:: BESPREKINGEN ::
DVDInfo.be >> Bespreking >> HAPPY FEET
HAPPY FEET (BLU-RAY)
Bespreking door: Werner - Geplaatst op: 2008-07-15
FILM

De pasgeboren babypinguïn Mumble (E.G. Daily / Elijah Wood) baart zijn ouders Memphis (Hugh Jackman) en Norma Jean (Nicole Kidman) zorgen wanneer hij uit het ei komt. Het kuiken schijnt een aangeboren neiging te hebben om te bewegen en hij kan het niet laten om te dansen. Bij mensen zou dat duidelijk tot de diagnose ADHD leiden en men zou de nodige rilatine ongetwijfeld in huis halen, maar pinguïns worden blijkbaar niet gedekt door het ziekenfonds. Het gaat van kwaad naar erger wanneer Mumble in het pinguïnklasje van Miss Viola (Magda Szubanski) zijn eigen levenslied moet leren zingen en de geluiden die hij produceert eerder afkomstig lijken te zijn uit de Flaterfoon van Guust (voor wie deze referentie niet zou begrijpen: herlees uw stripklassiekers en begin bij de F van Franquin). Dadelijk heeft de leider van de pinguïnkolonie, Noah (Hugo Weaving, alweer na V For Vendetta in een rol waarin de man de veelzijdigheid van acteren met alleen z'n stem mag demonstreren), het boze oog in de anders zo schattige en kleine Mumble ontwaard. Wanneer de problemen zich blijven aandienen en Mumble niet schijnt te kunnen zingen, maar alleen maar te kunnen dansen - wat zijn kansen om ooit een maatje te vinden en zelf een ei te leggen in zijn hoogstpersoonlijke circle of life, enorm reduceert - kan Memphis niets anders doen dan tot bekentenissen overgaan: tijdens de zoektocht van de wijfjes naar vis aan de rand van de ijsvlakte, heeft hij het ei een ogenblik uit het oog verloren en hij meent dat Mumble's bijzondere toestand daar een rechtstreeks gevolg van is. Maar Mumble is niet achterlijk, alleen maar anders. Over de ambitieuze liefdesplannen die hij koestert voor zijn jeugdvriendinnetje, zangster Gloria (Brittany Murphy), kan hij alvast een kruis maken. Hij trekt weg uit de kolonie en vindt een nieuwe stek bij een latinogezelschap van Zuidamerikaanse spaghettipinguins, geleid door Ramon (Robin Williams). Die willen hem gerust tot bij de grote, alwetende pinguïngoeroe Lovelace (ook Robin Williams) brengen, die in ruil voor een steentje elke vraag naar believen beantwoordt. Mumble is echter niet van gisteren en merkt dat het stukje plastic dat Lovelace als een ereteken draagt - een "talisman" noemt hij het - feitelijk het plastiekje van een six-pack is. Meer en meer begint de schrandere Mumble te vermoeden dat het afnemende visbestand te maken heeft met de interventie van de 'aliens', de expedities naar Antarctica, en samen met zijn vrienden besluipen hij de aliens zo dicht mogelijk. Mumble wordt daarbij gevangen genomen en ontwaakt in een dierentuin. Omwille van zijn danscapaciteiten kan hij toch aan de mensen diets maken that "there's something bloddy rotten in the kingdom of Antarctica", en er wordt een expeditie uitgestuurd.

Winnaar van de Oscar voor beste animatiefilm in februari 2007 werd niét de gedoodverfde laureaat Cars van Pixar, noch Monster House, maar het ietwat in het klassement achterop hinkende Happy Feet van George Miller, die eerder onder meer Babe: Pig In The City regisseerde. Opvallend is toch wel dat de klassieke animatie compleet vergeten schijnt te zijn, en dat de drie kanshebbers alledrie CGI-animatiefilms waren. Persoonlijk vind ik het ook verbazend dat de winnaar van vorig jaar, Aardman, met Flushed Away dit jaar niet eens de shortlist haalde. Happy Feet pikt ongetwijfeld een graantje mee van de Al Gore-documentaire An Inconvenient Truth, die voor beste documentaire genomineerd was én won. Of dit een verdienste is, laat ik aan uw eigen oordeel over.

