FILM
Ongeveer in de helft van de eeuw beseft de mensheid eindelijk dat de planeet Aarde tot sterven gedoemd is. De enige kans tot overleven is een poging om Mars te koloniseren. Probleem hierbij is dat de rode planeet geen atmosfeer heeft, en daarom hebben onbemande sondes genetisch gemanipuleerde algen op Mars te kweek gezet, in de hoop dat deze nog op tijd een voor de mens verdraagbare atmosfeer kunnen creëren. Het plan scheen aanvankelijk te lukken, maar de laatste paar jaren zijn de algen plots beginnen uitsterven, en een zeskoppig team onderneemt de eerste bemande vlucht naar Mars om uit te vlooien wat er mis is gegaan. Het team wordt geleid door een vrouw, Kate Bowman (Carrie-Anne Moss), en bestaat voor de rest uit bioloog Quinn Burchanal (Tom Sizemore), co-piloot en beroepsmacho Ted Santen (Benjamin Bratt), religieuze wacko Bud Chantilas (Terence Stamp), neuroot Chip Pettengil (Simon Baker) en last but not least, klusjesman Robby Gallagher (Val Kilmer).




Vlak voor de landing wordt het schip beschadigd door een storm gammastralen, en Bowman is genoodzaakt om de anderen zonder haar te laten landen op Mars. Hetgeen toch niet zonder gevaar voor eigen leven blijkt: één van de bemanningsleden overleeft de landing niet, de anderen vallen ten prooi aan interne twisten, zuurstoftekort, de enige noodcapsule is van Russische makelij, het vernietigd basiskamp ziet eruit ziet als een Liers café na een optreden van De Kreuners, en - stomste zet van allemaal - door de onzachte landing is een verkenningsrobot, AMEE, op hol geslagen, en het ding heeft de instincten van een guerilla-soldaat die met de bemanningsleden een kat-en-muisspelletje speelt en ze uit tactische overwegingen nog liefst eerst verwondt alvorens ze af te maken. En als klap op de vuurpijl blijkt Mars ook nog enkele levensvormen te bevatten die niet echt mensvriendelijk te noemen zijn.




Het is toch typisch dat als in Hollywood één filmstudio een film over een bepaald thema plant, er direct een paar andere studio's op springen met hetzelfde idee. Denk maar aan  Armageddon vs. Deep Impact, Dante's Peak vs. Volcano of The Road To Eldorado vs.The Emperor's New Groove. Ongeveer gelijktijdig met Brian De Palma's Mission To Mars kwam zo ook Red Planet uit; een interessant weetje hierover is dat de oorspronkelijke werktitel hiervan Mars was, en dat men deze - uiteraard om verwarring te vermijden - een nieuwe naam heeft moeten geven. Hét grote verschil is dat het filosofisch sausje dat over Mission To Mars werd gegoten hier volledig achterwege is gelaten, en Red Planet een actiefilm pur sang is.




Op wetenschappelijk gebied rammelt de film langs alle kanten, maar bij deze film moet je deze kritische gedachten gewoon verdrukken, en genieten van de thrill ride. En wat dat betreft word je als kijker verwend; Red Planet is boeiend en van hoog tempo, bevat enkele geestige one-liners, de lineaire plotwendingen volgen elkaar goed op, Carrie-Anne Moss is natuurlijk altijd aardig om aan het werk te zien, zeker in deze op haar lijf geschreven rol van een marinier die moeiteloos alle andere bemanningsleden onder tafel drinkt, en de oogst aan speciale effecten is overvloedig. Doordat de film slechts steunt op zes acteurs, moeten deze wel het beste van zichzelf geven, en dat schijnt toch aardig gelukt te zijn. Vooral aan de psychologische ontleding van de karakters is toch nog redelijk wat aandacht besteed dan in een doorsnee actiefilm (alhoewel je nergens te veel diepgang moet verwachten). Bovendien is de soundtrack van de film aan de redelijk stevige kant, met enkele nieuwe songs van o.a. Sting en vooral Peter Gabriel. Alleen de sprekende boordcomputer, Lucille, is een jammerlijk mislukte HAL-kloon die de geloofwaardigheid van de film niet echt aandikt.

BEELD EN GELUID
Ongeveer een kwarteeuw geleden (zo lang al!) bespraken we de dvd, en om de één of andere reden viel deze fil de eer te beurt van een 4K-restauratie te krijgen van het prestigieuze Arrow-label. Dit is een  duidelijke upgrade ten opzichte van eerdere releases, uitgaande van een nieuwe 4K-scan, wat resulteert in een scherper en stabieler beeld met aanzienlijk meer detail in zowel close-ups als de uitgestrekte Marslandschappen. De korrelstructuur blijft grotendeels intact, wat zorgt voor een filmische uitstraling zonder dat er overdreven digitale ruisonderdrukking is toegepast. Kleuren ogen natuurlijker dan bij oudere dvd-uitgaven, met warmere rood- en oranjetinten die beter recht doen aan de bedoelde sfeer van de planeet, terwijl zwartniveaus dieper zijn zonder detail in donkere scènes te verliezen. De beeldverhouding is lichtjes aangepast van 2.35:1 naar 2.39:1, voor wie belang hecht aan die zestal lijnen extra beeld. Op geluidsvlak levert de Arrow-release eveneens solide prestaties, maar het verschil is minder groot. De Dolby Digital 5.1-track van de dvd is geupgradet naar een DTS-HD MA 5.1, tevens de enige audiotrack op de schijf, waarmee effecten zoals stofstormen, mechanische geluiden en de bewegingen van de robot AMEE overtuigend door de surroundkanalen verdeeld worden. Dialogen blijven helder en goed verstaanbaar, zelfs tijdens actievolle momenten, terwijl de score voldoende ruimte krijgt om te ondersteunen zonder de rest te overheersen. Hoewel de film zelf geen referentiemateriaal is qua sounddesign, haalt deze uitgave er toch een flink deel uit, maar een Atmos-track zou nog mooier geweest zijn.




EXTRA'S
Raadseltje: wat heeft een Arrow-release doorgaans wat een andere release niét heeft? Antwoord; interviews! Eerst en vooral komt visual effects supervisor Jeffery A. Okun aan het woord in The Martian Chronicles (21:51). Die heeft het over de problematische productiegeschiedenis van de film, de technische uitdagingen van de visuele effecten en de evolutie van elementen zoals de robot AMEE en de crashscène. Suit Up (10:45) is een interview with met helm- en kostuumdesigner Steve Johnson, en Angry Red Planet (18:42) is een interview met Heath Holland van de popcultuur-website Cereal At Midnight. De 8 verwijderde scènes (14:24) zijn behouden van de dvd, er is een trailer (1:35) en u krijgt er nog een boekje bij met een essay en wat productieaantekeningen.




CONCLUSIE
De prijs voor de meest realistische Marskolonisatiefilm zal Red Planet allicht niet winnen, maar voor SF-liefhebbers biedt deze film een set mooie visuals en een relevante bijdrage van de betreurde Val Kilmer.