FILM
In een koninkrijk dat eruitziet alsof het volledig is gebouwd in een computerprogramma met een freeware-versie van fantasie-architectuur, leeft prinses Sneeuwwitje, gespeeld door Rachel Zegler. Ze is zogenaamd de mooiste van het land, al lijkt niemand in het script, en zeker niemand van het publiek, echt te weten waarom - behalve een spiegel met een obsessieve drang om elke ochtend dezelfde vraag te beantwoorden. Ze dankt haar naam niet aan het feit dat ze een huid heeft wit als sneeuw - quid non - maar omdat ze tijdens een sneeuwstorm geboren is. Het schaap toch.




De boze koningin, gespeeld door Gal Gadot, spendeert haar dagen aan dramatisch naar zichzelf kijken en wachten tot de spiegel haar bevestigt dat ze nog steeds de mooiste persoon met een kroon in de kamer is. Helaas voor haar komt de spiegel op een dag met het schokkende nieuws dat Sneeuwwitje eigenlijk knapper is - wie dat gelooft, mag overigens ter plekke veranderen in een biet. Dit is blijkbaar genoeg reden om meteen moord te plannen, want in dit koninkrijk bestaat therapie nog niet. Dus stuurt de koningin een jager (Ansu Kabia) het bos in om Sneeuwwitje te vermoorden. De jager krijgt het echter niet over zijn hart om een tiener te doden (verrassend!), dus laat hij haar ontsnappen. Sneeuwwitje vlucht vervolgens diep het bos in, waar ze terechtkomt in het huis van de zeven dwergen - die in deze versie ongeveer zo natuurlijk aanvoelen als niet speelbare personages in een Playstation 1-videogame.




De dwergen, ooit charmante karakters in het origineel, zijn hier een verzameling digitale figuren met namen die klinken alsof iemand op het laatste moment een brainstormlijstje uit een kinderboek heeft gehaald: Doc (Jeremy Swift), Grumpy (Martin Klebba), Happy (George Salazar), Sleepy (Andy Grotelueschen), Bashful (Tituss Burgess), Sneezy (Jason Kravits) en Dopey (Andrew Barth Feldman). Vooral is het handig dat ze elk maar één karaktertrek hebben, kwestie van geen uitdieping van de personages te moeten voorzien. Ze werken in een mijn, zingen liedjes die duidelijk bedoeld zijn om nostalgie op te wekken, en functioneren vooral als bewijs dat CGI soms beter niet gebruikt kan worden. Eat that, Peter Dinklage!




In plaats van simpelweg een prins te ontmoeten zoals in het originele sprookje, krijgt Sneeuwwitje hier een soort rebellengroep rond zich heen, onder leiding van éne Jonathan (Andrew Burnap), vooral een figuur dat overloopt van de toxische mannelijkheid, als je het aan Rachel Zegler zelf zou vragen. Zijn bende bestaat voornamelijk om naar haar toespraken te horen en instemmend te knikken. Duidelijk zijn het de afgewezen loten die oorspronkelijk moesten dienen als woke-versie van de dwergen, maar dat was, zeker na de negatieve backlash nadat de foto uitlekte, zelfs voor Disney er te ver erover, zodat we nog eens die CGI-creaturen er bovenop hebben gekregen. Hoe dan ook is het verbazend dat alle rassen volgens het politiek correcte adagium vertegenwoordigd zijn in een versie van wat Beieren in de Middeleeuwen moet zijn, waar waarschijnlijk nog nooit één vreemdeling een voet heeft gezet. Faut le faire!




