FILM
Terwijl op een verlaten eiland een container van het nieuwste model Buzz Lightyear (Tim Allen) - nu mét wifi - aanspoelt, is Bonnie (Scarlett Spears) aan de andere kant van de wereld acht jaar geworden, en het vlot niet zo met het maken van vriendjes. Spelen met ordinair speelgoed is niet meer cool, en wanneer Bonnies ouders tot overmaat van ramp haar een tabletcomputer - Lilypad (Greta Lee) - cadeau doen, gaan bij Jessie (Joan Allen) en haar vrienden alle alarmen af. Ook vrienden maken is blijkbaar met een tablet een koud kunstje, want in no time heeft Lilypad een vriendschapsverzoek verstuurd aan enkele andere kinderen uit Bonnies dansklasje - allemaal even grote schermzombies. Wanneer Jessie actie probeert te ondernemen tijdens een partijtje logeren bij één van de dansmeisjes, geraken zij en Bullseye gescheiden van de rest van het speelgoed, en belandt in het huis van Blaze (Mykal-Michelle Harris), een meisje dat - cuteness overload - een écht paard heeft.




In het huis heeft ooit Emily, de eerste eigenares van Jessie, gewoond, en in het huis maakt ze kennis met enkele nieuwe elektronische speeltjes, zoals toilettrainer Smarty Pants (Conan O'Brien), die om de voor de hand liggende reden alleen maar tot twee kan tellen, GPS Atlas (Craig Robinson) en fotocamera Snappy (Shelby Rabara). Jessie ziet de kans om het meisje Blaze vriendschapsbanden te laten smeden met Bonnie, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Intussen is Woody (Tom Hanks) gearriveerd in het huis van Bonnie om Lilypad eens goed de levieten te lezen, maar Lilypad weet Woody en Buzz uit te rangeren bij het opgeslagen speelgoed. Ongeveer tegelijkertijd arriveren er een stuk of vijftig Buzz-poppen die menen dat Jessie met haar sheriffster de baas van Star Command is, maar ze weten niet dat Woody tot het kamp van de vrienden behoort...




Het is toch nog mogelijk om na vier films voor een vijfde inspiratie te vinden om een nieuwe Toy Story in de steigers te zetten. Na het mattere vierde deel is deze aflevering weer een flinke bank vooruit, en niet erg subtiel wordt de schermengeneratie de mantel uitgeveegd. De films zijn nochtans doorheen de tijd milder van toon geworden: in tegenstelling tot Sid in deel 1, Stinky Pete in deel 2 en Lotso in deel 3 is er in dit deel niet echt sprake van een kwaadaardige tegenstander, en zullen de oude en nieuwe speeltjes uiteindelijk tot een savoir-vivre moeten komen. De stemmencast acteert als vanouds, al valt het op dat vooral de jaren beginnen door te wegen op Joan Cusack. Grote troef blijft de manier waarop de film inspeelt op de emoties, en de vertrouwde personages herkenbaar en sympathiek blijven. Hierdoor krijgt het verhaal een emotionele laag die verder gaat dan een eenvoudig avontuur voor kinderen. Ook de vriendschap tussen Woody en Buzz kan niet stuk, alhoewel Woody in de vorige film het huis van Bonnie heeft verlaten. Bovendien weten de makers de vertrouwde persoonlijkheden van Woody, Buzz en Jessie te combineren met nieuwe personages, waardoor het verhaal niet louter afhankelijk is van nostalgie.




Ook op visueel vlak blijft Pixar indruk maken. De animatie is gedetailleerd en kleurrijk, de personages bewegen vloeiend en de verschillende speelwerelden komen overtuigend tot leven. De avontuurlijke scènes zorgen voor voldoende afwisseling en de humor maakt de film toegankelijk voor een breed publiek. De film behoudt daarmee veel van de charme die de eerdere delen zo succesvol maakte. Toch is Toy Story 5 niet helemaal vrij van tekortkomingen. Hoewel het conflict tussen speelgoed en technologie bijzonder actueel is, voelt het uitgangspunt op sommige momenten vertrouwd aan. Net als in eerdere films zijn de speelgoedfiguren bang dat ze hun plaats in het leven van een kind zullen verliezen. De introductie van Lilypad biedt een moderne invalshoek, maar de onderliggende angst om vergeten te worden is al vaker binnen de reeks behandeld en kennen we intussen wel. Daardoor mist het verhaal soms de originaliteit en verrassingskracht van de eerste films.  Daarnaast is de boodschap over technologie niet altijd even diepgaand uitgewerkt. De film stelt terecht vragen over de invloed van schermen op de kindertijd, maar een complex onderwerp als digitaal gedrag laat zich niet eenvoudig samenvatten in een tegenstelling tussen elektronische apparaten en traditioneel speelgoed. Technologie kan kinderen immers ook helpen om te leren, creatief bezig te zijn en contact te leggen met anderen - zij het zoals in de film soms met foute figuren in de vriendenkring tot gevolg. De film raakt aan die nuance, maar had op sommige punten verder mogen gaan. Daardoor blijft de maatschappelijke kritiek interessant, maar niet altijd even vernieuwend.




Ondanks deze minpunten is Toy Story 5 een geslaagde animatiefilm die weet te vermaken en ontroeren. De combinatie van humor, avontuur en herkenbare emoties maakt het verhaal geschikt voor gezinnen, terwijl volwassenen er ook een boodschap over opvoeding, verandering en nostalgie in kunnen herkennen.