Laat me eerst en vooral toch stellen dat de Oscar, zeker voor de gebruikte animatietechnieken waarbij duizenden en nog eens duizenden pinguïns het scherm vullen, niet onverdiend is. De animatie is netjes, bevat veel details die filmliefhebbers zullen bekoren (zoals de karakteristieke blauwe ogen die Mumble schijnt te hebben geërfd van zijn 'stemvader', Elijah Wood), en face it, pinguïns verkopen altijd, of ze nu een bijrolletje spelen zoals in Madagascar, of het onderwerp zijn van een ernstige documentaire zoals March Of The Penguins, vooral de pinguïnkuikens zijn uiterst aaibaar en daarenboven spreekt het verhaal van de levenscyclus van de keizerpinguïn, waarbij het mannetje trouw blijft waken over het ei terwijl het wijfje een lange trektocht onderneemt voor voedsel, tot de verbeelding van natuurliefhebbers. Natuurliefhebberij mag natuurlijk geen blind dogma worden - of als miserabel excuus om straks na een verpakkingtaks en een CO2-taks ook nog eens een pinguïntaks in te voeren - en de manier waarop de film min of meer gebruikt (of durf ik zeggen misbruikt?) wordt om de kleintjes een donkergroen geweten te schoppen, zeker op de dwaze manier waarop de film eindigt - beeldt u even in, alle wereldleiders krijgen plots een geweten en zetten het redden van de pinguïn bovenaan hun agenda, joepie joepie, wereld gered - heeft een misplaatste politieke bijklank die gewoonlijk zelfs in Disneyfilms niet te vinden is. Bij het horen van de slagzin dat elke pinguïn zijn eigen "levenslied" moet zoeken, komen er bovendien spontaan enkele ongevraagde, griezelige associaties met het repertoire van Eddy Wally naar boven.

De keuze van de gebruikte liedjes is te eenzijdig op de r&b-flauwekul geënt die de hitparade overstroomt; als je dan toch gebruik maakt van personages die luisteren naar ronkende namen als Memphis en Norma Jean, en als de pinguïnkarakters overduidelijk doordrukjes zijn van Elvis Presley, respectievelijk Marylin Monroe, dan zou je normaal systematisch alle eendagsvliegpopsterretjes uit je soundtrack moeten weren. In een film gebruik maken van het repertoire van non-sterren als Boyz II Men en Ricky Martin, behoort normaal gezien te worden bestraft met de doodstraf. Het openingsnummer, een vermenging van Elvis Presleys Heartbreak Hotel met Prince's Kiss, kan nog een beetje de interesse wekken, maar eens het repertoire afglijdt naar Shake Your Bon-Bon, Jump 'N' Move en Let's Talk About X - waarbij het laatste woord is weggebliept omdat er kleine kindertjes meeluisteren, is het eigenlijk afgelopen. De enige echte classic die de soundtrack bovendien rijk is, het prachtige Somebody To Love van Queen, wordt door Brittany Murphy in een zodanig amechtige versie gebracht, dat Freddie Mercury zich ongetwijfeld minstens tweemaal heeft omgedraaid in zijn graf; en we weten allemaal dat de man een behoorlijk incasseringsvermogen had. Robin Williams' geforceerde versie van My Way is onbedoeld grappig en ook I Wish van Stevie Wonder kon me nog bekoren, maar dat nummer is niet door één van de castleden ingezongen en het heeft meer inherente kwaliteit. De bijdragen van de muziek van Prince, The Brand New Heavies en The Beach Boys zijn minimale stukjes jatwerk en The Joker van de Steve Miller Band op de aftiteling zetten, zonder dat het nummer eigenlijk een connectie met de film heeft, is helemaal goedkope recyclage.

