FILM
William Shakespeare (Paul Mescal) - die overigens in deze film nooit bij zijn achternaam genoemd wordt - is aangetrokken als leraar Latijn voor de kinderen, en dit om de schulden van zijn vader John (David Wilmot) af te betalen, wanneer zijn aandacht door het achterraam getrokken wordt door een mysterieuze vrouw, Agnes (Jessie Buckley), op wie hij op slag verliefd wordt. Van haar wordt gezegd dat ze een heks is en een onecht kind van een andere heks, maar dat kan Will allemaal bijzonder weinig schelen. Als hij haar zwanger maakt, valt er voor de familie niet veel anders meer te doen dan de relatie te erkennen, en hun dochtertje Susanna zorgt voor de bezegeling van hun liefde.




Will is van plan om te verkassen naar de stad om daar een carrière als theaterschrijver te beginnen, maar het verloopt anders het met het tweede en derde kind, de tweeling Hamnet en Judith. Judith lijkt in eerste instantie doodgeboren, maar Agnes weet haar erdoor te trekken. Wanneer de kinderen elf worden, worden ze getroffen door de builenpest. Hamnet overleeft de epidemie niet, en Agnes en Will hebben elk hun eigen manier om hun rouw te verwerken. Voor Will is dat een personage in zijn toneelstuk Hamlet vernoemen ter nagedachtenis van zijn zoon. Maar zal Agnes dat welwillend accepteren, of net zien als een soort van heiligschennis?




Hamnet is historisch onzin natuurlijk, maar biedt een mooi portret over hoe een koppel omgaat met rouwverwerking. Het is geen klassieke Shakespearefilm, maar een intiem en melancholisch drama over verlies, liefde en de kracht van kunst. Regisseur Chloé Zhao baseert zich op de roman van Maggie O'Farrell en vertelt het verhaal van Agnes en William Shakespeare na de dood van hun zoon Hamnet, een tragedie die mogelijk de inspiratie vormde voor Hamlet. De film kiest bewust niet voor groot historisch spektakel. In plaats daarvan focust Zhao op stilte, natuur en emoties die onder de huid kruipen. De cinematografie is prachtig: zachte lichtinval, mistige landschappen en verstilde close-ups geven de film een bijna dromerige sfeer. Soms werkt dat hypnotiserend, al voelt het tempo af en toe té traag aan. Niet elke scène draagt evenveel gewicht, waardoor de film in het middenstuk wat afstandelijk kan worden.




De echte kracht van Hamnet ligt in de voortreffelijke acteerprestaties, en dan vooral van Jessie Buckley, die fenomenaal is als Agnes: rauw, mysterieus en hartverscheurend zonder ooit melodramatisch te worden. Ook Paul Mescal speelt Shakespeare verrassend ingetogen en menselijk. Hun gezamenlijke verdriet wordt voelbaar in kleine blikken en stiltes, meer dan in woorden. Wat Hamnet bijzonder maakt, is hoe de film rouw koppelt aan creativiteit. Zhao suggereert dat kunst ontstaat uit pijn, zonder dat expliciet uit te leggen. Daardoor voelt de film meer als een emotionele ervaring dan als een traditioneel historisch drama. Niet iedereen zal evenwel geraakt worden door het trage ritme en de poëtische aanpak, maar voor kijkers die houden van contemplatieve cinema is Hamnet een indrukwekkende en diep ontroerende film.

BEELD EN GELUID
De beeldkwaliteit van Hamnet is vrij mooi, met nogal realistisch geaarde huidtonen, maar vooral met veel natuurpracht waarin primair plaats is voor stevige kleuren en mooie schaduwdetails. Ook details op de huid zoals bijvoorbeeld Agnes' sproeten, zijn zeer goed zichtbaar. Er is aandacht besteed om de gebouwen er uit te laten zien zoals in de 16de eeuw, en dat levert mooie plaatjes op. De Dolby Atmostrack is echter wat ons helemaal over de streep heeft getrokken, met zeer fijne bosgeluiden, heldere dialogen, en zeer veel richting in bijvoorbeeld de geluiden die het publiek van Shakespeare's toneelstuk maakt in navolging van wat er op het podium gebeurt.




EXTRA'S
In het audiocommentaar vertelt Chloé Zhao over haar aanpak met de acteurs, en over de cinematografie, waaronder de lange pauzes om de boodschap te laten inzinken. Ze heeft het ook over de verschillen met het boek van Maggie O'Farrell en over hoe ze met haar acteurs werkt. We krijgen drie korte documentaires. In Family is Forever (7.27) vertellen de twee hoofdrolspelers en de regisseuse over hun werkrelatie, en ook Emily Watson enand David Wilmont voegen daar hun visie aan toe. In Cultivating Creativity (4.35) vertelt Chloé Zhao hoe ze het boek van Maggie O'Farrell tot een film heeft verwerkt, tot ieders goedkeuring, en Recreating the Tudor Period (10.10) gaat vooral over het creëren van het Globe Theatre en van de authentieke kostuums.

CONCLUSIE
Hamnet viel grotendeels buiten de prijzen; alleen Jessie Buckley kreeg terecht een Oscar voor beste actrice. Het is een contemplatieve film die zeker geen spek voor ieders bek zal zijn, maar toch abstracte gevoelens zoals rouwverwerking tastbaar maakt.