roepen. Het geroezemoes tijdens bals, het verkeer op straat, de echo's in de Metropolitan Opera en de orkestrale muziek vullen de ruimte mooi aan zonder opdringerig te worden. Daardoor voelt de geluidsmix levendig en ruimtelijk, ook al is het geen spectaculaire actiefilm. Alles bij elkaar is dit een degelijke dvd-uitgave die de serie recht doet.

EXTRA'S
Laat u niet vangen aan de ellenlange lijst bonusmateriaal. Dit zijn vooral zéér korte snippets met de diepgang van een kinderplonsbaadje. Warner heeft ruim twintig korte bonusfilmpjes over de drie dvd's verdeeld. Het gaat vooral om interviews met de cast en makers, aangevuld met enkele featurettes over de historische achtergrond van het verhaal. Samen duren de extra's iets meer dan een half uur.




We beginnen met The Black Elite: Then and now (1:28). Denée Benton en historica Erica Armstrong Dunbar bespreken hierin de echte zwarte elite van New York in de jaren 1880 en leggen uit hoe Peggy Scotts verhaal is gebaseerd op historische figuren en maatschappelijke ontwikkelingen uit die periode. Dan volgt Behind the Gilded Curtain (3:10). In deze making-of vertellen Julian Fellowes, de producenten en verschillende hoofdrolspelers hoe de belangrijkste verhaallijnen van seizoen twee zijn opgebouwd. Daarbij komen onder meer de strijd tussen Bertha Russell en Mrs. Astor, Peggy Scotts reis naar het zuiden en de conflicten rond George Russell en de vakbond aan bod. De featurette bevat ook beelden van de opnames en laat zien hoeveel aandacht is besteed aan de kostuums, de decors en de historische sfeer.

Character superlatives (2:23) is een speels bonusfilmpje waarin verschillende castleden elkaar en de personages "jaarboekprijzen" geven. De acteurs kiezen welk personage het beste past bij allerlei superlatieven, zoals wie het meest ambitieus is, wie de grootste roddelaar zou zijn, wie het meeste drama veroorzaakt of wie het slimst is. Peggy's power (2:09) is een serieuzere featurette die volledig draait om Peggy Scott en haar ontwikkeling in seizoen twee. Actrice Denée Benton vertelt hoe Peggy uitgroeit van een jonge schrijfster tot een vrouw die haar stem gebruikt om maatschappelijke onrechtvaardigheid aan te kaarten. Daarnaast zijn er een reeks karakterfeaturettes rond de belangrijkste personages: Agnes (1:49), Ada (1:25), Bertha (1:35), George (1:39), Marian (1:30) en Peggy (1:09). Elke acteur blikt in een kort interview terug op de ontwikkeling van zijn of haar personage sinds het eerste seizoen en legt uit welke keuzes en conflicten centraal staan in seizoen twee. Vooral de bijdragen van Carrie Coon, Christine Baranski en Cynthia Nixon geven wat meer inzicht in de onderlinge machtsverhoudingen binnen de familie Russell en de familie Van Rhijn.




Vier featurettes High class drama belichten dan nog eens de acteerprestaties van Cynthia Nixon (0:45), Carrie Coon (0:28), Morgan Spector (0:36) en: Denée Benton (0:40). Aan Carrie Coon (0:19), Denée Benton (0:27) en Louisa Jacobson (0:29) wordt nog eens gevraagd wat hun favoriete quote is.De Who Do You Ship?-featurettes zijn de luchtigste bonusfilmpjes op de dvd. Het zijn vijf zeer korte video's waarin de acteurs vertellen welke romantische koppels zij het liefst zien ontstaan in de serie. Aan de beurt komen Bertha (0:43), Marian (0:18), Ada (0:55), Peggy (0:32) en mater familias Agnes (0:39).

In Choose Your Side, nog een luchtig onderdeel, kiezen castleden en Julian Fellowes aan welke kant zij zouden staan in de strijd tussen de oude en de nieuwe elite. Dat laatste is vooral een promotioneel en speels extraatje, maar wel leuk voor fans van de personages. Passeren achtereenvolgens de revue: Cynthia Nixon (0:41), Christine Baranski (0:48), Carrie Coon (0:48), Morgan Spector (0:27), Denée Benton (0:38) en last but not least Julian Fellowes (0:38). Verder bevat de dvd nog The Real Gilded Age, waarin Carrie Coon (0:37), Cynthia Nixon (0:35) en Morgan Spector (0:42) ingaan op de historische werkelijkheid achter de serie,




CONCLUSIE
Alhoewel je er even je hoofd moet bijhouden en best even een lijstje maakt van de voornaamste personages, is The Gilded Age een smaakvol kostuumdrama dat Warner ons opdient op een behoorlijke dvd, alhoewel de extra's eerder - laten we beleefd blijven - licht uitgevallen zijn.