Afgezien van die uitglijders waarin de makers iets té hard hebben geprobeerd om onze hartjes te breken met knuffelzachte donzen pinguïnbaby's, valt Happy Feet nochtans best te pruimen. En er dient te worden gezegd dat in vergelijking met andere films deze productie eigenlijk weinig op referenties uit de populaire cultuur leunt en als dusdanig genoeg van wat ik eigenwaarde zou noemen, behoudt. Om de een of andere reden heeft Robin Williams twee stemmen ingesproken en het is vooral in de rol van Ramon dat hij in de prent met zijn humor soms de nodige verademing brengt in de gortdroge materie. Ook Hugh Jackman, tegenwoordig een vaak gevraagde stemartiest voor tekenfilms, voorziet zijn personage met zijn donker stemtimbre van een geloofwaardige tragiek. Beste maar waarschijnlijk meest ondergewaardeerde bijdrage is die van Hugo Weaving, die met een Schots accent van pinguïnleider Noah een soort van huiveringwekkende puriteinse predikant maakt voor wie creperen de hoogste vorm van genot is. Een andere redeeming quality is dat de schaarse scènes waarin mensen te zien zijn ook daadwerkelijk met acteurs van vlees en bloed gefilmd zijn, want op een tweede Polar Express zitten we nu niet dadelijk te wachten. Als CGI-films als bovengenoemde en The Incredibles ons al iets geleerd hebben, dan is het dat de enige manier om mensen als sympathieke karakters in een computeranimatiefilm te laten verschijnen erin bestaat ze als cartooneske figuurtjes te introduceren.

BEELD EN GELUID
Deze Blu-ray overtreft met weinig moeite de beeldkwaliteit van de standaard-dvd: de witte vlakten vol zingende en dansende pinguïns zijn té mooi afgelijnd en te rijkgevuld met details om te beweren dat er geen verschil is. De kleuren zijn magnifiek mooi, met diepe blauwe waters, perfect witte sneeuw en een bijzondere aandacht voor de textuur op de pinguïnhuid. Ook de staalblauwe ogen van Mumble, duidelijk geïnspireerd door die van zijn baasje Elijah Wood, zijn met de grootste zorg vomgegeven. Waar de dvd nog experimenteerde met de grenzen van het mogelijke om in CGI duizenden pinguïns tegelijkertijd een dansje te laten maken en daardoor de bovenste grens van de compressiecapaciteit werd bereikt, is dat probleem hier verholpen en kunnen we volgens mij met recht en reden zeggen dat deze Blu-raybeelden de toch al niet slechte dvd-beelden op punten overklassen. De kleuren zijn nog steeds genadeloos goed afgelijnd, het schaduwdetail in de scènes waarin de Zuidpool zes maanden in deschaduw is gehuld is zeer contrastrijk en vooral in de scènes met veel witte sneeuwtoppen is de textuur van de pinguïnlichamen duidelijk verschillend. Wat de geluidstracks betreft laten we de dubbings even voor wat ze zijn en kijken we enkel en alleen naar de Engelse Dolby Digital 5.1 EX-geluidstrack. Die is mogelijk nog een klein beetje dynamischer dan op de dvd-versie, maar het zullen cijfers na de komma zijn. De kamer trilt wanneer de ijsbreker door het ijs gaat, er onstaat een onnatuurlijke en steriele galm wanneer Mumble in gevangenschap in de zoo zit en wanneer Mumble weer eens achtervolgd wordt door een zeeleeuw of een orka, denderen de surrounds mee wanneer het beest zich op het gladde ijs stabiel tracht te houden, meestal zonder al te veel succes. En wie graag uitpakt met de capaciteiten van de surroundspeakers, moet beslist in de scène waarin de pinguïns de weave doen het volume opendraaien.

