FILM
Paul Kersey (Charles Bronson) heeft in Los Angeles een nieuwe vriendin, Karen Sheldon (Kay Lenz), en hij speelt vader voor haar dochter Erica (Dana Barron). Wanneer die een avondje uitgaat met haar vriendje, krijgt ze een overdosis cocaïne toegediend. Ze wordt nog naar het ziekenhuis gebracht, maar ze overleeft het niet. Paul trekt naar het lunapark waar ze de overdosis heeft gekregen, en schiet de dealer koudweg dood. Spijtig genoeg heeft een getuige het type auto en de laatste 3 cijfers van zijn nummerplaat gezien, zodanig dat de politie hem op de hielen zit. Dan wordt Paul benaderd door krantenmagnaat Nathan White (John P. Ryan), die kennelijk op de hoogte is van Pauls vigilantewerk. Hij vraagt hem om de straten van Los Angeles op te kuisen, en dan vooral de twee voornaamste drugkartels: dat van Ed Zacharias (Perry Lopez) en dat van de Romero-broers (Mike Moroff en Dan Ferro), die samen 90 % van de markt in handen hebben, tegen elkaar op te zetten. White zorgt intussen voor de dossiers en voor de nodige wapens. Zou je daar als je Paul Kersey was, nee op zeggen?




Met vigilantefilms met in de hoofdrol Charles Bronson weet je tenminste wat voor vlees je in de kuip hebt. Na delen 1, 2 en 3 kan Bronsons personage, niet gehinderd door enige bemoeienis van de immer incompetente en vaak corrupte politie, weer misdadigers neermaaien alsof hij het gras aan het afdoen is. De jaren '70 uit de eerste film zijn voorbij, we zitten nu midden in de jaren '80, en in de film wordt vooral weinig tijd verspild aan lange gesprekken. Vrij snel begint de actie - al van in een droomsequentie in de openingsscène - en die blijft eigenlijk de hele film doorgaan. Er zijn achtervolgingen, explosies en schietpartijen, precies wat je van een film uit die tijd verwacht. Bronson speelt zijn rol rustig en koel, zonder veel emoties, maar dat past goed bij zijn personage - kwatongen beweren dat de man gewoon niet meer acteertalent in huis heeft, maar wat hij daar ontbreekt, heeft hij ten overvloede op gebied van charisma. Het verhaal is niet bijzonder diep en soms zijn de gebeurtenissen best ongeloofwaardig. Kersey lijkt overal mee weg te komen en schakelt zonder veel moeite complete bendes uit. Toch vond ik de onverwachte wending aan het einde een leuke toevoeging. Nee, u krijgt van mij geen spoilers!




Na het succes van Death Wish III besloot filmstudio Cannon Films een vierde deel te maken. Cannon stond in de jaren tachtig bekend om het produceren van veel actiefilms met bekende sterren zoals Charles Bronson, Chuck Norris en Sylvester Stallone. De studio wilde inspelen op de populariteit van harde actiefilms en op de maatschappelijke zorgen over de groei van de drugshandel in de Verenigde Staten. Daarom kreeg drugscriminaliteit een belangrijke rol in het verhaal van Death Wish IV. De film werd geregisseerd door J. Lee Thompson, die samen met Charles Bronson nog 8 andere films heeft gemaakt. Hun samenwerking zorgde ervoor dat de stijl van de reeks herkenbaar bleef: veel actie, een donkere sfeer en een hoofdpersonage dat zelf recht probeert te spreken. Tijdens de opnames was Charles Bronson al 65 jaar oud, maar hij speelde opnieuw de rol van de onverzettelijke Paul Kersey. Hoewel sommige actiescènes door stuntmannen werden uitgevoerd, deed Bronson nog veel scènes zelf.




Bij de release kreeg de film gemengde tot negatieve recensies van filmcritici. Veel critici vonden het verhaal overdreven en het geweld te extreem. Toch deed de film het redelijk goed bij liefhebbers van actiefilms en werd hij populair op video en televisie, waardoor hij een cultstatus kreeg onder fans van jaren '80-actiefilms. De film voelt eerlijk gezegd vandaag de dag wel wat gedateerd aan. De effecten en sommige actiescènes zijn duidelijk van een andere tijd en het geweld is inderdaad behoorlijk overdreven, alhoewel we iemand uit elkaar zien spatten door een granaatwerper laatst nog in Normal zagen - wellicht kent Ben Wheatly zijn klassiekers. Toch heeft dat ook iets charmants als je van klassieke actiefilms houdt. Death Wish IV was voor mij alleszins een vermakelijke film met veel spanning en een goed tempo. Geen film met een ingewikkeld verhaal, maar wel eentje die blijft boeien als je houdt van actie uit de jaren tachtig.

BEELD EN GELUID
De eerste drie Death Wish-films zijn verkrijgbaar op 4K, voor delen 4 en 5 moeten we ons tevreden stellen met een Blu-ray. Deel 4 vonden we in Duitsland, en gelukkig gaat het hier om de uncut-versie. De ouderdom straalt van de korzelige beeldband af: de kleuren lijken een keertje te veel in de kookwas gezeten te hebben, het contrast is maar matig - zeker wanneer we ons in de één of andere louche ondergrondse parkeergarage bevinden - en wellicht wordt het niet meer beter - de productie lijkt wel op een direct to video-sequel. Het geluid staat in het Engels (en het Duits) op een DTS-HD MA 2.0-track, die niet zo erg spectaculair oogt, en vooral tijdens de vele, vele schietpartijen inzet op volume in plaats van op richting. Er zijn Engelse en Duitse ondertitels aanwezig.




EXTRA'S
We krijgen trailers van het hele zooitje Death Wish-films, en een hoop statische filmografieën, onder meer van Danny Trejo, die in de film een rolletje heeft en die u denkelijk niet heeft gezien als u even met uw ogen hebt geknipperd.

CONCLUSIE
Paul Kersey blijft het schorriemorrie in de straten schoonvegen met behulp van ongeveer de helft van de inboedel van FN Herstal. Fans van het genre zullen weer smullen van zijn vele liquidaties, maar de Blu-ray had in een iets betere staat mogen zijn.