Het idee is duidelijk: Sneeuwwitje moet niet gered worden - zij moet het koninkrijk redden. Dat klinkt op papier geweldig, maar de film slaagt erin om deze revolutie ongeveer net zo spannend te maken als een schoolproject over postzegels verzamelen. Ondertussen ontdekt de koningin - via haar extreem betrouwbare magische spiegel - dat Sneeuwwitje nog steeds leeft, de troela! In plaats van gewoon opnieuw een huurmoordenaar te sturen, kiest ze voor een plan dat al eeuwenlang bekend staat als "het domste plan ooit": zich verkleden als een oude vrouw en een appel vergiftigen. Sneeuwwitje zelf, die blijkbaar nog nooit een sprookje heeft gehoord, accepteert het mysterieuze fruit van een vreemde oude vrouw in het bos en valt prompt in een magische coma. De dwergen reageren hierop door haar op een bloemenheuveltje te leggen, wat in de context van de film blijkbaar de meest logische medische behandeling is. Uiteindelijk verschijnt er, bij gebrek aan een prins, de eerder genoemde Jonathan de Toxische Creep, en dankzij een kus - natuurlijk - wordt Sneeuwwitje wakker. Het koninkrijk wordt gered, de boze koningin krijgt haar verdiende einde, iedereen doet nog eens een dansje alsof ze allemaal in het koninkrijk last hebben van serieuze constipatie, en iedereen leeft nog lang en gelukkig… behalve misschien de kijker, die zich ondertussen afvraagt waarom dit verhaal überhaupt opnieuw gemaakt moest worden.

Wat ben ik toch blij. Blij dat ik deze schijf heb kunnen uitlenen en er geen geld aan heb moeten spenderen. Want de live-action remake Snow White is een zeldzaam soort filmervaring: eentje die je niet alleen verveelt, maar je ook actief laat rouwen om het bestaan van het origineel. Vanaf de eerste minuut voelt alles mis. Niet een beetje mis - fundamenteel mis, alsof iemand het sprookje vluchtig heeft samengevat in een Powerpoint en daarna dacht: "Goed, laten we hier €200 miljoen tegenaan gooien." Wat volgt is een klinisch, levenloos product dat elke sprank van verbeelding systematisch lijkt te vermijden. De visuele effecten zijn oprecht verbijsterend, maar waarschijnlijk niet op de manier die bedoeld was. Het ene moment lijkt het alsof je naar een onafgemaakte demo kijkt, het volgende moment alsof de hele wereld bestaat uit plastic en slechte belichting. Het woord "magisch" komt simpelweg niet voor in het vocabulaire van deze film - tenzij het ironisch bedoeld is. Sneeuwwitje zelf is misschien wel het grootste mysterie: hoe slaag je erin om een hoofdpersoon zo compleet oninteressant en vooral onsympathiek te maken? Ze is geen karakter, maar een wandelende verzameling woke marketingtermen. De boze koningin, ooit een icoon van dreiging en ijdelheid, voelt hier als een HR-manager met een slechte dag. Je wacht voortdurend op een moment waarop ze eindelijk indruk maakt - spoiler: dat moment komt nooit.




De dialogen klinken alsof ze gegenereerd zijn door een AI die alleen toegang had tot bedrijfsjargon en inspirerende Linkedin-posts. Geen enkele zin blijft hangen, behalve misschien omdat je je afvraagt of iemand dit script echt wetens en willens heeft goedgekeurd. En dan de muziek. Of beter gezegd: de auditieve vulling die per ongeluk ook melodie bevat. Het glijdt je oren in en meteen weer uit, zonder ook maar één spoor achter te laten - een indrukwekkende prestatie op zich. Maar het meest vernietigende is hoe leeg deze film voelt. Niet "minimalistisch", niet "subtiel" - gewoon leeg. Alsof iedereen die eraan werkte precies wist dat het eindresultaat er toch niet toe zou doen. Het is geen film die faalt door ambitie; het is een film die faalt door complete creatieve apathie. Kortom: Snow White is geen herinterpretatie, geen eerbetoon en zelfs geen mislukking met goede bedoelingen. Het is een perfect geoliede machine die niets produceert behalve tijdverspilling, en en passant nog eens afbreuk doet aan het origineel ook. Mocht je ooit twijfelen of magie echt bestaat, deze film bewijst in ieder geval dat je het ook volledig kunt laten verdwijnen.