EXTRA'S
De extra's van de standaard dvd-release zijn grotendeels behouden en nog hier en daar een klein beetje aangevuld. Ze beginnen met een documentaire van 4:22 "Creating The Tap", waarin choreograaf Savion Glover en regisseur George Miller nog eens herhalen hoe belangrijk dansen voor deze film wel is! Dan is er de documentaire "Behind The Scenes Of Happy Feet" (13:02), een algemeen, zeer publicitair getint werkstukje waarin naast George Miller het gros van de stemmencast ook even het woord mag nemen. Dan volgen er twee verwijderde scènes, "Mumble Meets A Blue Whale", een drie minuten durende verwijderde scène uit de film, die vooral is toegevoegd als hommage aan de overleden Australische goofball Steve Irwin, die eerst zijn stem leende aan een albatros die Mumble gerust stelt wanneer die op zijn tocht een blauwe vinvis ontmoet. Uiteindelijk zou Irwin een zeeolifant van een stem voorzien. Als hij niet overleden was, dan zou volgens Miller de scène finaal niet zijn geanimeerd. In een tweede scène, "A Happy Feet Moment", van maar liefst 28 seconden, zien we Memphis Mumble op een onorthodoxe wijze zijn eerste zwemles geven.

De volgende toevoeging is een hele leuke: een Warner Brothers-cartoon uit de héle oude door, "I love to singa" (8.13) waarin vader uil tot zijn grootste consternatie moet vaststellen dat er tussen zijn muzikale uiltjes die net uit het ei komen gekropen een jazzmuzikant zit. In de documentaire "Dance Like A Penguin: Stomp To The Beat" (5:21.) geeft choreograaf Savion Glover vijf minuten toelichting bij de tapdanschoreografie, In "Spanish Lesson" 5:09) vertellen de Adelaïde-pinguins waarom ze met zo'n raar Spaans accent spreken. Dan volgen er nog drie videoclips. "Hit me up" (3:21) is een muziekvideo van Gia, The Song of the Heart (3 min) is van de hand van Prince en tot slot mag ook actrice Brittany in een videoclip van het Queen-nummer Somebody To Love uitvoerig bewijzen waarom ze haar talent beter in haar acteercarrière stopt dan in een zangcarrière.

CONCLUSIE
De eindbalans: iets te weinig aandacht voor het scenario dat vrij grote gaten vertoont en iets te veel muzieknummers en danspasjes. Toch is Happy Feet al bij al een redelijk geslaagde animatiefilm, op een prijzenswaardige dvd, maar zonder noemenswaardig substantieel bonusmateriaal. Omdat de film ook nog eens met de Oscar voor beste animatiefilm van het afgelopen jaar is gaan lopen, is de double dip-val volgens mij weer wijd opengeklapt. En wie nu al een zekere vorm van double dipping wil doen, kan overstappen naar de technisch ronduit superieure Blu-ray.




cover



Studio: Warner

Regie: Geoge Miller
Met: Elijah Wood, Brittany Murphy, Hugh Jackman, Nicole Kidman, Robin Williams, Hugo Weaving, E.G. Daily, Magda Szubanski

Film:
7/10

Extra's:
5,5/10

Geluid:
9,5/10

Beeld:
10/10


Regio:
B

Genre:
Komedie

Versie:
Benelux (NL)

Jaar:
2006

Leeftijd:
6

Speelduur:
108 min.

Type DVD:
SS-DL


Beeldformaat:
2.40:1 HD

Geluid:
Engels PCM 5.1
Engels Dolby Digital 5.1 EX
Vlaams Dolby Digital 5.1 EX
Nederlands Dolby Digital 5.1 EX


Ondertitels:
Nederlands, Engels
Extra's:

• Documentaire "Creating The Tap"
• Documentaire "Behind The Scenes Of Happy Feet"
• 2 verwijderde scènes

• Warner Brothers cartoon "I love to singa"
• Documentaire "Dance Like A Penguin: Stomp To The Beat"

• Documentaire "Spanish Lesson"
• Videoclip "Hit me up"
• Videoclip "The song of the heart"
• Videoclip "Somebody to love"
• Trailer


Andere recente releases van deze maatschappij