BEELD EN GELUID
De 4K-uitgave van Toy Story 5 is zowel op beeld als op geluid weeral eens een sterke presentatie. De animatie komt bijzonder scherp en gedetailleerd over, waardoor zelfs de kleinste details goed zichtbaar blijven: de naden in de kleding van Woody, de textuur van stoffen en de glanzende oppervlakken van het plastic speelgoed zijn duidelijk te onderscheiden. Ook de gezichten van de menselijke personages zien er natuurlijk uit, met zachte schaduwen en subtiele kleurnuances. Vooral de slaapkamer van Bonnie en de verschillende omgevingen waarin het verhaal zich afspeelt, profiteren van de hoge resolutie. Dankzij Dolby Vision en HDR ogen de kleuren levendig zonder overdreven kunstmatig te worden. Het rood van Jessies outfit en het groen van Lilypad springen mooi in het oog, terwijl lichteffecten en donkere scènes voldoende diepte behouden. De beeldkwaliteit is bovendien bijzonder schoon, zonder opvallende storende beeldruis of compressieproblemen. Wie de gewone Blu-ray naast de 4K-versie legt, zal vooral het verschil in contrast, kleurweergave en de fijnere details merken.




Ook op geluidsvlak stelt de uitgave niet teleur. De Engelse Dolby Atmos-track die de ruimte deelt met een Dolby Digital Plus 7.1-track én een Dolby Surround 2.0-track die eigenlijk nergens voor dienen, zorgt voor een ruimtelijke presentatie waarbij dialogen helder en goed verstaanbaar blijven, terwijl muziek en geluidseffecten de rest van de ruimte vullen. De soundtrack van Randy Newman, aangevuld met een titelsong van Taylor Swift - om bij de tijd te blijven - klinkt warm en vol, en tijdens de actievere scènes worden de surroundkanalen overtuigend benut. Geluiden bewegen zich op een natuurlijke manier door de kamer, waardoor de avonturen van het speelgoed meer dynamiek krijgen. Vooral tijdens de scènes met de vliegende Buzz Lightyear-figuren komt de Atmos-mix goed tot zijn recht. De bas ondersteunt de actie zonder de rest van het geluidsbeeld te overheersen, al had die op sommige momenten iets krachtiger mogen zijn. Een klein aandachtspunt is dat de speler standaard een andere audiotrack selecteert, waardoor het verstandig is om bij het afspelen te controleren of Dolby Atmos daadwerkelijk is ingeschakeld.

EXTRA'S
Het audiocommentaar met coregisseur McKenna Harris, productiedesigner Bob Pauley en visual-effects supervisor Thomas Jordan is de enige extra die we zowel op de 4K-schijf als op de Blu-ray terugvinden. Hun toelichting biedt meer inzicht in de creatieve keuzes, het productieontwerp en de technische aspecten van de film. De eerste featurette op de Blu-ray is The Toys Are Back in Town (17:32), waarin de filmmakers en de cast vertellen over de terugkeer van de vertrouwde personages en de introductie van het nieuwe speelgoed. Ook Casting Playtime (5:58) is de moeite waard, omdat deze featurette aandacht besteedt aan de stemacteurs en de manier waarop zij hun personages tot leven brengen. Daarnaast zoomt 50 Buzzes and The Great Escape (6:49) in op een van de belangrijkste actiescènes uit de film. Daarbij wordt uitgelegd hoe de scène werd opgebouwd en hoeveel werk er achter de animatie en de technische uitvoering schuilgaat. Met The Lost Toys (4:57) krijgen kijkers dan weer een kijkje in de creatieve ideeën die uiteindelijk niet in de definitieve film terechtkwamen. Dat onderdeel is vooral interessant voor wie wil weten welke personages, ontwerpen en verhaalelementen tijdens de productie werden overwogen, maar uiteindelijk werden geschrapt. De gag reel (3:03) zorgt voor een luchtigere noot en laat zien hoe de stemacteurs zich tijdens de opnames amuseren. De vijf verwijderde scènes (22:01) tot slot, met titels als First Meet, Failed Rescue, Playtime, Goodbye Charlie en Reunion, geven een beter beeld van de verhaalelementen die tijdens de montage zijn afgevallen. Ze worden ingeleid door regisseur Andrew Stanton en coregisseur McKenna Harris. Zoals gebruikelijk bij Pixar kunnen bepaalde fragmenten zich nog in een minder afgewerkt stadium van de animatie bevinden. Toch zijn ze waardevol, omdat ze tonen hoe het verhaal zich tijdens de productie heeft ontwikkeld. De muziekvideo en de lyric video van I Knew It, I Knew You, het nummer van Taylor Swift, zijn uitsluitend beschikbaar bij de digitale uitgave en maken ze geen deel uit van het fysieke bonusaanbod, en wellicht zal ik eens stout uit de hoek komen en zeggen dat dat niet erg is.




CONCLUSIE
Zo lang de Toy Story-franchise blijft lopen, blijft Pixar er moeite in steken, zodat dit een kwaliteitsvolle sequel wordt en niet de zoveelste cash cow. Waar we minder over te spreken zijn, is dat we nog altijd wachten op de eerste Pixar 4K-release met Nederlandse ondertitels.