BEELD EN GELUID
We hebben enkel de Blu-ray te onzer beschikking. Deze presenteert de film op technisch vlak degelijk, al voelt het geheel tegelijkertijd als een iets uitgeklede versie van wat eigenlijk bedoeld was als een visueel spektakel voor 4K en HDR. Op het eerste gezicht maakt de beeldkwaliteit een verzorgde indruk: het 1080p-beeld is scherp, kleuren zijn rijk en verzadigd, en vooral de kostuums en praktische decors profiteren van een nette transfer zonder opvallende compressieproblemen, alhoewel het kleurpalet wat veel naar het bleek geel neigt. De sprookjesachtige esthetiek komt daardoor redelijk goed tot zijn recht, met levendige tinten die duidelijk ontworpen zijn om een breed publiek visueel te prikkelen. Toch beginnen de beperkingen van de Blu-ray al snel zichtbaar te worden, vooral door de zware afhankelijkheid van CGI. Elementen zoals de dwergen en bepaalde omgevingen ogen regelmatig kunstmatig en missen overtuigende textuur en diepte. Waar een 4K-presentatie met HDR deze digitale lagen nog enigszins kan verdoezelen door verbeterd contrast en lichtnuances, legt de standaard Blu-ray die zwaktes juist iets meer bloot. Zwartwaarden zijn minder diep, highlights minder sprankelend, en het totaalbeeld mist daardoor net die visuele punch die je van een moderne blockbuster zou verwachten. Het resultaat is een beeld dat technisch correct is, maar zelden echt indrukwekkend wordt.




Op audiogebied doet de Blu-ray het iets consistenter. De DTS-HD Master Audio 7.1-track levert een heldere en goed gebalanceerde luisterervaring, waarbij dialogen altijd duidelijk verstaanbaar blijven, zelfs tijdens de muzikale passages. De soundtrack krijgt voldoende ruimte om zich te ontplooien, met een warme, volle klank die goed gebruikmaakt van de surroundkanalen. Omgevingsgeluiden, zoals bosgeluiden of subtiele achtergronddetails, worden netjes verspreid, waardoor de wereld enigszins tot leven komt zonder dat het ooit echt overweldigend wordt.

EXTRA'S
De extra's op de Blu-ray van Snow White zijn precies wat je tegenwoordig van een grote Disney-release mag verwachten: verzorgd, professioneel gemaakt, maar ook opvallend veilig en vrij oppervlakkig. Het pakket oogt op papier vrij compleet, met een combinatie van making-of featurettes, muziekgerichte extra's en wat luchtigere toevoegingen zoals bloopers en verwijderde scènes, maar in de praktijk voelt het eerder als een verzameling promotionele mini-docu's dan als echt diepgravend bonusmateriaal.




Centraal staat de making-of featurette Fearless, Fair, Brave, and True: Making Snow White (11:40) waarin regisseur en cast uitleggen hoe ze het klassieke verhaal naar een moderne live-actionfilm hebben vertaald. Zoals bij veel van dit soort Disney-producties ligt de nadruk hier vooral op enthousiasme en bewondering voor het origineel, eerder dan op kritische of technische inzichten. Je krijgt dus een vrij gestroomlijnd kijkje achter de schermen, met korte interviews en fragmenten van de set, maar zonder dat er echt diep wordt ingegaan op bijvoorbeeld visuele effecten, regiekeuzes of productieproblemen. De muzikale kant van de film krijgt een eigen featurette in Merry Tunes (9:29), waarin componisten Benj Pasek en Justin Paul toelichten hoe de nieuwe liedjes tot stand kwamen en hoe ze aansluiten bij de klassieke nummers. We zijn nog altijd niet over het feit heen dat Someday My Prince Will Come is geslachtofferd op het altaar van de politieke correctheid. Ook Fairy Tale Fashion (8:23) dat focust op de kostuums van ontwerpster Sandy Powell, is visueel aantrekkelijk, maar inhoudelijk eerder een showcase dan een diepgaande analyse.




Daarnaast bevat de Blu-ray een aantal meer traditionele extra's, zoals drie verwijderde scènes (2:20) en bloopers (2:28). Daarnaast is er ook een sing-along-modus, waarbij je de film met meezingteksten kunt bekijken, en een song selection (35:22), waarin je alle muzikale nummers apart kan oproepen. Dat past natuurlijk perfect bij het muzikale karakter van de film en zal vooral jongere kijkers aanspreken, maar voor wie op zoek is naar inhoudelijke extra's draagt dit weinig bij.

CONCLUSIE
Snow White is met mijlen voorsprong het slechtste van wat Disney ooit heeft uitgebracht, en zelfs in gezelschap van de vele live action-remakes, die ook al het schraapsel van de bodem zijn en duiden op artistieke leegheid, voelt deze film als een sleur. Best overslaan, tenzij u graag naar treinongelukken kijkt.